παιδεία ΜΑΧΗΣ - αριστερό φοιτητικό περιοδικό

2011-10-06T09:44:00.000+03:00

''Αρνούμαι να συμβάλω ως πρόεδρος του Τμήματος στη διάλυσή του''

Επιστολή παραίτησης του Νίκου Θεοτοκά

της Εύας Δημάκου

Πάντειο Πανεπιστήμιο

Ο νέος νομός-πλαίσιο για την εκπαίδευση που ψηφίστηκε στις 24 Αυγούστου ήρθε για να μετατρέψει, ολοκληρωτικά πλέον, το πανεπιστήμιο σε επιχείρηση, τη γνώση σε εμπόρευμα και τους φοιτητές σε ευέλικτο και πειθαρχημένο εργατικό δυναμικό.

Σήμερα μετά από ένα μήνα σημαντικών κινητοποιήσεων, το φοιτητικό κίνημα φαίνεται να παρουσιάζει καμπή στη δυναμική του. Η καμπή αυτή εκδηλώνεται περισσότερο με την απώλεια συνελεύσεων και τον τερματισμό των καταλήψεων σε αρκετά ΑΕΙ και ΤΕΙ.

Παρόλα αυτά το κίνημα φάνηκε να ''ενισχύεται'' πριν από μερικές μέρες από μια πολιτικά έντιμη κίνηση. Ο καθηγητής Νίκος Θεοτοκάς στις 26 Σεπτεμβρίου, κατέθεσε την παραίτηση του από τη θέση του προέδρου του τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου. Με επιστολή του προς την γενική συνέλευση του τμήματος και τον πρύτανη δήλωσε παραίτηση από την θέση αυτή, επειδή αρνείται να συναινέσει στην εφαρμογή του νόμου της Διαμαντοπούλου, και να συμβάλει ως πρόεδρος του Τμήματος στην ίδια την διάλυσή του τμήματος.

Με την παραίτηση του, δηλώνει πως αρνείται να υπογράψει τις διοικητικές πράξεις του νόμου της Διαμαντοπούλου που, όπως αναφέρει, "θα οδηγήσουν στην διάλυση του επιστημονικού περιεχομένου των προγραμμάτων σπουδών και των πτυχίων αλλά και που θέτουν σε εργασιακή εφεδρεία το ήδη αριθμητικά ελλιπές διοικητικό προσωπικό".

Στην επιστολή του ο κ.Θεοτοκάς, τονίζει τις συνέπειες που θα επιφέρει ο νόμος στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, ''καταλύει, φοβάμαι, τη συνταγματική νομιμότητα, καταργεί τα συλλογικά όργανα και τον ακαδημαϊκό χαρακτήρα των ΑΕΙ, χειραγωγεί την έρευνα και προσβάλλει την αξιοπρέπεια των πανεπιστημιακών λειτουργών. Αντί, δηλαδή, να διορθώνει τα πολλά κακώς κείμενα, καταστρέφει τον ίδιον τον πανεπιστημιακό θεσμό'' και αρνείται να ακολουθήσει τον δρόμο για την ισοπέδωση όσων έχουν κερδιθεί τα προηγούμενα χρόνια, "αρνούμαι να προωθήσω τις διαδικασίες που καταστρέφουν όσα, λίγα και σημαντικά, δημιουργήσαμε υπό εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες. Αρνούμαι, τέλος, να αποδοκιμάσω έργοις (ως εκ της θεσμικής θέσης μου) τις δίκαιες αντιδράσεις των φοιτητών, ακόμη κι αν διαφωνώ ή δεν συμμερίζομαι τους τρόπους, τις μορφές ή τα πεπραγμένα του αγώνα τους''.

Οι κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιστήμες θα είναι οι πρώτες που θα υποβαθμιστούν με την εφαρμογή του νέου νόμου, καθώς οι ιδιώτες δεν θα ενδιαφερθούν να χρηματοδοτήσουν και να επενδύσουν σ' αυτές, εφόσον τμήματα όπως π.χ. η κοινωνιολογία ή η πολιτική επιστήμη, δεν θα τους επιφέρουν κέρδη. Για ένα πανεπιστήμιο κοινωνικών και πολιτικών επιστημών όπως το Πάντειο είναι σημαντικός ο αγώνας των φοιτητών και για την προάσπιση των ίδιων των γνωστικών αντικειμένων που προσφέρει.

Η συμμετοχή των πανεπιστημιακών στο κίνημα αυτό είναι αναγκαία, καθώς μόνο μέσω ενός μαχητικού πανεκπαιδευτικού μετώπου θα καταφέρουμε να φτάσουμε σε νίκες και να πάρουμε πίσω το μέλλον του δημόσιου ελληνικού πανεπιστημίου. Ελπίζουμε λοιπόν πως κινήσεις όπως αυτή του κ.Θεοτοκά, θα ακολουθήσουν κι άλλοι πανεπιστημιακοί καθηγητές που αντιδρούν στο νέο νόμο και επικροτούν τον αγώνα των φοιτητών.

Ολόκληρη η επιστολή της παραίτησης του καθηγητή Νίκου Θεοτοκά :

Αγαπητές και αγαπητοί συνάδελφοι,
Με λύπη μου, σας παρακαλώ να δεχθείτε την παραίτησή μου από τη θέση του Προέδρου του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας.

Όλα αυτά τα χρόνια υπηρέτησα, ενίοτε καθ' υπερβολή, τις αρχές του δημοσίου και ακαδημαϊκού πανεπιστημίου εντός των ορίων που έθετε η κείμενη νομοθεσία.
Ο Νόμος 4000 και 9 (που προέκυψε χωρίς κανέναν διάλογο με τα Ιδρύματα, ψηφίστηκε από τέσσερα κοινοβουλευτικά κόμματα και δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ 195/06.09.2011) καταλύει, φοβάμαι, τη συνταγματική νομιμότητα, καταργεί τα συλλογικά όργανα και τον ακαδημαϊκό χαρακτήρα των ΑΕΙ, χειραγωγεί την έρευνα και προσβάλλει την αξιοπρέπεια των πανεπιστημιακών λειτουργών. Αντί, δηλαδή, να διορθώνει τα πολλά κακώς κείμενα, καταστρέφει τον ίδιον τον πανεπιστημιακό θεσμό.

Ωστόσο, ό,τι και να λέω κι ό,τι και να φοβάμαι, όσο και να συντάσσομαι με όσες και όσους ζητούν την κατάργησή του, ο 4009 είναι πλέον νόμος του κράτους.

Σύμφωνα με τις μεταβατικές διατάξεις και την υπ' αρ. πρωτ. 106639/Β1 Εγκύκλιο του Ειδικού Γραμματέα Α.Ε. καθηγ. Β. Παπάζογλου, οι διοικήσεις των Τμημάτων (παρά τις ρητές διατάξεις οι οποίες τα καταργούν) θα συνεχίσουν να λειτουργούν ως τα τέλη της τρέχουσας ακαδημαϊκής χρονιάς «μέχρι την έκδοση των Π.Δ. για την μετατροπή των υφιστάμενων Τμημάτων σε Προγράμματα Σπουδών».

Αρνούμαι να συμβάλω ως πρόεδρος του Τμήματος στη διάλυσή του. Αρνούμαι να υπογράψω τις διοικητικές πράξεις που διαλύουν το επιστημονικό περιεχόμενο των προγραμμάτων σπουδών και των πτυχίων, που καταστρέφουν την οργανική σύνδεση της διδασκαλίας με την παραγωγή νέας γνώσης, που θέτουν σε «εργασιακή εφεδρεία» το ήδη αριθμητικά ελλιπές διοικητικό προσωπικό. Αρνούμαι να προωθήσω τις διαδικασίες που καταστρέφουν όσα, λίγα και σημαντικά, δημιουργήσαμε υπό εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες. Αρνούμαι, τέλος, να αποδοκιμάσω έργοις (ως εκ της θεσμικής θέσης μου) τις δίκαιες αντιδράσεις των φοιτητών, ακόμη κι όταν συμβαίνει να μην συμμερίζομαι τις μορφές ή τα πεπραγμένα του αγώνα τους.

Παρά την τυπική κατάργηση, θέλω να πω, των συλλογικών οργάνων, ας μην διαγράψουμε (παρά τα λάθη, τις υπερβολές ή τις αστοχίες) όσα μας έχουν κάνει περήφανες και περήφανους για τη δουλειά μας κι ας κρατήσουμε (παρά τα κελεύσματα των καιρών) ως κόρη οφθαλμού την εμμονή μας τις αξίες της επιστήμης και τις αρχές της συλλογικότητας και της δημοκρατίας. Αν το πετύχουμε αυτό, αν επιμένουμε να φυσάμε λίγο απ' το οξυγόνο που κρατά η εκπνοή μας, θα μείνει αναμμένο το καρβουνάκι της ελπίδας. Και τότε, αν το καταφέρουμε αυτό το ασήκωτα ολίγο, πάλι εδώ θα είμαστε όλες και όλοι ν' αλλάξουμε τα πράγματα ή να φτιάξουμε τους συσχετισμούς για τη μεταλλαγή τους δια της συμμετοχής.

Συναδελφικά, Νίκος Θεοτοκάς "

2011-10-04T21:03:00.001+03:00

Που βαδίζει το Φοιτητικό Κίνημα

04/10/2011

του Νίκου Κανελλή

Από τα μέσα Σεπτέμβρη και μετά οι φοιτητικές καταλήψεις και κινητοποιήσεις βρίσκονται σε φάση υποχώρησης παρότι δεκάδες σχολές πανελλαδικά συνεχίζουν την κατάληψη. Το κίνημα ξεκίνησε μόλις η κυβέρνηση ψήφισε τον νέο νόμο πλαίσιο στη Βουλή (24/08/11) και εξαπλώθηκε με μεγάλη ταχύτητα σε όλα τα μεγάλα πανεπιστήμια μέσα στη δύσκολη περίοδο της εξεταστικής του Σεπτέμβρη. Όμως, τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές (3/10/11) μια σειρά από μεγάλες σχολές έχουν σταματήσει την κατάληψη. Δεν μπορεί να αποκλειστεί το κίνημα των καταλήψεων να σταματήσει εντελώς τις επόμενες μέρες και βδομάδες.

Την ίδια στιγμή οι μαθητικές καταλήψεις αυξάνονται καθημερινά, η εκπαίδευση βρίσκεται σε αναβρασμό λόγω των συνεχών επιθέσεων και η κοινωνία ολόκληρη βρίσκεται στο πόδι σαν αποτέλεσμα της άγριας αντιλαϊκής λαίλαπας που συνεχίζεται. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες οι φοιτητικές και οι μαθητικές καταλήψεις, σε συνδυασμό με τις απεργιακές κινητοποιήσεις διαφόρων κλάδων, θα μπορούσαν να παίξουν καταλυτικό ρόλο και να προκαλέσουν μια νέα άνοδο του κινήματος μετά τη μεγάλη μάχη των πλατειών που δόθηκε το καλοκαίρι.

Να δώσουμε τη μάχη

Για αυτό η μάχη για να αντιστραφεί η κατάσταση, να συνεχιστούν οι καταλήψεις και να μαζικοποιηθεί το κίνημα χρειάζεται να δοθεί σε κάθε σχολή και σε κάθε πανεπιστήμιο. Σε περίπτωση βέβαια που μειωθεί και άλλο ο αριθμός των καταλήψεων, τότε θα είναι απαραίτητη η συντεταγμένη υποχώρηση με στόχο να βγουν συμπεράσματα για την ως τώρα πορεία του κινήματος και να γίνει η προετοιμασία για τις επόμενες μάχες. Αυτό θα σήμαινε οργανωμένο σταμάτημα των καταλήψεων με πρόταση των Συντονιστικών Επιτροπών Κατάληψης, διατήρηση του Φοιτητικού Συντονιστικού με εκλεγμένους ανακλητούς αντιπροσώπους από τις γενικές συνελεύσεις, μαζική συμμετοχή στις απεργίες συγκεντρώσεις στις 5 και 19 Οκτώβρη και νέες συνελεύσεις μετά την εξεταστική με στόχο ένα νέο γύρο κινητοποιήσεων και καταλήψεων. Όμως το άμεσο καθήκον της αριστεράς και των ανένταχτων αγωνιστών παραμένει το να ξανακλείσουν όσες σχολές άνοιξαν, το κίνημα να αποκτήσει νέα δυναμική και να συνδεθεί με τους άλλους χώρους που βρίσκονται σε κινητοποιήσεις.

Δεν αρκεί η διάθεση για αγώνα

Οι φοιτητές έδειξαν ότι έχουν διάθεση για αγώνα παρότι η κυβέρνηση πόνταρε στην εξεταστική και στο ότι το φοιτητικό κίνημα έχει να δώσει μεγάλο αγώνα από το 2006-2007. Παρόλα αυτά οι φοιτητές αντέδρασαν προχωρώντας σε ένα κύμα καταλήψεων, αποφασισμένων από πολύ μαζικές γενικές συνελεύσεις μέσα στην εξεταστική. Αυτό δεν έχει ξαναγίνει! Σε πολλές σχολές μάλιστα οι φοιτητές επιστρέφοντας στα τέλη Αυγούστου πήγαιναν κατευθείαν στη συνέλευση χωρίς καν να ξεκινήσουν οι εξετάσεις.

Παρά την ορμή των πρώτων εβδομάδων του Σεπτέμβρη, πολύ γρήγορα έγινε κατανοητό ότι ο νόμος δεν θα μπορούσε να ανατραπεί με έναν εύκολο τρόπο, απλά και μόνο μέσα από τις καταλήψεις διαρκείας και τις εβδομαδιαίες φοιτητικές διαδηλώσεις. Γιατί η κυβέρνηση είχε ήδη ψηφίσει το νόμο και η ανατροπή ενός ψηφισμένου νόμου είναι πιο δύσκολη υπόθεση από την αποτροπή της ψήφισης του. Και επιπλέον ο νόμος Διαμαντοπούλου είναι μια μόνο πτυχή της πολιτικής της τρόικα και της κυβέρνησης, η οποία μέχρι σήμερα δεν έχει υποχωρήσει ξανά στην πίεση του κινήματος.

Έλλειψη σχεδίου

Έτσι παρότι μέσα σε δυο βδομάδες οι καταλήψεις έφτασαν τις 300 δεν υπήρξε κανένα σχέδιο1 κλιμάκωσης των φοιτητικών κινητοποιήσεων. Δεν έγινε οργανωμένη προσπάθεια από τα Φοιτητικά Συντονιστικά να καλέσουν τους μαθητές σε καταλήψεις και σε κοινές διαδηλώσεις, δεν πάρθηκαν πρωτοβουλίες συντονισμού με τους εκπαιδευτικούς και οι καταλήψεις έχασαν πολύ σύντομα τη μαζικότητα και τη ζωντάνια τους. Πολλοί φοιτητές άρχισαν να σκέφτονται ότι υπάρχουν πολύ λίγες πιθανότητες νίκης και ότι ίσως ήταν προτιμότερο να σωθεί η εξεταστική και το εξάμηνο. Μέσα σε αυτό το κλίμα η οργανωμένη κινητοποίηση της ΔΑΠ και των «ανεξάρτητων» του facebook μαζί με την απαράδεκτη στάση της ΚΝΕ (βλέπε και διπλανό άρθρο) είχαν σαν αποτέλεσμα να αρχίσουν να ανοίγουν η μια σχολή μετά την άλλη2.

Πως προχωράμε

Όπως είπαμε και πριν η μάχη πρέπει να δοθεί, για αυτό χρειάζεται ένα σχέδιο όπως το παραπάνω περισσότερο παρά ποτέ. Πρέπει όμως να είμαστε προετοιμασμένοι το κίνημα να σταματήσει για τις επόμενες εβδομάδες, αυτό δεν πρέπει να γίνει με ανοργάνωτο τρόπο. Τις επόμενες ημέρες χρειάζεται:

Να γίνουν γενικές συνελεύσεις σε κάθε σχολή που άνοιξε και η αριστερά να προτείνει σε κοινά πλαίσια συνέχιση των καταλήψεων.
Να συγκροτηθούν Φοιτητικά Συντονιστικά αποτελούμενα από εκλεγμένους και ανακλητούς αντιπροσώπους από τις γενικές συνελεύσεις3 . Τα Συντονιστικά να πάρουν πρωτοβουλίες για να δώσουν νέα δυναμική στο κίνημα και για συντονισμό με τους μαθητές, τους εκπαιδευτικούς και τους εργαζόμενους με στόχο το πανεκπαιδευτικό μέτωπο.
Να οργανωθεί η συμμετοχή στις απεργιακές κινητοποιήσεις στις 5 και 19 Οκτώβρη. Αυτό μπορεί να γίνει και με μονοήμερες καταλήψεις για όσες σχολές έχουν σταματήσει τις καταλήψεις διαρκείας.
Για όσες σχολές ανοίξουν τελικά να διασφαλιστεί ότι δεν θα χαθεί η εξεταστική και το εξάμηνο. H κυβέρνηση θα προσπαθήσει να πάρει ρεβάνς και να «τιμωρήσει» τους φοιτητές ειδικά των πιο μαχητικών σχολών για να δώσει ένα «μάθημα» σε όλους τους άλλους. Επίσης σε αυτές τις σχολές να οριστούν νέες συνελεύσεις με το πέρας της εξεταστικής με στόχο να ξαναμπούν στον αγώνα.

Σημειώσεις
1.Βλέπε και xekinima.org/arthra/view/article/o-nomos-diamantopoyloy-mporei-na-anatrapei-stoys-drom/
2.Βλέπε και xekinima.org/arthra/view/article/krisimi-ebdomada-gia-to-foititiko-kinima/
3.Βλέπε και xekinima.org/arthra/view/article/simantiki-apofasi-gia-ti-dimokratiki-anasygkrotisi-to/

Άγριες περικοπές στους συμβασιούχους διδάσκοντες σε ΑΕΙ - ΤΕΙ

2011-10-04T11:27:00.001+03:00

04/10/2011

του Στρατή Σκουλάκη

τμήμα Ηλεκτρολόγων ΕΜΠ

Βρισκόμαστε ενάμισι μήνα μετά την ψήφιση του νέου νόμου πλαίσιο που, σύμφωνα με τη Διαμαντοπούλου, επρόκειτο να «εξυγιάνει» το ελληνικό πανεπιστήμιο και πριν ακόμα αυτός εφαρμοστεί βλέπουμε μια ακόμη επίθεση της κυρίας υπουργού που τόσο κόπτεται για την ορθή λειτουργία της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Πρόκειται για τη «σφαγή» των συμβασιούχων διδασκόντων (με το προεδρικό διάταγμα 407).

Σε όλα τα ιδρύματα της χώρας και κυρίως στα περιφερειακά ένα μεγάλο μέρος των διδακτικών αναγκών καλύπτεται από συμβασιούχους καθηγητές «407» οι οποίοι αποτελούν το νέο στόχο της υπουργού. Σε κάποια ιδρύματα οι 407 καλύπτουν πάνω από τις μισές διδακτικές ανάγκες!

Το υπουργείο αποφάσισε νέες απίστευτες περικοπές στα κονδύλια που αφορούν συμβασιούχους και οι οποίες ξεπερνούν το 60% σε σχέση πέρυσι. Αυτό σημαίνει πως φέτος δεν πρόκειται οι προσλήψεις να ξεπεράσουν τις 250 πανελλαδικά (με 9μήνη διάρκεια) όταν πέρυσι υπερέβαιναν τις 625(με δωδεκάμηνη διάρκεια)!

Σε ορισμένες σχολές η μείωση του διδακτικού προσωπικού φτάνει μέχρι και το 80%. Οι τεράστιες αυτές περικοπές θα οδηγήσουν στην απόλυση εκατοντάδων συμβασιούχων από τις σχολές, στην χειροτέρευση των εργασιακών συνθηκών των συμβασιούχων που θα παραμείνουν καθώς θα αναγκαστούν να δουλέψουν περισσότερες ώρες από αυτές που προβλέπουν οι συμβάσεις τους (και καθορίζουν άμεσα τον μισθό τους) ούτως ώστε να καλυφθούν τα κενά που θα προκύψουν. Και όλα αυτά τη στιγμή που μεγάλο μέρος των συμβασιούχων 407 είναι απλήρωτοι για πολλούς μήνες.

Τέλος πολύ σοβαρές θα είναι οι επιπτώσεις και στην ποιότητα των σπουδών καθώς πολλά τμήματα, ελλείψει κονδυλίων και διδασκόντων, αναγκαστικά θα μειώσουν τον αριθμό των μαθημάτων, κάτι που ήδη έγινε πέρσι.

Ακολουθεί ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας των 407 για το θέμα καθώς και την πανελλαδική κινητοποίηση που οργανώνουν την Παρασκευή 7/10 στο υπουργείο παιδείας.

Πανελλαδική παράσταση διαμαρτυρίας διδασκόντων με βάση το ΠΔ 407/80 και Επιστημονικών & Εργαστηριακών Συνεργατών ΤΕΙ.

Παρασκευή 7/10 11.00 π.μ. Υπουργείο Παιδείας

Ως Σύλλογοι και Πρωτοβουλίες Διδασκόντων έχουμε εδώ και πολλούς μήνες αναδείξει, μέσα από κείμενα και κινητοποιήσεις μας, την πολιτική επιλογή συρρίκνωσης έως αφανισμού των συμβασιούχων διδασκόντων και τις επιπτώσεις που αυτή θα έχει συνολικά στην Ανώτατη Εκπαίδευση.

Επιβεβαιωνόμαστε καθημερινά: η επίθεση του Υπουργείου Παιδείας, στο πλαίσιο της συνολικότερης επίθεσης στο όνομα του Μνημονίου και της ικανοποίησης των «πιστωτών», στα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ απαιτεί νέες περικοπές στις πιστώσεις που αφορούν διδάσκοντες με βάση το ΠΔ 407/80 και οι οποίες ξεπερνούν το 60% σε σχέση με τις ήδη συρρικνωμένες περσινές πιστώσεις. Έτσι, στα μεν Πανεπιστήμια δεν πρόκειται να δοθούν περισσότερες από 250 πιστώσεις (με εννιάμηνη διάρκεια) όταν πέρσι υπερέβαιναν τις 625 (με δωδεκάμηνη διάρκεια) σε όλη την Ελλάδα, ενώ ανάλογη είναι η μείωση στα ΤΕΙ. Σε ορισμένα ιδρύματα η περικοπή φτάνει ακόμη και το 80%.

Η απόφαση του Υπουργείου οδηγεί οριστικά πλέον Πανεπιστήμια και ΤΕΙ στην ταυτόχρονη εφαρμογή δύο πρακτικών: στη χειροτέρευση των εργασιακών τους σχέσεων και απολαβών (π.χ. μείωση ωρών/μηνών διδασκαλίας που επίσημα αναφέρονται στη σύμβαση και καλύπτονται μισθοδοτικά) με παράλληλη απόλυση δεκάδων συναδέλφων μέσα από συγχωνεύσεις Τμημάτων, κατάργηση μαθημάτων και απαξίωση των Προγραμμάτων Σπουδών. Την ίδια στιγμή η παρατεταμένη καθυστέρηση των διορισμών των μελών ΔΕΠ και ΕΠ που έχουν εκλεγεί, παρά τις υποσχέσεις για διορισμό ενός μικρού μέρους αυτών (350 σε σύνολο 900 και στα Πανεπιστήμια και 50 σε σύνολο 200 στα ΤΕΙ) διαμορφώνει ζοφερό τοπίο για τους συμβασιούχους διδάσκοντες αλλά και τα ίδια τα Τμήματα. Όλα αυτά, χωρίς να έχει καν εφαρμοστεί ο νέος νόμος-πλαίσιο ο οποίος οδηγεί σε επέκταση των ελαστικών σχέσεων εργασίας. Οι ίδιες πολιτικές οι οποίες οδηγούν στη μετατροπή των Πανεπιστημίων και των ΤΕΙ σε ιδιωτικές επιχειρήσεις, ζητούν τώρα, τάχα, επαναδιαπραγμάτευση για τα κονδύλια των ωρομισθίων ώστε να μπορέσουν να λειτουργήσουν τα ιδρύματα, όταν πριν λίγο καιρό δήλωναν με έπαρση ότι «υπάρχει αρκετό λίπος να καεί ακόμη»!

Η κυβέρνηση παραμένει πιστά προσηλωμένη στην πολιτική της συρρίκνωσης της όποιας υπαρκτής δημόσιας δωρεάν παιδείας και γενίκευσης των ελαστικών σχέσεων εργασίας. Απαιτεί από την πανεπιστημιακή κοινότητα να διαχειρίζεται ως οιονεί μάνατζερ ολοένα και πιο περιορισμένους πόρους προωθώντας την ιδιωτικοποίηση και την ελαστικότητα ως αναγκαία λύση, με τις ευλογίες του ισχύοντος πλέον αντιδραστικού νομοθετικού πλαισίου (Νόμος Πλαίσιο 4009). Σχεδιάζει νέα επίθεση με απολύσεις, με τη συγκαλυμμένη μορφή της εφεδρείας που σύντομα θα αφορά και τα εκπαιδευτικά ιδρύματα, και γενικότερη πτώχευση του ελληνικού λαού. Οι ίδιοι οι συμβασιούχοι διδάσκοντες καλούνται μέσα από τα γνωστά «ραβασάκια» της εφορίας την περίοδο αυτή να πληρώσουν δυσβάστακτα χαράτσια, παρά την επικείμενη απόλυση τους και χωρίς να έχουν καν πληρωθεί για πολλούς από τους προηγούμενους μήνες απασχόλησης τους.

Οι Σύλλογοι και οι Πρωτοβουλίες Διδασκόντων σε Πανεπιστήμια και ΤΕΙ καλούμε, με αρχή την πανελλαδική παράσταση διαμαρτυρίας στο Υπουργείο στις 7/10, τους συναδέλφους και ευρύτερα την ελληνική κοινωνία να μη δεχθούν την νέα επίθεση, τον νέο εκβιασμό.

Άμεσα ζητάμε:

Να μην υλοποιηθεί η νέα περικοπή των πιστώσεων. Να χορηγηθούν τώρα όλες οι αναγκαίες πιστώσεις για την λειτουργία των Τμημάτων με βάση τις πραγματικές διδακτικές και ερευνητικές τους ανάγκες.
Να υπογραφούν αμέσως όλες οι συμβάσεις των διδασκόντων ΠΔ 407/80 σε όλα τα Πανεπιστήμια και των Επιστημονικών και των Εργαστηριακών Συνεργατών στα ΤΕΙ και να καταβληθούν τα δεδουλευμένα των προηγούμενων μηνών.
Άμεσο διορισμό όλων των εκλεγμένων μελών ΔΕΠ στα Πανεπιστήμια και ΕΠ στα ΤΕΙ.
Σεβασμό στα εργασιακά, εκπαιδευτικά και ακαδημαϊκά δικαιώματα των συμβασιούχων διδασκόντων, όπως αυτά προβλέπονται με αυτοτελή ανάθεση μαθήματος και 100% της αντιμισθίας για όλο το ημερολογιακό εξάμηνο ή έτος, σύμφωνα με τις ώρες διδασκαλίας των αντικειμένων.
Γενναία χρηματοδότηση των Πανεπιστημίων και ΤΕΙ και άμεση προκήρυξη όλων των απαραίτητων θέσεων ΔΕΠ και μελών ΕΠ σε όλα τα Τμήματα.
Να μην εφαρμοστεί ο νόμος πλαίσιο 4009.

Καλούμε τους συναδέλφους μαζικά μέσα από τους συλλόγους και τις Πρωτοβουλίες να αποκρούσουν την πολιτική πτώχευσης, συμμετέχοντας στην κινητοποίηση, αλλά και σε κάθε οργανωμένη προσπάθεια επιστροφής/ μη πληρωμής των επερχόμενων χαρατσιών αφαίμαξης.

Παλεύουμε για το δικαίωμα στην αξιοπρεπή εργασία.

Πρωτοβουλίες Συμβασιούχων Διδασκόντων ΠΔ 407/80 στα Πανεπιστήμια Αιγαίου, Θεσσαλίας, Πελοποννήσου, Ιωαννίνων και Πατρών

Σύλλογοι Εκτάκτου Εκπαιδευτικού Προσωπικού (ΣΕΕΠ) ΤΕΙ Πειραιά, Θεσσαλονίκης, Πάτρας{Αρτίν Δανελιάν}, Ιωαννίνων

Πρωτοβουλία μελών ΔΕΠ υπό αναμονή τοποθέτησης {Α-λέκτωρ}

2η Πανελλαδική Συνάντηση Συλλόγων ΔΕΠ

2011-09-27T10:36:00.000+03:00

Δελτίο τύπου, Αθήνα, 25/9/2011

Χτες, Σάββατο 24/9, πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα η 2η Πανελλαδική Συνάντηση Συλλόγων ΔΕΠ. Στο διάστημα της μιας εβδομάδας που μεσολάβησε από την 1η συνάντηση, η κυβέρνηση εισέπραξε την ηχηρή άρνηση της συντριπτικής πλειονότητας των Πρυτάνεων να υπογράψουν τις διαπιστωτικές πράξεις συγκρότησης των εφορευτικών επιτροπών για την ανάδειξη των Συμβουλίων των Ιδρυμάτων, καθώς και την συνειδητή άρνηση συναδέλφων να συμμετέχουν σε αυτές. Η άρνηση αυτή αποτυπώνει την αντίθεση της συντριπτικής πλειοψηφίας της πανεπιστημιακής κοινότητας (ΔΕΠ, φοιτητές, εργαζόμενοι) όπως εκφράστηκε με τις πολύμορφες κινητοποιήσεις της (φοιτητικές καταλήψεις, απεργίες ΔΕΠ και εργαζομένων) και τις αποφάσεις των ακαδημαϊκών και συνδικαλιστικών οργάνων της για την μη εφαρμογή του Ν.4009/2011 στην κατεύθυνση της κατάργησής του.

Η πρόθεση της Υπουργού να διορίσει η ίδια τα μέλη των εφορευτικών επιτροπών, οι απειλές για πάγωμα της χρηματοδότησης σε όσα Ιδρύματα δεν «συμμορφωθούν», καθώς και η απειλή επιβολής απώλειας εξεταστικών περιόδων και/ή εξαμήνων από το Υπουργείο, αποτελούν θεσμική εκτροπή, όπως πολύ σωστά αναφέρει η ομόφωνη απόφαση της Έκτακτης Συνεδρίασης των Πρυτανικών Αρχών που διεξήχθη στις 23/9 στο Λαύριο. Οφείλουμε να υπενθυμίσουμε στην Υπουργό ότι τα ακαδημαϊκά όργανα των πανεπιστημίων, στο πλαίσιο αυτοτέλειας των Ιδρυμάτων, ρυθμίζουν όλα τα ακαδημαϊκά ζητήματα, όπως είναι η εξεταστική περίοδος, τα πτυχία και το εξάμηνο.

Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση περικόπτει για πολλοστή φορά την ανεπαρκή χρηματοδότηση των πανεπιστημίων, περιορίζει δραματικά τις πιστώσεις για συμβασιούχους διδάσκοντες ΠΔ407/80 –οδηγώντας σε απολύσεις συναδέλφων-, καθυστερεί εδώ και χρόνια τον διορισμό εκλεγμένων μελών ΔΕΠ, οδηγώντας η ίδια στην αδυναμία λειτουργίας και στο επί της ουσίας κλείσιμο των πανεπιστημίων.

Η κυβέρνηση με την γενικότερη πολιτική της οδηγεί τους εργαζόμενους σε κοινωνικό και οικονομικό αδιέξοδο. Οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι και τα πανεπιστήμια αντιμετωπίζουν την ίδια πολιτική λιτότητας, περικοπής μισθών, κατάργησης δικαιωμάτων, απολύσεων, όπως αυτά υπαγορεύονται από το μνημόνιο και το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα. Ένα νέο πλήγμα για το Δημόσιο Πανεπιστήμιο αποτελεί η προσπάθεια της κυβέρνησης να εισαγάγει και στα ΑΕΙ το κοινωνικά ανάλγητο μέτρο της εργασιακής εφεδρείας, δρομολογώντας έτσι ουσιαστικά τη διαδικασία απόλυσης χιλιάδων εργαζομένων στα πανεπιστήμια, συμπεριλαμβανομένων Λεκτόρων και μη μονιμοποιημένων Επίκουρων Καθηγητών.

Με βάση τα παραπάνω η 2η Πανελλαδική Συνάντηση Συλλόγων ΔΕΠ κατέληξε ομόφωνα στα εξής:

Με συνέπεια και επιμονή συνεχίζει την προσπάθεια για την μη εφαρμογή του Ν4009/2011, μέχρι την κατάργησή του. Καλεί τους συναδέλφους να αρνηθούν τη συμμετοχή τους στις διορισμένες από την Υπουργό εφορευτικές επιτροπές και να μην νομιμοποιήσουν την επιχειρούμενη θεσμική εκτροπή. Καλεί όλους τους φορείς της πανεπιστημιακής κοινότητας να αρνηθούν να συμβάλουν διοικητικά και οργανωτικά στην προετοιμασία της εκλογικής διαδικασίας για την ανάδειξη των εσωτερικών μελών των Συμβουλίων.

Δηλώνει απερίφραστα ότι η πολιτική της εργασιακής εφεδρείας θα συναντήσει την καθολική και συντονισμένη αντίσταση της πανεπιστημιακής κοινότητας. Καλεί τους Συλλόγους ΔΕΠ να αναλάβουν πρωτοβουλίες συντονισμού όλων των Συλλόγων εργαζομένων σε κάθε Ίδρυμα για την από κοινού αντίσταση απέναντι στο ενδεχόμενο εργασιακής εφεδρείας ή απόλυσης οποιουδήποτε εργαζόμενου στα πανεπιστήμια. Καλεί τα ακαδημαϊκά (Σύγκλητο) και τα συνδικαλιστικά (Συλλόγους) όργανα της πανεπιστημιακής κοινότητας να αποφασίσουν να μην παράσχουν στοιχεία που θα χρησιμοποιηθούν για εργασιακή εφεδρεία, ούτε βέβαια να αποδεχθούν εργασιακή εφεδρεία ή απόλυση εργαζόμενου στα πανεπιστήμια.

Δηλώνει ότι η μισθολογική αφαίμαξη των πανεπιστημιακών δασκάλων δεν μπορεί να συνεχιστεί. Οι νέες περικοπές μισθών και επιδομάτων, εξαθλιώνουν τους συναδέλφους, ειδικά των χαμηλών βαθμίδων, και αυτούς –τους συντριπτικά περισσότερους- που ζουν αποκλειστικά από τον μισθό τους. Καλεί τους Συλλόγους ΔΕΠ να εκφράσουν έμπρακτα την αντίθεση τους στην μισθολογική τους εξαθλίωση.

Συμμετέχουμε και στηρίζουμε τους πολύμορφους αγώνες της πανεπιστημιακής κοινότητας για δημόσιο, δωρεάν, δημοκρατικό πανεπιστήμιο.

Καλούμε τους Συλλόγους ΔΕΠ να εντείνουν τις αγωνιστικές τους κινητοποιήσεις εντάσσοντας σε αυτές και απεργιακό πρόγραμμα δράσης συμπεριλαμβάνοντας κατ’ ελάχιστο σε αυτό τις δύο εξαγγελθείσες γενικές απεργίες της 5ης και 19ης Οκτώβρη.

Αποφασίζουμε νέα συνάντηση το επόμενο δεκαπενθήμερο.

Τμήμα Ψυχολογίας ΑΠΘ - η εμπειρία από μια λειτουργική κατάληψη

2011-09-27T10:27:00.002+03:00

Μαριάννα Τσακίρη,
Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης,
τμήμα Ψυχολογίας

Ενώ αυτή τη στιγμή το φοιτητικό κίνημα διανύει την τέταρτη βδομάδα καταλήψεων με σημάδια κόπωσης (οι καταλήψεις έχουν μειωθεί στο μισό και τα προβλήματα οργάνωσης παραμένουν άλυτα) το τμήμα ψυχολογίας στο Αριστοτέλειο θα μπορούσαμε να πούμε πως αποτελεί ένα σημαντικό παράδειγμα με πολλά θετικά χαρακτηριστικά.

Από την αρχή των κινητοποιήσεων είχε γίνει κατανοητό στο εσωτερικό της επιτροπής κατάληψης ότι ο μόνος τρόπος για να νικήσει αυτό το κίνημα θα ήταν οι φοιτητές να πάψουν να είναι κλεισμένοι στο μικρόκοσμο τους και να ανοιχτούν προς την κοινωνία. Αυτή η συνειδητοποίηση δεν έμεινε μόνο στα λόγια.

Συστάθηκαν επιτροπές στις οποίες υπήρχε ένας σταθερός πυρήνας ανθρώπων που τις έτρεχαν αλλά ήταν ανοιχτές στο να συμμετέχει όποιος ήθελε.

Η πρώτη είναι αυτή που ασχολείται με τον χώρο της ψυχικής υγείας και τους εργαζόμενους που πλήττονται. Οι φοιτητές αρχικά κατέβασαν ψήφισμα συμπαράστασης στην συνέλευση, το οποίο πέρασε ομόφωνα, και στη συνέχεια επισκέφθηκαν μονάδες που απειλούνται με κλείσιμο, μίλησαν με τους εργαζόμενους και έκαναν σαφή την πρόθεση τους να συμμετέχουν στις δράσεις και τις κινητοποιήσεις τους στο άμεσο μέλλον.

H δεύτερη επιτροπή ανέλαβε τις παρεμβάσεις στα σχολεία. Οι μαθητές είναι οι επόμενοι που μπαίνουν στον αγώνα, είναι αυτοί που έχουν μπροστά τους ένα σχολείο που νοσεί και ένα πανεπιστήμιο που καταστρέφεται. Καταλαβαίνουμε την σημασία να μπουν μπροστά στον αγώνα μαζί με τους δασκάλους τους και να ενωθούν με το φοιτητικό κίνημα.

Tέλος, η τρίτη επιτροπή σχετίζεται με τα εκπαιδευτικά και τον οδηγό σπουδών. Ένα κίνημα δεν μπορεί μόνο να ζητά την ανατροπή του νέου νόμου, ειδικά αφού αντιλαμβάνεται ότι το πανεπιστήμιο και στην παλιά του μορφή δεν είναι αυτό που επιθυμεί, πρέπει να είναι συγκροτημένο και έτοιμο να κάνει προτάσεις για το πανεπιστήμιο που διεκδικεί και αυτή η επιτροπή επιτελεί ακριβώς αυτό το στόχο και ας είναι ακόμη σε πρώιμο στάδιο.

Ήταν φανερό από την αρχή πως για να έχει διάρκεια αυτό το κίνημα δεν έφταναν τα αυθόρμητα χαρακτηριστικά του κινήματος του 2006- 2007, ούτε μόνο το «τρίπτυχο» συνελεύσεις-καταλήψεις-διαδηλώσεις. Η κυβέρνηση κάθε μέρα ανακοινώνει νέα μέτρα και ο κόσμος είναι πολύ πιο ψυλλιασμένος αλλά και απογοητευμένος σε σχέση με παλαιότερα. Το κίνημα πρέπει να έχει προτάσεις και να συνδέεται με την κοινωνία και με όλα τα στρώματα της τα οποία πλήττονται. Ακόμα και αν σε πρώτη φάση το φοιτητικό κίνημα φαίνεται να εξασθενεί, παραδείγματα όπως του τμήματος Ψυχολογίας δείχνουν πως έχουν μπει οι βάσεις για την επόμενη μάχη που είναι σίγουρο πως δεν θα αργήσει να έρθει.

νέα αφίσα του ΠΜ για το Φοιτητικό Κίνημα

2011-09-24T16:26:00.001+03:00

Έξω ο φασισμός από τα Πανεπιστήμια

2011-09-21T10:27:00.001+03:00

Ανακοίνωση του Συντονιστικού Καταλήψεων του Ιόνιου Πανεπιστημίου στην Κέρκυρα

Το Τμήμα «Τεχνών Ήχου και Εικόνας» τελεί υπό κατάληψη από την Δευτέρα 5 Σεπτέμβρη συμμετέχοντας στο πανελλαδικό συντονιστικό καταλήψεων, που φτάνουν στις 280 σε όλη την Ελλάδα, σε μια προσπάθεια να ανατραπεί ο νέος νόμος πλαίσιο που ψηφίστηκε από την αντιδραστική συμμαχία της κυβέρνησης και των υπόλοιπων αστικών κομμάτων.

Κατά τη διάρκεια της κατάληψης και συγκεκριμένα την Κυριακή 18/09 ξημερώματα ο φοιτητής της Πληροφορικής Έκτορας Γαρίνης, προέβη σε φασιστική συμπεριφορά στην αυλή του Τμήματός μας. Συγκεκριμένα, προσπάθησε αρχικά να αφαιρέσει το πανό της κατάληψης, το οποίο βρίσκεται εκεί ύστερα από απόφαση της γενικής συνέλευσης του Φοιτητικού Συλλόγου του «Τεχνών» και απαιτούσε να ανέβει η Ελληνική σημαία η οποία επίσης αποφασίστηκε στην συνέλευση να μην υπάρχει στο κτήριο.

Στη συνέχεια και παρά τις προσπάθειες φοιτητών να τον αποτρέψουν και να τον οδηγήσουν στη συνέλευση του τμήματος για να εκφράσει εκεί τις αντιθέσεις του σχετικά με τις αποφάσεις του συλλόγου, ο συγκεκριμένος φοιτητής προπηλάκισε τους φοιτητές ενώ ταυτόχρονα προέβη σε ένα φασιστικό εθνικιστικό παραλήρημα. Επιτέθηκε φραστικά σε μετανάστρια φοιτήτρια κάνοντας ρατσιστικά σχόλια για την καταγωγή της. Τέλος πριν φύγει, απείλησε συγκεκριμένα άτομα του φοιτητικού συλλόγου ότι θα ασκήσει σωματική βία πάνω τους, ακόμα και έξω από το πανεπιστήμιο.

Είναι σημαντικό να τονίσουμε ότι σε περιόδους σαν τη σημερινή (δηλαδή περιόδους κρίσης) η ιστορία μας έχει δείξει ότι τέτοιες φασιστικές ιδέες μπορούν να ανθίσουν. Εμείς δεν μασάμε ούτε από απειλές, ούτε από φασιστική προπαγάνδα. Πιστεύουμε ότι ενωμένοι οι φοιτητές, οι εργαζόμενοι, οι μετανάστες, όλα τα λαϊκά στρώματα μπορούμε να παλέψουμε και να μην τους δίνουμε χώρο ούτε στα πανεπιστήμια ούτε και πουθενά στην κοινωνία.

Για τον συγκεκριμένο φοιτητή, απαιτούμε την άμεση διαγραφή του από τον φοιτητικό σύλλογο και γενικότερα την καταδίκη αυτής της ενέργειας από όλους τους φοιτητές της πληροφορικής και των πανεπιστημίων. Ζητάμε την ουσιαστική απομόνωση τέτοιων ανθρώπων και τέτοιων πρακτικών από τα πανεπιστήμια.

ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΦΑΣΙΣΜΟΣ

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ Ιόνιου Πανεπιστημίου

Κρίσιμη εβδομάδα για το φοιτητικό κίνημα!

2011-09-20T10:38:00.000+03:00

Απάντηση στους «ανεξάρτητους του facebook» και προτάσεις για τη συνέχεια

του Νίκου Κανελλή

Το Φοιτητικό Κίνημα βρίσκεται μπροστά σε μια κρίσιμη καμπή. Οι καταλήψεις μπαίνουν στην 4η εβδομάδα και η κυβέρνηση, με την αγαστή συνεργασία των ΜΜΕ που την στηρίζουν, προχωρά σε αντεπίθεση με στόχο να σταματήσουν οι καταλήψεις.

Το κίνημα του facebook

Το υπουργείο (διάλυσης της) παιδείας απειλεί ότι θα χαθεί το εξάμηνο αν συνεχιστούν οι καταλήψεις. Ταυτόχρονα οι κονδυλοφόροι του συστήματος προσπαθούν να παρουσιάσουν τις διάφορες σελίδες που έχουν δημιουργηθεί στο facebook για «ανοιχτή σχολή», των λεγόμενων «ανεξάρτητων» φοιτητών, σαν πλειοψηφικό ρεύμα.

Προσπαθούν να πολώσουν το κλίμα, να παρουσιάσουν όσους αγωνίζονται σαν φοιτητο-πατέρες ελεγχόμενους από τα συμφέροντα των κομμάτων τους, οι οποίοι μάλιστα επιβάλλουν με τη βία (!) την άποψή τους. Από την άλλοι όσοι θέλουν να σταματήσουν τις καταλήψεις είναι οι «σώφρονες» φοιτητές που νοιάζονται για το μέλλον τους. Τα ίδια παπαγαλίζει και μερίδα καθηγητών που απαιτεί να ανοίξουν οι σχολές γιατί οι καταλήψεις «υποβαθμίζουν» δήθεν το πανεπιστήμιο.

Καταρχήν σε ότι αφορά το ρεύμα του facebook απαντάμε: οι αποφάσεις για καταλήψεις παίρνονται με ψηφοφορία μέσα από πολύ μαζικές συνελεύσεις, όπου ακούγονται όλες οι απόψεις. Κανένα facebook και καμιά ιστοσελίδα δεν μπορεί να ακυρώσει αυτές τις διαδικασίες!

Οι συνελεύσεις των επόμενων ημερών

Στις συνελεύσεις των επόμενων ημερών η πίεση από την πλευρά του υπουργείου θα μεταφερθεί στα αμφιθέατρα και οι «ανεξάρτητοι» (που πολύ συχνά είναι πρώην υποψήφιοι της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ) με επιχείρημα το χαμένο εξάμηνο θα προσπαθήσουν να «ανοίξουν» κάποιες μεγάλες σχολές για να αντιστρέψουν το κλίμα. Η βασική τους επιδίωξη θα είναι να πείσουν τους «ενδιαμέσους» φοιτητές που από τη μια είναι ενάντια στον νόμο από την άλλη όμως φοβούνται πραγματικά για το εξάμηνο. Για αυτό χρειάζονται καθαρές και δυνατές απαντήσεις στα «επιχειρήματα» του υπουργείου, των ΜΜΕ και των «ανεξάρτητων».

Ποιος υποβαθμίζει το πανεπιστήμιο;

Λένε ότι οι καταλήψεις υποβαθμίζουν το πανεπιστήμιο και τις σπουδές. Τους απαντάμε ότι υποβάθμιση είναι να κλείνει η Αρχιτεκτονική του ΕΜΠ το Μάη του 2011 επειδή δεν έχει επαρκή αριθμό καθηγητών για να διδάξουν τα μαθήματα. Υποβάθμιση είναι να κλείνει το ΤΕΙ Αθήνας επανειλημμένα τη χρονιά 2010-2011 επειδή δεν έχει αρκετά χρήματα για να καλύψει λειτουργικά του έξοδα (ΔΕΗ κλπ). Υποβάθμιση είναι να καταργούνται μαθήματα σε δεκάδες σχολές επειδή το υπουργείο δεν κάνει τον απαραίτητο διορισμό μελών ΔΕΠ και δεν δίνει αρκετά χρήματα για την πρόσληψη έστω των συμβασιούχων διδασκόντων 407. Τέλος οριστική υποβάθμιση θα είναι το πανεπιστήμιο που ονειρεύεται η Διαμαντοπούλου, με τους ιδιώτες να ελέγχουν τη διδασκαλία και την έρευνα και τους φοιτητές πελάτες σε ταχύρρυθμα προγράμματα κατάρτισης και μάλιστα επί πληρωμή για να βγούνε σε ένα μέλλον ανεργίας ή ελαστικής υποαπασχόλησης. Αυτή είναι η πραγματική υποβάθμιση και όχι ο αγώνας των φοιτητών για την υπεράσπιση της δημόσιας-δωρεάν παιδείας. Για αυτό η επιλογή πρέπει να είναι: αγώνας και ας χαθεί και το εξάμηνο!

«Θέλω να πάρω το πτυχίο μου»

Αυτό επαναλαμβάνουν σε όλους τους τόνους οι «ανεξάρτητοι». Απαντάμε: όλοι οι φοιτητές θέλουν να πάρουν το πτυχίο τους και ειδικά οι πιο φτωχοί. Όμως τι να το κάνουμε το πτυχίο όταν αύριο δεν θα βρίσκουμε δουλειά ή όταν θα πληρωνόμαστε 400 ή 500 ευρώ; Τι μέλλον έχει η δική μας γενιά αν αφήσουμε αυτή την κυβέρνηση (ή όποια άλλη έρθει αύριο) να διαλύσει (όπως κάνει ήδη) κάθε δικαίωμα στην εργασία, την παιδεία, την υγεία, τις κοινωνικές παροχές. Γιατί στο τέλος, τέλος ο αγώνας των φοιτητών δεν αφορά μόνο την παιδεία αλλά συνολικά το βιοτικό επίπεδο της δικής μας και των επόμενων γενιών.

Καθήκοντα για την αριστερά και τους αγωνιστές φοιτητές

Πέρα από αυτές τις απαντήσεις όμως, για να αποκρουστεί η προσπάθεια «ανοίγματος» των σχολών πρέπει να δοθεί απάντηση και σε ένα ακόμη πιο κρίσιμο ερώτημα. Με ποιο τρόπο μπορεί το φοιτητικό κίνημα να νικήσει την κυβέρνηση; Αυτό το ερώτημα απασχολεί χιλιάδες φοιτητές οι οποίοι μετράνε τις πιθανότητες. Αν θεωρήσουν ότι είναι απίθανο το κίνημα να νικήσει την κυβέρνηση τότε θα επιλέξουν να σταματήσουν τις καταλήψεις για να σώσουν τουλάχιστον το εξάμηνο. Αν από την άλλη δουν ότι υπάρχουν οι προϋποθέσεις νίκης τότε δεν θα διστάσουν να θυσιάσουν και ένα και δυο εξάμηνα.

Σχέδιο κλιμάκωσης

Και εδώ η στάση και οι προτάσεις της αριστεράς θα κρίνουν το που θα γύρει η πλάστιγγα. Για αυτό χρειάζεται άμεσα ένα σχέδιο κλιμάκωσης. Και το πρώτο βήμα κλιμάκωσης είναι να βγουν και οι μαθητές στο δρόμο και να προχωρήσουν σε καταλήψεις των σχολείων τους. Βέβαια, η ηγεσία της ΚΝΕ (το ΣΑΣΑ…) κάνει ότι μπορεί για να διαιρέσει μαθητές και φοιτητές καλώντας σε μαθητικό συλλαλητήριο την Τρίτη 20 Σεπτέμβρη αντί σε κοινό πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο την Πέμπτη 22 Σεπτέμβρη, μέρα πανελλαδικού συλλαλητηρίου των φοιτητικών συλλόγων, το οποίο στηρίζει και η ΔΟΕ και η ΟΛΜΕ. Η απαράδεκτη αυτή στάση, που εντέλει βοηθά την κυβέρνηση, δεν είναι έκπληξη.

Το κρίσιμο όμως δεν είναι τι κάνει η ΚΝΕ αλλά τι κάνει το Φοιτητικό Συντονιστικό για να συμπαρασύρει τους μαθητές και για να χτίσει κατόπιν το πανεκπαιδευτικό μέτωπο.
Και μπορεί να κάνει πολλά.

• Να βγάλει δική του προκήρυξη την οποία να μοιράσει μαζικά στα σχολεία και να καλεί τους μαθητές σε καταλήψεις και σε συμμετοχή στο πανελλαδικό συλλαλητήριο στις 22/09

• Να καλέσει άμεσα σε συνάντηση τους εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων με στόχο τον κοινό βηματισμό. Οι συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες των ομοσπονδιών (ΔΟΕ, ΟΛΜΕ, ΠΟΣΔΕΠ) δεν έχουν καμιά διάθεση για σοβαρό και μαχητικό πανεκπαιδευτικό αγώνα. Όμως πέρα από αυτούς υπάρχουν και οι πρωτοβάθμιοι σύλλογοι και οι αγωνιστές της βάσης. Ήδη το Σάββατο 17 Σεπτέμβρη έγινε μια σημαντική συνάντηση πάνω από 100 μελών ΔΕΠ από 25 ιδρύματα με στόχο το συντονισμό των δικών τους αντιδράσεων. Άρα ο συντονισμός μπορεί να προχωρήσει και σε επίπεδο τοπικών συλλόγων δασκάλων, τοπικών ΕΛΜΕ, συλλόγων ΔΕΠ και συλλόγων εργαζομένων συγκεκριμένων ιδρυμάτων κοκ.

• Να προχωρήσει σε πολύμορφες κινητοποιήσεις εν μέσω καταλήψεων στις σχολές όπως καταλήψεις σε δημόσια κτίρια (υπουργεία, εφορίες κλπ), άνοιγμα των διοδίων, συναυλίες κλπ. Τέτοιες κινήσεις θα συσπειρώσουν φοιτητές και μπορούν να κερδίσουν την υποστήριξη από μαζικά κομμάτια της κοινωνίας.

• Για να γίνουν αυτά το Φοιτητικό Συντονιστικό χρειάζεται να παίξει το ρόλο του, δηλαδή το σχεδιασμό και συντονισμό του κινήματος. Για αυτό πρέπει να αλλάξει ο τρόπος λειτουργίας του και να γίνει δημοκρατικός. Χρειαζόμαστε συντονιστικό εκλεγμένων και ανακλητών αντιπροσώπων (βλέπε: http://paideiamaxis.blogspot.com/2011/09/blog-post.html)

Η ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ: Συμπεράσματα από την Βρετανική και Αυστραλιανή Εμπειρία με την «Αξιολόγηση» του Πανεπιστημιακού Έργου. Του Γ. Βαρουφάκη

2011-09-19T13:39:00.000+03:00

Το blog του "Παιδεία Μάχης" αναδημοσιεύει κείμενα, απόψεις και άρθρα από άλλα blog, ιστοσελίδες και έντυπα στα πλαίσια ενός ανοιχτού και ζωντανού διαλόγου για τα ζητήματα που αφορούν το κίνημα. Σαν "Παιδεία Μάχης" δεν ταυτιζόμαστε με τα κείμενα αυτά αλλά θεωρούμε θετική τη συμβολή τους στον παραπάνω διάλογο. Επίσης είμαστε ανοιχτοί για οποιαδήποτε συμβολή στο e-mail μας, paideia_maxis@yahoo.gr

Παρακάτω αναδημοσιεύουμε άρθρο του Γ. Βαρουφάκη από το alfavita.gr.

Η ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ: Συμπεράσματα από την Βρετανική και Αυστραλιανή Εμπειρία με την «Αξιολόγηση» του Πανεπιστημιακού Έργου

του Γιάνη Βαρουφάκη

1. Εισαγωγή - και δύο προβλέψεις

Με δεδομένη την επιθετική διείσδυση της αγοράς σε ολοένα και ευρύτερο πεδίο κοινωνικών δραστηριοτήτων, είναι θεμιτό να προσδοκούμε πως, αργά ή γρήγορα, το επόμενο λάφυρο της «ιδιωτικής πρωτοβουλίας» θα είναι το Πανεπιστήμιο. Όσοι πρεσβεύουν την μεταρρύθμιση της πανεπιστημιακής παιδείας με γνώμονα τη λογική της αγοράς δεν έχουν παρά να περιμένουν. Το παρόν άρθρο δεν απευθύνεται σε αυτούς αλλά σε όσους θεωρούν μια τέτοια προοπτική εφιαλτική1. Τη στιγμή που γράφονται οι γραμμές τούτες, ο δημόσιος διάλογος περί ανώτατης παιδείας ορίζεται από την αντιπαράθεση μεταξύ του Υπουργείου και ενός φαινομενικά συμπαγούς μετώπου αντιπάλων της κυβερνητικής εκπαιδευτικής πολιτικής. Αν και το φλέγον ζήτημα των ημερών είναι το νομοσχέδιο για τη θεσμική αναβάθμιση των Τ.Ε.Ι., οι «αντιφρονούντες» (από τους φοιτητικούς συλλόγους μέχρι πολλούς από τους πρυτάνεις) συχνά μέμφονται το υπουργείο ότι το επίμαχο νομοσχέδιο είναι το πρώτο στάδιο προσχεδιασμένης υποβάθμισης της δημόσιας πανεπιστημιακής παιδείας (ιδίως του πρώτου πτυχίου) και εμπορευματοποίησής της2.

Ως αιχμή του δόρατος εναντίον της κυβερνητικής πολιτικής, οι «αντιφρονούντες» χρησιμοποιούν το σύνθημα-αίτημα της «αξιολόγησης» των ιδρυμάτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.3 Ο σκοπός του παρόντος άρθρου είναι να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου· να προειδοποιήσει όσους απαιτούν την «αξιολόγηση» Σχολών και Τμημάτων πως, άθελά τους, αντί να υπερασπίζονται το Πανεπιστήμιο, ίσως προετοιμάζουν το έδαφος για την έμμεση, ύπουλη εμπορευματοποίησή του. Όχι μόνο η «αξιολόγηση» δεν επιβραδύνει τα (υπαρκτά ή ανύπαρκτα) σχέδια για την υποβάθμιση των πανεπιστημιακών πτυχίων, αλλά δύναται να επισπεύσει την απαξίωσή τους τόσο στον χώρο της αγοράς εργασίας όσο και στη σφαίρα των ιδεών.

Οι παραπάνω σκέψεις δεν προέκυψαν αυθόρμητα. Τα τελευταία είκοσι χρόνια στις χώρες που αναφέρονται στον υπότιτλο (Βρετανία και Αυστραλία) εφαρμόστηκαν συστήματα «αξιολόγησης» του ερευνητικού και διδακτικού έργου τα οποία άλλαξαν εκ βάθρων την πανεπιστημιακή εμπειρία τόσο για τους φοιτητές όσο και για τους καθηγητές. Ο αντίκτυπος από την «αξιολόγηση» των πανεπιστημίων δεν περιορίστηκε στα όριά τους αλλά επηρέασε συστηματικά τη συνολική παραγωγή της ιδεολογίας (κυρίαρχης και μη) των κοινωνιών αυτών. Δεδομένης αυτής της σωρευμένης εμπειρίας, δεν θα ήταν εύλογο πρυτάνεις και φοιτητικοί σύλλογοι, προτού απαιτήσουν, εδώ και τώρα και με μια φωνή, την «αξιολόγηση», να ρίξουν μια ματιά στα αποτελέσματά της εκεί που εφαρμόστηκε; Και δεν θα ήταν ειρωνικό εάν στην Ελλάδα η «αξιολόγηση» που σήμερα απαιτούν οι αντίπαλοι της έμμεσης εμπορευματοποίησης αποτελέσει την κρυφή δίοδο από την οποία θα εισέλθει νικηφόρα η de facto εμπορευματοποίηση;

Θέτω τα ερωτήματα αυτά επειδή τα «μαντάτα» από τις δύο χώρες στις οποίες αναφέρθηκα κάθε άλλο παρά ευχάριστα είναι. Επειδή έτυχε να ζήσω από κοντά τις τεκτονικές αλλαγές που ακολούθησαν την «αξιολόγηση» και στις δύο περιπτώσεις (στη Βρετανία τη δεκαετία του 1980 και στην Αυστραλία τη δεκαετία του 1990), ελπίζω ο αναγνώστης να ανεχθεί την κατάθεση των παρακάτω συμπερασμάτων ενός αυτόπτη μάρτυρα (δηλαδή, κάποιου που εκφράζεται με όλη τη σιγουριά και προκατάληψη εκείνου που ήταν «εκεί»). Βέβαια, ακόμα και ο ανεκτικότερος από τους αναγνώστες θα αναρωτηθεί γιατί πρέπει η εμπειρία των συγκεκριμένων αγγλοσαξωνικών χωρών να μας αφορά άμεσα (και όχι, π.χ., εκείνη της Γαλλίας). Η απάντηση είναι πως η εμπειρία αυτών των δύο χωρών αποτελεί για την εποχή μας τη λογική κατάληξη των συστημάτων «αξιολόγησης». Όπως και σε άλλες περιπτώσεις όπου οι εφορμήσεις της αγοράς βασίστηκαν σε αγγλοσαξωνικές αλχημείες (π.χ. η ιδιωτικοποίηση κοινωφελών οργανισμών) έτσι, και στην περίπτωση της «αξιολόγησης» των πανεπιστημίων, το αγγλοσαξωνικό μοντέλο σταδιακά υιοθετείται και στην υπόλοιπη Ευρώπη (π.χ. Ισπανία, Ιταλία, Γερμανία, ακόμα και στη Γαλλία), αν όχι στον υπόλοιπο κόσμο (π.χ. Ινδία, Hong Kong, Ν.Α. Ασία)4. Συνεπώς, αξίζει να το μελετήσουμε συστηματικά.

Ως πρόκριμα αυτών που θα ακολουθήσουν, θα ξεκινήσω με δύο προβλέψεις προερχόμενες, πιστεύω φυσιολογικά, από τη Βρετανο-αυστραλιανή εμπειρία:
Πρόβλεψη 1: Η «αξιολόγηση» θα καθιερωθεί και οποιαδήποτε αντίσταση εκ μέρους της πανεπιστημιακής κοινότητας σε αυτήν θα αποδειχθεί αναποτελεσματική.
Πρόβλεψη 2: Εφόσον η «αξιολόγηση» που θα υιοθετηθεί βασιστεί στην αυτοματοποιημένη μέτρηση ποσοτήτων (οι οποίες θα «προσεγγίζουν» ποιοτικά μεγέθη), το βασικό αποτέλεσμα θα είναι η υποχώρηση των ιδεών, όλων των ιδεών («συντηρητικών» και «προοδευτικών»), αρχικά στα πανεπιστήμια αλλά, αργότερα, μέσω ασταμάτητων αλυσιδωτών αντιδράσεων, στην κοινωνία γενικότερα.

Στο αμέσως επόμενο μέρος, αιτιολογώ την πρώτη πρόβλεψη. Κατόπιν, αφού αναφερθώ σύντομα στα συστήματα αξιολόγησης στην Βρετανία και την Αυστραλία, θα παραθέσω ορισμένα συμπεράσματα από αυτή την εμπειρία τα οποία, φυσιολογικά, οδηγούν στη δεύτερη πρόβλεψη.

2. Η Ακαταμάχητη Γοητεία της «Αξιολόγησης»

Ήδη είναι φανερό ότι η αξιολόγηση» έχει γοητεύσει τους πάντες. Καθηγητές πανεπιστημίων, φοιτητικές οργανώσεις, γονείς, ΜΜΕ, πολιτικοί εγκαλούν τον υπουργό Παιδείας επειδή άφησε την «αξιολόγηση» έξω από το νομοσχέδιο για τα Τ.Ε.Ι. Ο ίδιος υπόσχεται ότι θα μας προσφέρει την πολυπόθητη «αξιολόγηση» σε επόμενο νομοσχέδιο μέσα σε μερικούς μήνες5. Η πρόθεσή του δεν πρέπει να αμφισβητείται. Ανεξάρτητα από την στάση των πανεπιστημιακών, δεν υπάρχει περίπτωση υπουργός Παιδείας να προωθήσει σύστημα «αξιολόγησης» των πανεπιστημίων και να μην κερδίσει την μάχη των εντυπώσεων. Εύλογα θα επιχειρηματολογήσει στα ΜΜΕ, και δευτερευόντως στη Βουλή, ότι αν είναι να ξοδέψει έστω και μια δραχμή επί πλέον για ένα πανεπιστημιακό Τμήμα, ο άρρωστος που δεινοπαθεί στο ΕΣΥ δικαιούται να γνωρίζει γιατί αυτή η δραχμή δεν ξοδεύτηκε για την υγεία αλλά δαπανήθηκε για την προικοδότηση του συγκεκριμένου Τμήματος.

Αναμφίβολα, ένα τέτοιο επιχείρημα κατατροπώνει από μόνο του οποιαδήποτε διαφωνία. Τόσο ο άρρωστος όσο και, γενικότερα, ο φορολογούμενος δικαιούται να ζητήσει από εμάς αποδεικτικά στοιχεία ότι οι επί πλέον δραχμές που θα μας δοθούν (ή και αυτές που ήδη μας δίδονται) δεν θα εξαφανιστούν σε κάποια τσέπη δίχως αντίκρισμα στο εκπαιδευτικό ή ερευνητικό μας έργο – ότι δεν θα πάει χαμένη. Όποιο μέλος της πανεπιστημιακής κοινότητας εναντιωθεί στην «αξιολόγηση» του έργου μας, θα χαρακτηριστεί άπληστος τεμπέλης, ή στην καλύτερη περίπτωση εκκεντρικός.

Η εμπειρία στη Βρετανία τα πρώτα χρόνια της κυβέρνησης Thatcher είναι ενδεικτική. Καθηγητές του Cambridge και της Οξφόρδης, με βαθιά αριστοκρατικές προφορές και διεθνή φήμη ως κορυφές στους επιστημονικούς τους τομείς, εμφανίζονταν στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο επιχειρηματολογώντας εναντίον της «αξιολόγησης» του έργου τους. Πάσχιζαν να εξηγήσουν ότι για να είναι αντάξιο του όρου, ένα σύστημα «αξιολόγησης» πρέπει να παρέχει εγγυήσεις για την ποιότητα, την «αξία» αν θέλετε, των «αξιολογητών». Όμως τέτοιες εγγυήσεις κοστίζουν και έρχονταν σε αντίθεση με τη δεδηλωμένη κυβερνητική βούληση για «αποτελεσματικότερη» χρήση των διαθέσιμων πόρων. «Ποιος και με ποια κριτήρια θα κρίνει τους κρίνοντες;» αναρωτιόντουσαν. Όσο όμως γλαφυρότερα εξέφραζαν τους φόβους τους ότι η «αξιολόγηση» θα ήταν μηχανιστική, και συνεπώς παραπλανητική, τόσο αποτύγχαναν στο να προσεταιριστούν την κοινή γνώμη. Τα ερωτήματά τους έσκαγαν αναποτελεσματικά στον κυματοθραύστη της «αξιολόγησης» καθώς ο υπουργός χαμογελούσε ακούγοντάς τους και απαντούσε σχεδόν μονολεκτικά.

Ρωτούσαν οι αντιφρονούντες καθηγητές: «Ποιος θα κρίνει την ποιότητα της δουλειάς ενός φιλόσοφου σαν τον Wittgenstein6;» «Η ιστορία» απαντούσε ο υπουργός. « Ποιος θα εγγυηθεί ότι το σύστημα αυτό δεν θα χρησιμοποιηθεί για να σιγήσουν οι «ενοχλητικές» φωνές;» «Η απήχηση που έχουν στην κοινωνία, η ελεύθερη αγορά των ιδεών», επέμενε ο Κος Joseph. «Πως είναι δυνατόν να λειτουργήσει η «αξιολόγηση» σε ένα κλάδο όπου οι επιστήμονες είναι χωρισμένοι σε ομάδες χαρακτηριζόμενες από έντονες μεταξύ τους διαφωνίες;7 Και σε κλάδους όπου οι ειδικοί είναι τρεις-τέσσερις, ποιος θα αξιολογήσει ποιον;» «Δεν είναι δικό μου ζήτημα», ξέφευγε ο ιδεολογικός guru της Κας Thatcher. «Και εάν η «αξιολόγηση» ενός Τμήματος φιλοσοφίας του δώσει χαμηλό βαθμό, θα το κλείσετε Κε Υπουργέ; Είναι ποτέ δυνατόν πανεπιστήμιο που σέβεται τον εαυτό του να μην έχει τμήμα φιλοσοφίας;», ρώταγε τον υπουργό γνωστός κοινωνιολόγος του Cambridge. Στην τελευταία ρητορική ερώτηση, ο Keith Joseph έδωσε μια αριστουργηματική απάντηση: «Ε, εάν δεν νοείται πανεπιστήμιο δίχως Τμήμα φιλοσοφίας, ας το ονομάσετε κάτι άλλο!» Το Πανεπιστήμιο, εννοείται.

Μάταιες οι προσπάθειές τους. Η χαλύβδινη θέληση του υπουργού Keith Joseph ενισχύθηκε σημαντικά από το γεγονός ότι η κοινή γνώμη κατέγραψε τις ενστάσεις των πανεπιστημιακών ως μια κακοφωνία, ως μια αγωνιώδη αντίδραση των καθηγητών που ξάφνου βρέθηκαν να απειλούνται με ένα σύστημα επίβλεψης της δουλειάς τους το οποίο θα τους «ξεβόλευε» και θα τους εξανάγκαζε να δουλέψουν περισσότερο. Μέσα σε δύο χρόνια από την εκλογική νίκη των συντηρητικών, ο Keith Joseph είχε βάλει τις βάσεις για (α) τη δημιουργία μιας ημι-αγοράς, όπου το 50% των κονδυλίων θα καθοριζόταν από τη φοιτητική ζήτηση για τα πτυχία των Τμημάτων, και (β) την «αξιολόγηση» του ερευνητικού έργου των Βρετανικών πανεπιστημίων, η οποία και θα καθόριζε το υπόλοιπο 50% του προϋπολογισμού ενός Τμήματος. Όσον αφορά το (β) σκέλος, επρόκειτο για ένα μεγαλεπήβολο στόχο μέτρησης του ερευνητικού έργου κάθε Τμήματος με στόχο την διανομή περισσότερων πόρων στα παραγωγικότερα τμήματα και, ταυτόχρονα, την μείωση των πόρων στο σύνολό τους.

Πολύ γρήγορα, η «αξιολόγηση» του Keith Joseph θεωρήθηκε δεδομένη και επεκτάθηκε με ζήλο από τους διαδόχους του στο Υπουργείο Παιδείας, τόσο τους συντηρητικούς όσο και τον σημερινό υπουργό των Εργατικών, τον David Blunkett. Απόδειξη ότι το αγγλοσαξωνικό υπόδειγμα «αξιολόγησης» δεν είναι κύημα των συντηρητικών και μόνο είναι η περίπτωση της Αυστραλίας όπου το 1989 εισήχθη ένα αντίστοιχο σύστημα «αξιολόγησης» από τον John Dawkins, υπουργό Παιδείας των Εργατικών.

Η περίπτωση της Αυστραλίας αξίζει να μελετηθεί σήμερα στην Ελλάδα γιατί το σύστημα «αξιολόγησης» εφαρμόστηκε εκεί στο πλαίσιο πανεπιστημιοποίησης των Colleges of Advanced Education, δηλαδή των Αυστραλιανών Τ.Ε.Ι. Χρησιμοποιώντας το πρόσχημα ότι η ανωτατοποίηση των εν λόγω τεχνολογικών ιδρυμάτων καθιστούσε την «αξιολόγηση» αναγκαία, εισήχθη, με την ανοχή των πανεπιστημιακών, μια εκδοχή του Βρετανικού συστήματος. Σήμερα, δώδεκα χρόνια αργότερα, τα πανεπιστήμια της Αυστραλίας είναι αγνώριστα λόγω ακριβώς εκείνης της «αθώας» κίνησης του Κου Dawkins.

Μπορεί στην Ελλάδα η «αξιολόγηση» να συζητείται για εντελώς διαφορετικούς λόγους8 από εκείνους που απασχόλησαν τους Βρετανούς την εποχή που η «αξιολόγηση» εισαγόταν για πρώτη φορά στα δικά τους πανεπιστήμια. Στην Αυστραλία όμως οι συνθήκες έμοιαζαν ιδιαίτερα με την σημερινή ελληνική συγκυρία. Θα ήταν ανόητο να μην ωφεληθούμε τουλάχιστον από το μάθημα που δίδαξε η ιστορία τους Αυστραλούς συναδέλφους μας9.

3. Τα Συστήματα Αξιολόγησης Σήμερα στη Βρετανία και την Αυστραλία – μια σύντομη περιγραφή

Το Βρετανικό σύστημα «αξιολόγησης», είκοσι χρόνια μετά την εισαγωγή του, έχει αλλάξει πλήρως το πανεπιστημιακό τοπίο. Από το 1991, και κάθε πέντε χρόνια, τα Τμήματα αναλώνουν όλη τους την ενέργεια στη λεγόμενη Άσκηση Ερευνητικής Αξιολόγησης – το γνωστό Research Assessment Exercise (RAE)10. Το 1991, 1996 και φέτος ομάδες «αξιολογητών» επισκέφτηκαν όλα τα Τμήματα και κατέγραψαν δημοσιεύσεις, νέους διδακτορικούς τίτλους, ερευνητικά προγράμματα και ο,τιδήποτε άλλο απαιτεί η λίστα που είχαν φέρει μαζί τους. Βάσει κριτηρίων, τα οποία αλλάζουν από RAE σε RAE11 αλλά και που σε πολλές περιπτώσεις είναι αδιαφανή12, τελικά το κάθε Τμήμα βαθμολογήθηκε με βαθμό από 1 έως 5. Συναισθήματα πανικού διακατέχουν τους συναδέλφους μας λίγο πριν την ανακοίνωση του βαθμού του Τμήματός τους ο οποίος καθορίζει άμεσα το 50% του προϋπολογισμού του Τμήματος. Ένας βαθμός κάτω από εκείνον της προηγούμενης πενταετίας μπορεί να σημάνει και την συρρίκνωση του Τμήματος κατά 20% με 30%, κάτι που είναι αδύνατον να συμβεί δίχως απολύσεις ή πρόωρες συνταξιοδοτήσεις13.

Είναι προφανές ότι όσοι ελέγχουν τους κανόνες του «παιχνιδιού της αξιολόγησης» ασκούν τεράστια εξουσία ως προς την παραγωγή γνώσης και ιδεολογίας. Παραδείγματος χάριν, από το 1996 έως σήμερα, η συγγραφή ερευνητικών βιβλίων βαθμολογείται με ελάχιστους πόντους, σε σχέση με την δημοσίευση ολιγοσέλιδων άρθρων σε συγκεκριμένα περιοδικά. Αποτέλεσμα είναι κραταιοί εκδοτικοί οίκοι (π.χ. Cambridge University Press, Verso, Routledge) να δυσκολεύονται να πείσουν πανεπιστημιακούς να συγγράψουν βιβλία πέραν εγχειριδίων ή αναδημοσιεύσεων ήδη δημοσιευμένων άρθρων14. Περαιτέρω η συγκεκριμένη, και πολλές φορές αυθαίρετη, επιλογή των κριτηρίων βαθμολόγησης των άρθρων και των περιοδικών καθοδηγεί καθοριστικά τις επιλογές των συναδέλφων ως προς το ερευνητικό τους πεδίο αλλά και ως προς την μέθοδο ανάλυσής τους (με στόχο, βέβαια, την επιλογή μεθόδων και τομέων που να μεγιστοποιεί τις πιθανότητες δημοσίευσης σε περιοδικά που πριμοδοτεί το RAE).

Συνάδελφος που τυχαίνει να προεδρεύει σε Τμήμα Οικονομικών σε ένα από τα Κολλέγια του Πανεπιστήμιου του Λονδίνου περιγράφει την πανεπιστημιακή ζωή ως κάτι που «συμβαίνει» μεταξύ των RAE. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε τι εννοεί. Ακόμα, δεν χρειάζεται να έχει κανείς εξειδικευτεί στην κοινωνιολογία της γνώσης για να συνειδητοποιήσει τι σημαίνουν όλα αυτά για τις κοινωνικές επιστήμες, όπου η «αξιολόγηση» των ιδεών δεν εκφράζει κάποιες εργαστηριακά επαληθεύσιμες αλήθειες. Από πέρυσι, αρχές του 2000, στο RAE προστέθηκε και μια δεύτερη διαδικασία «αξιολόγησης» των Βρετανικών Πανεπιστημίων, αυτή τη φορά του διδακτικού έργου των Τμημάτων. Αν και είναι λιγότερο καθοριστική για την επιβιωσιμότητα ενός Τμήματος, η προσθήκη μιας δεύτερης διαδικασίας «αξιολόγησης» σε εκείνη του RAE διόγκωσε ακόμη περισσότερο το διοικητικό έργο που είναι υποχρεωμένα να διεκπεραιώνουν τα Τμήματα. Οι Βρετανοί συνάδελφοί μας υπομένουν μια σειρά από αγγαρείες που διόλου δεν σχετίζονται με την έρευνα ή τη διδασκαλία αλλά από τις οποίες εξαρτάται η επιβίωσή τους· ακόμα και τα κονδύλια των μισθών τους.

Κάθε Τμήμα, συναισθανόμενο τη σημασία που έχει η «αξιολόγηση», περιστρέφεται γύρω από συνεχείς διαβουλεύσεις με στόχο την αύξηση των δύο δεικτών του, προγραμματίζει από νωρίς τον προϋπολογισμό του έτσι ώστε να έχει τη δυνατότητα να προσλάβει την κατάλληλη στιγμή (ανάλογα με τους όλο και εξελισσόμενους κανόνες του RAE) άτομα με τα κατάλληλα βιογραφικά (προσφέροντας ως δέλεαρ παχυλούς μισθούς ή και θέσεις δίχως διδακτικές υποχρεώσεις), συντάσσει και αναλύει βιογραφικά και ερωτηματολόγια για τα μελλοντικά σχέδια των μελών ΔΕΠ, και βέβαια ορίζει δύο υπεύθυνους, έναν για κάθε μια από τις δύο διαδικασίες «αξιολόγησης». Είναι μάλιστα κοινό μυστικό ότι ο υπεύθυνος για τις επιδόσεις του Τμήματος στο RAE είναι ο άνθρωπος-κλειδί των τυχών του Τμήματος (σε πολλές περιπτώσεις σημαντικότερος και από τον/την πρόεδρο)15.

Πέρα από τις δύο αυτές διαδικασίες ενεργητικής «αξιολόγησης», τα Βρετανικά πανεπιστήμια υπόκεινται και στην παθητική «αξιολόγηση» της ημι-αγοράς που καθορίζει τη ροή των φοιτητών προς τα πανεπιστήμια. Σε αντίθεση με την Ελλάδα όπου το Υπουργείο ανακοινώνει στα Τμήματα πόσους φοιτητές θα του στείλει ανά έτος, στην Βρετανία κάθε Τμήμα αποφασίζει μόνο του πόσους φοιτητές θα δεχθεί, εισπράττοντας για κάθε έναν ένα προκαθορισμένο ποσό από τον κρατικό προϋπολογισμό. Έτσι το μέρος του προϋπολογισμού ενός τμήματος το οποίο δεν καθορίζεται από το βαθμό του σε μια από τις δύο «αξιολογήσεις» καθορίζεται από τη «ζήτηση» των προσφερόμενων μαθημάτων. Πρόκειται λοιπόν για μια καθαρά αγοραία «αξιολόγηση» στο βαθμό που τα έσοδα του Τμήματος προσδιορίζονται στο πλαίσιο μιας ημι-αγοράς,16 όπου οι αγοραστές-φοιτητές αποφαίνονται για την αξία του κάθε πτυχίου-μαθήματος.

Στην Αυστραλία, το αντίστοιχο σύστημα που εφαρμόστηκε το 1989 διαφέρει από το Βρετανικό ως εξής: Κατ’ αρχήν η «αξιολόγηση» του ερευνητικού έργου παίζει πολύ μικρότερο ρόλο στη χρηματοδότηση ενός Τμήματος από όσο στη Βρετανία. Αντί για το 50% του προϋπολογισμού, καθορίζει μόνο το 10% με 15% και, συνεπώς, η «διαδικασία» αξιολόγησης είναι σαφώς λιγότερο «τραυματική» για τα Τμήματα απ’ αυτήν στη Βρετανία, παρόλο που γίνεται κάθε χρόνο (αντί ανά πενταετία)17. Από την άλλη μεριά, η «αξιολόγηση» του διδακτικού έργου, καθώς και η παθητική αξιολόγηση στο πλαίσιο της ημι-αγοράς, «οδηγεί» το σύστημα με την ίδια ορμή και αποφασιστικότητα που παρατηρούμε και στη Βρετανία. Το Αυστραλιανό σύστημα ημι-αγοράς χαρακτηρίζεται από την προσπάθεια ποσοτικοποίησης και των ποιοτικών μεγεθών, κάτι που δεν ισχύει στη Βρετανία. Π.χ. Ο προϋπολογισμός ενός Τμήματος αυξομειώνεται αυτόματα (δηλαδή δίχως συγκεκριμένη, πολιτική απόφαση του Υπουργείου) από χρόνο σε χρόνο ανάλογα όχι μόνο με τον αριθμό των φοιτητών του Τμήματος (όπως στη Βρετανία) αλλά και με (α) τον μέσο όρο βαθμολογίας (στις αντίστοιχες των πανελληνίων εξετάσεων) των νεο-εισερχόμενων φοιτητών, (β) με έναν δείκτη ικανοποίησης των φοιτητών (ο οποίος προκύπτει από ερωτηματολόγια), (γ)με το αντίστροφο του μέσου χρόνου φοίτησης, και τέλος (δ) με τον λόγο μεταπτυχιακών προς προπτυχιακούς φοιτητές. Φυσικά, το ειδικό βάρος κάθε κριτηρίου αλλάζει από καιρού εις καιρόν και, με κάθε αλλαγή, αυξάνονται οι καρδιακές παθήσεις των Αυστραλιανών συναδέλφων!18

4. Αποτελέσματα της «Αξιολόγησης»

Εμπειρίες είκοσι και πλέον ετών είναι δύσκολο να αποτυπωθούν και να μεταφερθούν ικανοποιητικά. Ίσως προτιμότερη είναι η επιγραμματική παρουσίαση έντεκα βασικών παρατηρήσεων:

1. Ποιοτική αναβάθμιση του χώρου. Κτίρια, εγκαταστάσεις υποδομής, συστήματα πληροφορικής, αίθουσες διδασκαλίας αναβαθμίστηκαν

2. Εγρήγορση. Τόσο οι καθηγητές όσο και το βοηθητικό προσωπικό (π.χ. γραμματεία) καταβάλουν μεγαλύτερες προσπάθειες, πολλές φορές σε βαθμό δουλικότητας, για να ικανοποιούν τους φοιτητές-πελάτες
Οι παρατηρήσεις 1 και 2 εξηγούνται από τις συνθήκες ημι-αγοράς κάτω από τις οποίες λειτουργούν πλέον τα Τμήματα. Η ελευθερία των Τμημάτων να δεχθούν «όσους φοιτητές θέλουν» (σε σταθερή τιμή ανά φοιτητή) τα οδήγησε σε έναν αμείλικτο ανταγωνισμό μεταξύ τους για την κατανομή των πανεπιστημιακών πόρων με αποτέλεσμα υπηρεσίες και συμπεριφορές που θέλγουν τους φοιτητές.

3. Συντόμευση του χρόνου αποφοίτησης. Στην Αυστραλία, τα «πρόστιμα» της φόρμουλας «αξιολόγησης» για τους αιώνιους φοιτητές ήταν μεγάλα και τα Τμήματα έδωσαν μεγάλη έμφαση στην συντόμευση του μέσου χρόνου σπουδών τόσο των προπτυχιακών όσο και των μεταπτυχιακών φοιτητών19. Στη Βρετανία, όπου δεν υπήρχαν μεγάλα περιθώρια καθυστέρησης για τους προπτυχιακούς φοιτητές, παρατηρήθηκε συντόμευση κατά 18 μήνες του μ.ο. εκπόνησης διδακτορικής διατριβής.

4. Ξεκάθαροι κανόνες του παιχνιδιού. Από τη στιγμή που η «αξιολόγηση» πλέον βασίζεται λίγο-πολύ σε ένα αυτοματοποιημένο σύστημα (αφού βεβαίως λήξει η πολιτική διαδικασία επιλογής των ποσοτικών κριτηρίων που σχηματίζουν τους δείκτες), είναι γνωστό τι πρέπει να κάνει ένα τμήμα για να αυξήσει τα κονδύλια του (ή για να μην του περικοπούν) κατά Χ λίρες ή δολάρια. Δεν εξαρτάται πλέον μια τέτοια αύξηση (ή μείωση) από τις σχέσεις προέδρου Τμήματος με το Υπουργείο ή με κάποιο άλλο κέντρο εξουσίας. Αυτό το γεγονός, επηρεάζει και την «αξιολόγηση» του ατόμου. Όπως είναι γνωστό τι πρέπει να κάνει ένα Τμήμα για να επιτύχει μια συγκεκριμένη «αξία», το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση ενός συναδέλφου. Στη Βρετανία, παραδείγματος χάριν, πανεπιστημιακοί από τη Βόρεια Αγγλία των οποίων η προφορά στο παρελθόν (που αντικατοπτρίζει την κοινωνική τάξη από την οποία προέρχονται) θα αποτελούσε εμπόδιο στην εξέλιξή τους (ιδίως σε αριστοκρατικά ή αριστοκρατίζοντα πανεπιστήμια του νότου), τώρα πλέον βαδίζουν στα σίγουρα γνωρίζοντας ότι η «αξία» τους υπολογίζεται αυτομάτως από τη φόρμουλα του RAE.

5. Υποχώρηση της δύσκολης γνώσης. Τα «δημοφιλή» μαθήματα παραγκωνίζουν συστηματικά τα «στρυφνά» και τα «δύσκολα». Λογικό είναι. Όταν το σύστημα «οδηγείται» από τις προτιμήσεις των «πελατών», είναι αναγκασμένο να παραδεχτεί ότι ο «πελάτης» έχει δίκιο, ακόμα και όταν σφάλει οικτρά. Έτσι, τα τελευταία δέκα χρόνια στη Βρετανία και την Αυστραλία, η πανεπιστημιακή ημι-αγορά, ωθούμενη από τις προτιμήσεις των νέων, μεταφέρει συνεχώς κονδύλια, φοιτητές και διδακτικό προσωπικό από γνωστικά αντικείμενα όπως η φιλοσοφία, τα οικονομικά, η ιστορία, η μηχανολογία σε προγράμματα «λάϊτ» (π.χ. marketing, business studies, cultural studies). Οι προκαταλήψεις των φοιτητών μας από τον δαίμονα που θα εξορκίζαμε μετατράπηκαν στο αφεντικό που πρέπει να υπηρετούμε.

6. Η δημιουργία μιας «επιχειρηματικής τάξης» μέσα στα πανεπιστήμια. Όταν η «αξιολόγηση» κρίνει την επιβιωσιμότητα ενός «οργανισμού», λογικό είναι ο οργανισμός αυτός να επενδύει όσο μπορεί στην προσπάθεια αύξησης των δεικτών του. Από το υστέρημά τους, τα Τμήματα προσέλαβαν managers με στόχο την οργάνωση της προσπάθειας για καλύτερους δείκτες. Αρχικά, οι managers προσελήφθησαν για να παίξουν ρόλο επικουρικό σε σχέση με τον Πρόεδρο του Τμήματος. Κατόπιν κάποιοι ακαδημαϊκοί μετεξελίχθησαν σε managers. Αργότερα, τα Τμήματα άρχισαν να στρέφονται στον ιδιωτικό τομέα για να προσλάβουν πραγματικούς (δηλαδή, μη-πανεπιστημιακούς) managers20.

7. Τυποποίηση διδακτικής ύλης. Φανταστείτε τον αντίκτυπο του ακόλουθου συνδυασμού συγκυριών: (α) Μιας νέας επιχειρηματικής τάξης εντός των πανεπιστημίων, (β) καθηγητών που πιέζονται να δημοσιεύουν σε συγκεκριμένα περιοδικά, συγκεκριμένο αριθμό άρθρων, και (γ) ολιγοπωλιακών εκδοτικών οίκων οι οποίοι πασχίζουν να κατακτήσουν το ποθητό ποσοστό της διεθνούς αγοράς προσφέροντας διδακτικά πακέτα αποτελούμενα από βιβλία, προγράμματα σε CD-ROM και Powerpoint τα οποία προβάλλουν τα περιεχόμενα των βιβλίων στις οθόνες των αμφιθεάτρων, αλλά και ιστοσελίδες στο Διαδίκτυο όπου φοιτητές (του Πανεπιστημίου που έχει συμβληθεί με τον συγκεκριμένο εκδοτικό οίκο) βρίσκουν χρήσιμο υλικό και on line φροντιστηριακή βοήθεια.21 Είναι πολύ δύσκολο ένας δάσκαλος να πει όχι σε αυτό το πακέτο μόνο και μόνο επειδή χάνεται η κριτική προσέγγιση στη γνώση. Υπό την πίεση των managers και των διαδικασιών αξιολόγησης, κάποια στιγμή θα ενδώσει.

8. Φαύλος κύκλος διχασμού και αναποτελεσματικότητας. Οι «φόρμουλες αξιολόγησης» καθιστούν όχι μόνο δυνατή αλλά και αναγκαία τη μέτρηση της παραγωγικότητας του μέλους ΔΕΠ. Ακόμα και εγώ ο ίδιος έπιανα τον εαυτό μου να αναρωτιέμαι πόσους «πόντους» προσέφερα στο Τμήμα. Εάν οι δικοί μου «πόντοι» ξεπερνούσαν τον μέσο όρο, ήταν πολύ εύκολο να αρχίσω να νιώθω ότι αξίζω περισσότερα προνόμια (και ίσως χρήματα) δεδομένου ότι αύξησα τον μέσο όρο του Τμήματος και, συνεπώς, προσέθεσα δολάρια στον προϋπολογισμό του. Αλλά και να κατάφερνα να ξεπεράσω αυτόν τον πειρασμό, συνάδελφοι με «παραγωγικότητα» κάτω του μέσου όρου ένιωθαν ότι τους κοίταζα με μισό μάτι. Με άλλα λόγια, η μέτρηση που φέρνει η «αξιολόγηση» σπέρνει (α) το σπόρο του αιτήματος για πληρωμές bonus και διαφοροποίηση μισθών/προνομίων και, συνεπώς, (β) τη διχόνοια. Κι εδώ ξεκινάει ο φαύλος κύκλος της αναποτελεσματικότητας: Η δυνατότητα μέτρησης/σύγκρισης της «παραγωγικότητας» δίνει το κίνητρο σε όλους να «τρέχουν», να δείχνουν ότι «παράγουν». Όλοι ξοδεύουν τεράστια ενέργεια στη διαδικασία «αξιολόγησης». Αντί να γράφουν βιβλία, γράφουν πολλά σύντομα άρθρα. Αντί να γράφουν άρθρα γράφουν και ξανα-γράφουν τα βιογραφικά τους και, προπάντων, συμπληρώνουν ερωτηματολόγια (ή συντάσσουν corporate research plans). Ο ανταγωνισμός που οδηγεί στη βελτίωση των δεικτών ενισχύει τα αιτήματα για περισσότερη μέτρηση και τις συγκρούσεις για το τι πρέπει και τι δεν πρέπει να μετριέται. Το αποτέλεσμα είναι ότι όλη αυτή η δουλειά αφήνει ελάχιστα περιθώρια για να διαβάσει κάποιος ένα βιβλίο το οποίο δεν θα έχει άμεσο «παραγωγικό» αποτέλεσμα.

9. Ιεράρχηση των Ιδεών στο Πλαίσιο της Κυρίαρχης Ιδεολογίας. Η ανάγκη μέτρησης, η οποία πολύ σύντομα επισκιάζει όλες τις άλλες ανάγκες των πανεπιστημιακών, φέρνει στο προσκήνιο εκ των έσω το αίτημα για μεγαλύτερη συγκρισιμότητα των «μέτρων». Η συγκρισιμότητα με τη σειρά της απαιτεί τη δημιουργία κλίμακας περιοδικών και εκδοτικών οίκων. Π.χ. δεν είναι δυνατόν ένα άρθρο σε περιοδικό το οποίο απορρίπτει το 95% των άρθρων που του στέλνονται να έχει την ίδια «αξία» με ένα άρθρο σε περιοδικό που εκδίδεται από φίλους του συγγραφέα οι οποίοι σπάνια απορρίπτουν άρθρα που τους στέλνονται. Μια τέτοια κλίμακα ουσιαστικά αποτελείται από «σκιώδεις σχετικές τιμές», π.χ. ένα άρθρο στην American Economic Review έχει αξία ίση με δέκα άρθρα στο Australian Journal of Political Economy. Στις θετικές επιστήμες μια τέτοια ιεράρχηση, όσο επώδυνη ή αυθαίρετη και αν είναι, μπορεί να βασίζεται σε αντικειμενικά κριτήρια ενώ, αντίθετα, στις κοινωνικές επιστήμες η ιεράρχηση αντανακλά την κυρίαρχη ιδεολογία22.

Όπως είναι φυσικό, η αιρετική σκέψη δεν φιλοξενείται στα περιοδικά που «μαζεύουν» τους περισσότερους «πόντους». Άρα δεν «αξιολογείται» ποτέ ως σημαντική από τις φόρμουλες «αξιολόγησης». Αυτό δεν είναι κακό από μόνο του. Οι πραγματικοί αιρετικοί διασκεδάζουν και δημιουργούν καλύτερα στο περιθώριο (π.χ. ένας Σωκράτης, ένας Διογένης, ή ένας Wittgenstein ίσως να τρόμαζαν με την ιδέα ότι θα εκπροσωπούσαν την κυρίαρχη σκέψη). Το πρόβλημα είναι ότι η ιεράρχηση των ιδεών στο πλαίσιο της θεσμοθετημένης μέτρησης των «αξιών» οδηγεί στην αυτο-λογοκρισία. Η αλληλεγγύη προς τους συναδέλφους, προς το Τμήμα το οποίο δεν θα επιβιώσει εάν οι δημοσιεύσεις των μελών του «αξιολογηθούν» με χαμηλό βαθμό, αποτελεί κίνητρο να θεραπεύεται η κυρίαρχη ιδεολογία. Αυτός είναι ο μηχανισμός που τίθεται εν κινήσει από την «αξιολόγηση», καθιερώνει την πανεπιστημιακή ημι-αγορά που στηρίζεται στην αυτοματοποιημένη ιεράρχηση των ιδεών και, τελικά, οδηγεί στην υποχώρησή τους.

10. De facto εμπορευματοποίηση/ιδιωτικοποίηση των δημόσιων πανεπιστημίων. Από νομικής πλευράς, τα πανεπιστήμια παραμένουν δημόσια. Όμως οι αποφάσεις για το τι διδάσκεται, πότε διδάσκεται, το περιεχόμενο των πτυχίων, την σχετική αξία γνωστικών αντικειμένων, την έρευνα κλπ, λαμβάνονται στο πλαίσιο της ζήτησης και της προσφοράς οι οποίες μετρούνται στη βάση των λογιστικών μονάδων ή σκιωδών σχετικών τιμών που προκύπτουν από το σύστημα αξιολόγησης. Σταδιακά, λόγω της ανεπάρκειας των πόρων που διαθέτει το κράτος για τα πανεπιστήμια, η ημι-αγορά αυτή συνδέεται όλο και περισσότερο με την αγορά εκτός πανεπιστημίων και οι σκιώδεις τιμές συντονίζονται με τη διαδικασία καθορισμού των ανταλλακτικών τιμών προϊόντων, εργασίας και κεφαλαιουχικών αγαθών.

11. Υποχώρηση όλων των ιδεών. Οι ορθοδοξίες του παρόντος είναι οι αιρέσεις του παρελθόντος. Οι Adam Smith, Friedrich von Hayek, Robert Nozick και οι υπόλοιποι θεωρητικοί της ελευθερίας του κεφαλαίου ήταν, στην εποχή τους, αιρετικές φωνές οι οποίες σήμερα μετεξελίχθηκαν σε κυρίαρχη ιδεολογία. Σήμερα, οι αιρετικές φωνές στην Αυστραλία και την Βρετανία αυτο-πνίγονται. Ο,τιδήποτε κείται εκτός του μεσαίου, κυρίαρχου, banal (ιδεολογικού) χώρου εξαφανίζεται από την πανεπιστημιακή κοινότητα με τη βούληση των ίδιων των «αιρετικών».
Τέσσερα παραδείγματα: (α) Νεοκλασικός οικονομολόγος σε Βρετανικό πανεπιστήμιο βγαίνει από το γραφείο του περιχαρής και με προσκαλεί στο pub να γιορτάσουμε την αποδοχή ενός άρθρού του από περιοδικό το οποίο «αξιολογείται» με καλό βαθμό στο RAE. Τον ρωτώ ποιο είναι το αντικείμενο που διαπραγματεύεται το άρθρο και μου απαντά, με τη συνοδεία χαρακτηριστικής γκριμάτσας: «Ποιος νοιάζεται; Μια σαχλαμάρα είναι23.» Σήμερα, πέντε χρόνια αργότερα, είναι πρόεδρος του Τμήματος. (β) Μαρξιστής οικονομολόγος σε άλλο Βρετανικό πανεπιστήμιο, Πρόεδρος του Τμήματος εκείνη την εποχή, μου εκμυστηρεύτηκε ότι πίεζε δύο νεότερους Μαρξιστές συναδέλφους του να αφήσουν κατά μέρος την Μαρξιστική μέθοδο και να προσπαθήσουν να δημοσιεύσουν άρθρα νεοκλασικού περιεχομένου για να ενισχυθεί ο βαθμός RAE του Τμήματος. (γ) Συνάδελφος σε τρίτο Βρετανικό πανεπιστήμιο της νεο-Αυστριακής (νεο-δεξιάς) σχολής διηγούνταν πώς αναγκάστηκε, για τους ίδιους λόγους, να ματαιώσει τα σχέδια του να συγγράψει βιβλίο με το οποίο θα απαντούσε στους «αριστερούς» επικριτές του. (δ) Στο Πανεπιστήμιο του Sydney το 2000 ο Πρόεδρος του Τμήματος, παγκοσμίως γνωστός ιστορικός της οικονομικής σκέψης, αναγκάστηκε να καταργήσει μάθημα ιστορίας της οικονομικής σκέψης, όχι επειδή του το επέβαλλε κάποιος εκ των άνω, αλλά γιατί, δεδομένης της φόρμουλας «αξιολόγησης» του διδακτικού έργου, οι βαθμοί που συνέλεγε το Τμήμα από αυτό το μάθημα δεν δικαιολογούσαν, από οικονομικής άποψης, τη συνέχισή τους. Ουσιαστικά, αντικαταστάθηκε από μαθήματα marketing.

5. Συμπεράσματα για την Ελληνική πανεπιστημιακή κοινότητα

Η «αξιολόγηση», και με ευθύνη των πανεπιστημιακών, είναι προ των πυλών. Η ελληνική κοινωνία δεν έχει ούτε τη θέληση ούτε τις απαιτούμενες αντιστάσεις για να την αποτρέψει. Δεδομένων των δικαιολογημένων παραπόνων που έχει η κοινωνία από τα πανεπιστήμια, και την γενική εντύπωση ότι οι καθηγητές προσφέρουν πολύ λιγότερα από όσα πρέπει και μπορούν, η λύση δεν μπορεί να είναι η άρνηση. Κάτι τέτοιο θα μας απομονώσει ακόμα περισσότερο από την κοινωνία η οποία, πράγματι, δικαιούται να γνωρίζει ποια είναι η ποιότητα του έργου που επιτελείται στα δημόσια πανεπιστήμια. Ως τακτική, η στείρα άρνηση θα αποβεί καταστροφική, μιας και θα οδηγήσει στην ακύρωση οποιασδήποτε δυνατότητας έχουμε να επηρεάσουμε τη μορφή που θα πάρει το σύστημα «αξιολόγησης». Όπως και στη Βρετανία τη δεκαετία του 1980, η κοινωνία θα εκλάβει μια άρνησή μας ως συντεχνιακή και υστερόβουλη αντίδραση και θα εξουσιοδοτήσει το Υπουργείο να επιβάλλει το σύστημα «αξιολόγησης» της αρεσκείας του.

Συνεπώς είναι απαραίτητο να κατανοήσουμε ότι ο εχθρός που πρέπει να πολεμήσουμε πάση θυσία δεν είναι η αξιολόγηση αλλά η φτηνιάρικη «αξιολόγηση» βάσει ποσοτήτων και σκιωδών σχετικών τιμών που εφευρίσκει και επιβάλλει ένα λογιστικό σύστημα σαν αυτά της Βρετανίας και της Αυστραλίας. Η επιχειρηματολογία μας πρέπει να τονίζει την ποιοτική διάσταση της αξιολόγησης: «Θέλετε Κε Υπουργέ να αξιολογήσετε το διδακτικό μου έργο; Καμία αντίρρηση. Στείλτε τρεις γνώστες του αντικειμένου των διαλέξεών μου να παρακολουθήσουν πέντε διαλέξεις μου και να τις βαθμολογήσουν. Θέλετε Κε Υπουργέ να αξιολογήσετε το ερευνητικό μου έργο; Να σας στείλω μια πρόσφατη εργασία μου που εγώ θεωρώ ότι είναι το καλύτερο δείγμα δουλειάς μου τα τελευταία χρόνια, και εσείς με τη σειρά σας να τη στείλετε σε δύο-τρεις ειδικούς για βαθμολόγηση.»

Εδώ θα κριθεί το «παιχνίδι». Τα συστήματα αξιολόγησης που περιέγραψα παραπάνω είναι φτηνά από την άποψη ότι βασίζονται σε δείκτες που υπολογίζονται με χαμηλό κόστος και με λογιστικές μεθόδους. Όπερ μεθερμηνευόμενο, βασίζονται στην ποσοτικοποίηση ποιοτικών μεγεθών η οποία, με τη σειρά της, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στον καθορισμό σκιωδών σχετικών τιμών κάθε ιδέας, κάθε άρθρου, κάθε μαθήματος. Η αυταρχική ιεράρχηση της γνώσης, η διχόνοια μεταξύ συναδέλφων, η αναποτελεσματικότητα και, εν τέλει, η υποχώρηση των ιδεών γίνονται έτσι αναπόφευκτες. Για να μπει φραγμός σε αυτού του είδους την «αξιολόγηση» είναι απαραίτητο να αρθρωθούν επιχειρήματα που θα εμποδίσουν τους πολιτικούς και τους γραφειοκράτες να εισαγάγουν συστήματα «αξιολόγησης» βασισμένα στην αυτοματοποιημένη μέτρηση. Θα πρέπει να πείσουμε την κοινωνία ότι, όταν προσπαθείς να μετρήσεις με αυτοματοποιημένο τρόπο, δηλαδή μηχανιστικά και «αντικειμενικά», κάτι που ούτε μετρήσιμο ούτε αντικειμενικό είναι (π.χ. την αξία της Αριστοτελικής, Μαρξικής ή νεοφιλελεύθερης σκέψης), τότε κινδυνεύεις να το καταστρέψεις, να το ευτελίσεις24. Ότι η πραγματική αξιολόγηση (και όχι αυτή την οποία περικλείω σε εισαγωγικά σε τούτο το άρθρο) σημαίνει σκληρή δουλειά, ώρες ολόκληρες διαβάσματος των πονημάτων των πανεπιστημιακών, ατελείωτες παρακολουθήσεις των διαλέξεών τους από ειδικούς. Με άλλα λόγια, ότι η πραγματική αξιολόγηση θα κοστίσει. Αν το κράτος προτίθεται να καταβάλει το κόστος αυτό, εμείς ως πανεπιστημιακοί θα συναινέσουμε. Διαφορετικά θα βρεθούμε στην αντίπερα όχθη.

Πρόβλεψή μου είναι ότι το Υπουργείο δεν θα θελήσει να καταβάλει το τεράστιο κόστος μιας πραγματικής αξιολόγησης. Ότι θα προτιμήσει τη φτηνή, μηχανιστική της έκδοση όπως ακριβώς στη Βρετανία και την Αυστραλία (όπου το κόστος το καταβάλει η ίδια η πανεπιστημιακή κοινότητα). Το εάν θα τα καταφέρει ή όχι θα εξαρτηθεί από το βαθμό στον οποίο η πανεπιστημιακή κοινότητα θα πείσει την κοινωνία ότι (α) ενδιαφέρεται πραγματικά για μια σοβαρή αξιολόγηση, και (β) η μηχανιστική έκδοση θα έχει τραγικά αποτελέσματα όσον αφορά τη δυνατότητα των ελληνικών πανεπιστημίων να βοηθήσουν τους νέους ανθρώπους να σκέφτονται εικονοκλαστικά, ελεύθερα και δημιουργικά. Σε αυτή μας την προσπάθεια πρέπει να μελετήσουμε την αγγλοσαξωνική εμπειρία που παρέθεσα σύντομα εδώ. Να κυκλοφορήσουν στις εφημερίδες μας, να συζητηθούν στα παράθυρα των τηλεοράσεων, στα ραδιόφωνα, οι φωνές συναδέλφων από τις χώρες αυτές. Φωνές που κατακλύζουν τα ειδικά περιοδικά (π.χ. το Times Higher Education Supplement, το London Review of Books, το ένθετο του Guardian της Τρίτης, το Australian Higher Education Review) και που αναφέρονται με απελπισία στα αποτελέσματα της φτηνιάρικης «αξιολόγησης». Να πείσουμε ότι οι φωνές αυτές δεν είναι ο θρήνος εκείνων που ξεβολεύτηκαν. Πως είναι ο θρήνος των καθηγητών που πονούν για την απώλεια ακόμα και της ελπίδας να «απελευθερώσουν» τους φοιτητές τους από τις προκαταλήψεις.

Αν αποτύχουμε, το αποτέλεσμα θα είναι παρόμοιο με εκείνο στη Βρετανία και την Αυστραλία: Ο βαθύς κυνισμός θα αποδειχθεί ο μεγάλος κερδισμένος της ύπουλης εμπορευματοποίησης των δημόσιων πανεπιστημίων που θα έχει εισαχθεί μέσα από τις σκιώδεις τιμές των ιδεών και των μαθημάτων· τιμές οι οποίες προέκυψαν από την «αξιολόγηση». Όπως και σε εκείνες τις χώρες, έτσι και εδώ, ο κυνισμός αυτός, μαζί με την υποχώρηση των ιδεών, γρήγορα θα ξεφύγει από τα στενά όρια του πανεπιστημίου και θα δηλητηριάσει την κοινωνία25.

Σημειώσεις
1 Π.χ. Σε όσους πιστεύουν ότι η ανταλλακτική αξία των ιδεών μόνο από ατύχημα συμβαδίζει με την γνωσιολογική της αξία και, συνεπώς, ότι η εμπορευματοποίηση της πανεπιστημιακής διαδικασίας οδηγεί στην υποχώρηση των ιδεών οι οποίες, ανεξάρτητα της σημασίας τους για τους ανθρώπους, δεν είναι εξαργυρώσιμες σε κάποια αγορά.
2 Αναφέρομαι εδώ στην κατηγορία που εκτοξεύεται εναντίον του Υπουργείου ότι το πρώτο πτυχίο υποβαθμίζεται με στόχο την παραγωγή δεύτερης ποιότητας, φτηνών στελεχών επιχειρήσεων – πιθανώς με την συγχρηματοδότηση τέτοιων πτυχίων από το κράτος και τις επιχειρήσεις. Οι συναντήσεις των Υπουργών Παιδείας της Ε.Ε. στην Γένοβα και την Πράγα θεωρούνται, από πολλούς, ως σημαντικές στιγμές στην διάπλαση αυτής της πολιτικής σε Ευρωπαϊκό επίπεδο.
3 Το απλό σκεπτικό είναι: Ανωτατοποίηση ναι, αλλά μόνο αφού η αξιολόγηση δείξει ότι το εν λόγω Τ.Ε.Ι. την αξίζει. Όχι απλή, φτηνή και ανούσια αλλαγή των ταμπελών των ιδρυμάτων τεχνολογικής εκπαίδευσης.
4 Ο λόγος που η Βρετανο-αυστραλιανή περίπτωση ενδείκνυται ως σημαντική για την συγκομιδή εμπειριών (σε αντίθεση με την Βορειο-αμερικανική η οποία δεν θα συζητηθεί εδώ) είναι ότι και εκεί (όπως και εδώ) η «αξιολόγηση» αφορούσε αμιγώς δημόσια ιδρύματα. Σημ. Όλα τα Βρετανικά πανεπιστήμια (εκτός του Buckingham) και όλα τα Αυστραλιανά (εκτός του Bond) είναι δημόσια.
5 Ίσως η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο που η πανεπιστημιακή κοινότητα ασκεί κριτική στο υπουργείο για την καθυστέρηση ενός συστήματος που θα επιτρέπει στο κράτος να την επιβλέπει και, ανάλογα με τα κριτήρια που εκείνο αποφασίζει, να της επιβάλλει προτεραιότητες!
6 Ο οποίος, σημειωτέων, αν και ίσως ο σημαντικότερος φιλόσοφος του 20ου αιώνα, είχε ελάχιστους φίλους μεταξύ των συναδέλφων του και δημοσίευσε μόλις δύο ισχνά, σε όγκο, βιβλία.
7 Π.χ. σε έναν νεο-αναπτυσσόμενο κλάδο των θετικών επιστημών ή σε μια κοινωνική επιστήμη όπως η οικονομική όπου συνάδελφοι από διαφορετικές σχολές σκέψης διαφωνούν ακόμα και για το ποια ερωτήματα καλείται να απαντήσει η επιστήμη τους.
8 Δηλαδή αναφορικά με την αναγνώριση κάποιων Τ.Ε.Ι. ως αντάξια της πανεπιστημιακής ταμπέλας.
9 Για τους ανυπόμονους αναγνώστες, το μέγα μάθημα που πήραν οι συνάδελφοι στην Αυστραλία ήταν το εξής: Ανεξάρτητα από τους λόγους για τους οποίους εισάγεται αρχικά η «αξιολόγηση», ένα τέτοιο σύστημα προσφέρει στον εκάστοτε υπουργό την ευχέρεια να κάνει ότι ακριβώς ποθούσε ο Κος Joseph εν έτει 1980, δηλαδή να χρηματοδοτεί τα πανεπιστήμια (Α.Ε.Ι. και Τ.Ε.Ι.) ανάλογα με την «παραγωγικότητά» τους όπως αυτή καταγράφεται από μια διαδικασία αυτοματοποιημένης «αξιολόγησης». Περαιτέρω, να εισαχθεί ένα σύστημα αποτίμησης της γνώσης το οποίο την αξιολογεί με κριτήρια που προσομοιώνουν αυτά της αγοράς.
10 Bλ. την επίσημη ιστοσελίδα του RAE: www.rae.ac.uk
11 Π.χ. στο RAE του 1996 μετρούσαν όλα τα δημοσιευμένα άρθρα του κάθε μέλους ΔΕΠ. Όσο περισσότερα τόσο καλύτερα. Το αποτέλεσμα ήταν ένας πληθωρισμός άρθρων καθώς νέα περιοδικά εμφανίζονταν και τα παλαιά αύξαναν τις εκδόσεις τους από τρεις σε τέσσερις, πέντε ή έξι το χρόνο (ένα περιοδικό, μάλιστα, έγινε μηνιαίο!).
12 Δεν ήταν λίγες οι φορές που δύο Τμήματα με αντίστοιχες «επιδόσεις» έπαιρναν διαφορετικό βαθμό δίχως οι επιτροπές «αξιολόγησης» να εξηγούν τους λόγους.
13 Να σημειωθεί ότι στη Βρετανία και την Αυστραλία έπαυσε να ισχύει η μονιμότητα (tenure) των καθηγητών. Π.χ. καθηγητές μπορούν πλέον να υποχρεωθούν στην πρόωρη συνταξιοδότηση ή ακόμα και στην απόλυση εάν η ζήτηση των μαθημάτων που διδάσκουν πέσει κάτω από κάποιο όριο. Παρόλο που σπάνια έχει προκύψει απόλυση βάσει αυτής της θεσμικής αλλαγής, το νομικό δικαίωμα των πανεπιστημίων να απολύουν, σε συνδυασμό με την «αξιολόγηση», έχουν μεταβάλλει το κλίμα στα πανεπιστήμια.
14 Ιδίως οι νέοι ερευνητές ούτε καν που διανοούνται να ασχοληθούν με κάποια «μεγάλη ιδέα» η οποία θα τους απασχολήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα και θα εκφραστεί υπό τη μορφή βιβλίου.
15 Για μια γενική ιδέα του αντίκτυπου του RAE στη Βρετανική πανεπιστημιακή κοινότητα ο αναγνώστης μπορεί να απευθυνθεί στο άρθρο Academics Divided: The RAE and the academic labour process, στην ιστοσελίδα www.leeds.ac.uk/educaol/documents/000000681.htm. Παράδειγμα του πως οι συζητήσεις των γενικών συνελεύσεων των Τμημάτων ασχολούνται κατά κόρον με το RAE δίνεται στα πρακτικά ενός Τμήματος στη σελίδα www.lancs.ac.uk/users/law/news/welcome.htm. Για περισσότερα τέτοια παραδείγματα, η μηχανή αναζήτησης www.google.com αναφέρει περίπου 2800 ιστοσελίδες που αντιστοιχούν στις «λέξεις» research assessment exercise.
16 Την ονομάζω ημι-αγορά επειδή (α) λειτουργεί μεν ως αγορά, δεδομένου ότι τα «έσοδα» και οι «ποσότητες» καθορίζονται από τη ζήτηση και την προσφορά, όμως (β) το κράτος μεσολαβεί μεταξύ «αγοραστών» και «πωλητών» προσδιορίζοντας τις τιμές, αλλά όχι τις ποσότητες (όπως γίνεται στην Ελλάδα) εκ των προτέρων. Μέχρι το 1998 οι φοιτητές δεν πλήρωναν δίδακτρα στη Βρετανία. Το κράτος απλώς μεσολαβούσε έτσι ώστε η φοιτητική ζήτηση να μετατρέπεται αυτομάτως σε εισόδημα για τα Τμήματα. Από το 1998 εισήχθη ένα σύστημα διδάκτρων το οποίο αποτελεί αντιγραφή του συστήματος το οποίο εισήγαγε ο Εργατικός Υπουργός Παιδείας της Αυστραλίας το 1989. (Πρόκειται για ένα σύστημα που επιτρέπει σε όσους φοιτητές δεν έχουν να πληρώσουν τη δυνατότητα να «δανειστούν» από το κράτος και έτσι να αποφοιτήσουν με ένα χρέος προς την κοινωνία το οποίο αποπληρώνουν αργότερα μέσω της φορολογίας.) Η εισαγωγή διδάκτρων δεν αλλοίωσε το σύστημα ημι-αγοράς μιας και οι φοιτητές τα πληρώνουν στο κράτος το οποίο εξακολουθεί να καθορίζει τις τιμές αλλά όχι τις ποσότητες.
17 Ταυτόχρονα, είναι και λιγότερο αυταρχική, π.χ. δεν κάνει έντονους και αυθαίρετους διαχωρισμούς μεταξύ επιστημονικών περιοδικών, ενώ επιβραβεύει με αρκετούς πόντους τα βιβλία και τις μονογραφίες.
18 Για όσους ενδιαφέρονται για την Αυστραλιανή πραγματικότητα, παραπέμπω στον S. Marginson (1997). ‘Competition and Contestability in Australian Higher Education 1987-1997’, Australian Universities’ Review, 40(1).
19 Αυτό έγινε με δύο τρόπους. Πρώτον, μέσω διδάκτρων που οδήγησαν τους αιώνιους φοιτητές εκτός πανεπιστήμιων και, δεύτερον, μέσω διοικητικών μέτρων τα οποία απέπεμπαν φοιτητές οι οποίοι, αδικαιολόγητα, κοβόντουσαν σε ένα βασικό μάθημα δύο φορές.
20 Μέσα σε μερικά χρόνια από την δημιουργία της ημι-αγοράς, η οποία χτίστηκε στη βάση της «αξιολόγησης», η επιλογή του Προέδρου, ή και του Κοσμήτορα, γίνεται με κριτήρια καθαρά επιχειρηματικά. Πρώτα ερωτάται ο/η υποψήφιος για το τι business plan έχει να προτείνει και κατόπιν για την ακαδημαϊκή του/της δραστηριότητα. Ήδη υπάρχουν Τμήματα δημοσίων πανεπιστημίων που διοικούνται, ουσιαστικά, από μη-πανεπιστημιακούς.
21 Από φροντιστές που πληρώνει ο εκδοτικός οίκος και μπορεί να είναι τεταρτοετείς φοιτητές σε οποιοδήποτε πανεπιστήμιο του κόσμου.
22 Τα θέματα και οι «ανακαλύψεις» που δημοσιεύονται σε περιοδικά όπως το Nature ή στο Science ενδιαφέρουν όλους του φυσικούς. Συνεπώς μια δημοσίευση σε ένα εξ αυτών μπορεί να αξιολογηθεί σε σχέση με μια άλλη δημοσίευση σε κάποιο άλλο περιοδικό, μικρότερου βεληνεκούς, ανάλογα με τη σχετική αναγνωσιμότητα των δύο περιοδικών ή τα ποσοστά απόρριψης άρθρων. Αντίθετα, στις κοινωνικές επιστήμες, π.χ. την ψυχολογία, τη φιλοσοφία ή την οικονομική, υπάρχουν «μειοψηφίες» οι οποίες δεν ενδιαφέρονται για τα θέματα που απασχολούν τις «πλειοψηφίες» και τα κυρίαρχα περιοδικά τους. Και βέβαια, σε αυτούς τους επιστημονικούς χώρους, δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι η «πλειοψηφία» βρίσκεται κοντύτερα στην «αλήθεια» από μια «μειοψηφία».
23 Τα ακριβή του λόγια ήταν: «Who cares? Just a piece of rubbish.»
24 Στο γνωστό του βιβλίο, ο R.M. Titmuss (1970). The Gift Relationship, London: Allen and Unwin, εξηγεί πως η πληρωμή αιμοδοτών έχει ως αποτέλεσμα την μείωση της προσφορά αίματος – σε σχέση με την προσφορά που παρατηρείται σε εθελοντική βάση (δίχως πληρωμή). Πρόκειται για ένα παράδειγμα όπου η προσπάθεια να οριστεί τιμή (δηλαδή να ποσοτικοποιηθεί/μετρηθεί η αξία του) για ένα αγαθό που έως πρότινος δεν είχε ανταλλακτική αξία (δηλ. τιμή) το απαξίωσε. Κάτι ανάλογο παρατήρησα στο Πανεπιστήμιο του Sydney. Μερικοί συνάδελφοι προσφέραμε προχωρημένες βραδινές τάξεις σε ενδιαφερόμενους φοιτητές χωρίς να είναι μέρος των καθηκόντων μας. Γιατί; Περισσότερο από καλοήθη εγωϊσμό (μας άρεσε να μας αγαπούν και να μας είναι υπόχρεοι) και λιγότερο από πραγματικό αλτρουϊσμό. Κάποια στιγμή, κληθήκαμε από το σύστημα «αξιολόγησης» να δηλώσουμε κάθε μας δραστηριότητα με αντάλλαγμα κάποιους «πόντους» για κάθε τι που κάναμε (οι οποίοι καταχωρούνταν στο λογιστικό σύστημα αξιολόγησης). Μετά από λίγο πάψαμε να προσφέρουμε αυτές τις τάξεις. Γιατί; Γιατί η μέτρηση και καταγραφή, ξάφνου, εξάλειψαν την ηθική αμοιβή που παίρναμε προηγουμένως προσφέροντας «δωρεάν» το χρόνο μας (εκτός προγράμματος και συστήματος). Οι φοιτητές έπαψαν να θεωρούν τον χρόνο μας «προσφορά» μόλις έμαθαν ότι παίρνουμε «πόντους» για αυτές τις τάξεις. Έτσι η «υλική» αμοιβή εξάλειψε την ηθική (η οποία προέκυπτε από την ελαφριά ευγνωμοσύνη εκ μέρους των φοιτητών για την προσπάθειά μας) χωρίς όμως να μπορεί να την υποκαταστήσει. Πράγματι, η νέα υλική αμοιβή (δηλ. οι λογιστικοί «πόντοι» που μαζεύαμε) δεν ήταν αρκετή για να δικαιολογήσει τις επί πλέον ώρες δουλειάς μας (αντίθετα με τη ηθική ικανοποίηση που, πριν την «αξιολόγηση», την οποία εισπράτταμε από τους φοιτητές και για την οποία άξιζε τον κόπο η νυχτερινή, δωρεάν εργασία). Όπως και στην περίπτωση της αιμοδοσίας, έτσι και στην παιδεία, η μέτρηση των πάντων και η εισαγωγή σκιωδών τιμών (και λογιστικά καθορισμένων αμοιβών) απειλεί να μειώσει την προσφορά σημαντικών αγαθών.
25 Σε αυτό το σημείο ας μου επιτραπεί να προσθέσω την άποψη ότι, μπροστά σε αυτή την προοπτική, θέματα όπως το νομοσχέδιο για τα Τ.Ε.Ι., η νομιμοποίηση ή όχι ιδιωτικών πανεπιστημίων κλπ, είναι ήσσονος, ακόμα και αμελητέας, σημασίας

Πανελλαδική Συνάντηση Συλλόγων ΔΕΠ - Δελτίο Τύπου

2011-09-19T12:12:00.000+03:00

Πανελλαδική Συνάντηση Συλλόγων ΔΕΠ

Δελτίο τύπου

Αθήνα, 18/9/2011

Μετά από πρόσκληση του Ενιαίου Συλλόγου Διδασκόντων του Πανεπιστήμιου Θεσσαλίας, πραγματοποιήθηκε χτες Σάββατο 17/9/2011 στην Αθήνα πανελλαδική συνάντηση Συλλόγων ΔΕΠ. Στη συνάντηση συμμετείχαν, είτε με αποφάσεις των συνδικαλιστικών οργάνων των Συλλόγων τους, είτε με δική τους πρωτοβουλία, περισσότερα από 100 μέλη ΔΕΠ από 25 Συλλόγους των πανεπιστημίων όλης της χώρας.

Η συνάντηση προκλήθηκε λόγω της εξαιρετικά κρίσιμης κατάστασης που διαμορφώνεται για τα ελληνικά πανεπιστήμια μετά την ψήφιση του νόμου "Δομή, λειτουργία, διασφάλιση της ποιότητας των σπουδών και διεθνοποίηση των ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων" και της συνεχιζόμενης από την πλευρά της ηγεσίας της ΠΟΣΔΕΠ άρνησης αντίδρασης απέναντι στις κυβερνητικές επιλογές που διαλύουν το ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο.

Κατά την διεξοδική συζήτηση μεταφέρθηκε από τους εκπροσώπους των Συλλόγων, και επαναβεβαιώθηκε από όλους τους συμμετέχοντες, η κατηγορηματική απόρριψη του νόμου από την συντριπτική πλειοψηφία των μελών ΔΕΠ πανελλαδικά. Εκφράστηκε ομόφωνα επίσης η αποφασιστικότητα για αγωνιστικές δράσεις και κινητοποιήσεις, σε συντονισμό με τους φοιτητές, τους εργαζόμενους στα πανεπιστήμια και ολόκληρη την κοινωνία, για τη μη εφαρμογή του νόμου στην κατεύθυνση της κατάργησής του.

Συγκεκριμένα, στη βάση των αποφάσεων των Συλλόγων, η συνάντηση κατέληξε ομόφωνα στα εξής:

· Καλεί τους Πρυτάνεις των Πανεπιστημίων να μην εκδώσουν διαπιστωτική πράξη για τον ορισμό των οργανωτικών επιτροπών για την ανάδειξη των μελών των Συμβουλίων των Ιδρυμάτων.

· Καλεί τους πρώην Πρυτάνεις και Αντιπρυτάνεις (των 2 τελευταίων περιόδων) των Πανεπιστημίων, καθώς και τους Καθηγητές, να μην δεχθούν να συμμετάσχουν στις οργανωτικές επιτροπές για την ανάδειξη των μελών των Συμβουλίων των Ιδρυμάτων.

· Διαμαρτύρεται έντονα για την νέα μείωση των δημόσιων δαπανών για την πανεπιστήμια που επί της ουσίας ακυρώνουν την λειτουργία τους, καθώς και για τις νέες εξουθενωτικές περικοπές στις αποδοχές των πανεπιστημιακών δασκάλων.

· Διαμαρτύρεται έντονα για τις δραματικές μειώσεις πιστώσεων για πρόσληψη συμβασιούχων διδασκόντων ΠΔ407/80, οι οποίοι -για πολλά πανεπιστήμια- αποτελούν την ικανή και αναγκαία συνθήκη για την εύρυθμη λειτουργία τους, οδηγώντας τους συναδέλφους στην απόλυση.

Οι συμμετέχοντες στη συνάντηση δηλώνουν ομόφωνα τα εξής:

· Την ευθύνη για την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στα πανεπιστήμια την έχει εξ ολοκλήρου η κυβέρνηση και οι άλλες πολιτικές δυνάμεις του στήριξαν με την ψήφο τους το νέο νόμο, αγνοώντας την εκφρασμένη αντίθεση της συντριπτικής πλειονότητας των ακαδημαϊκών και συνδικαλιστικών οργάνων της πανεπιστημιακής κοινότητας.

· Το πραγματικό δίλλημα δεν είναι «ανοικτά ή κλειστά πανεπιστήμια», αλλά συναίνεση ή αντίσταση στην πλήρη κατάρρευση του δημόσιου, δωρεάν και δημοκρατικού πανεπιστημίου που επέρχεται μέσα από την εφαρμογή του νέου νόμου.

· Ως πανεπιστημιακοί δάσκαλοι θα αντιταχθούν στην υποβάθμιση του επιπέδου σπουδών και την μετατροπή των πανεπιστημίων σε κέντρα κατάρτισης, στην πλήρη μετάλλαξη των πανεπιστημίων σε ανώνυμες εταιρείες, στην έμμεση εισαγωγή διδάκτρων και στις προπτυχιακές σπουδές, καταστάσεις στις οποίες αμέσως οδηγεί η εφαρμογή του νέου νόμου.

· Υπερασπίζονται το πανεπιστημιακό άσυλο και την ελεύθερη διακίνηση ιδεών που καταργεί ο νέος νόμος.

· Στηρίζουν τους αγώνες της πανεπιστημιακής κοινότητας για δημόσιο, δωρεάν, δημοκρατικό πανεπιστήμιο.

Τα περισσότερα ΜΜΕ προβάλλουν συστηματικά ως άποψη των πανεπιστημιακών τις θέσεις της ηγεσίας της ΠΟΣΔΕΠ, η οποία όμως βρίσκεται σε πλήρη αναντιστοιχία με την συντριπτική πλειονότητα όλων των φορέων της πανεπιστημιακής κοινότητας, έτσι η εικόνα που προκύπτει είναι πλασματική και αντεστραμμένη.

Τέλος, λόγω της κρίσιμης συγκυρίας, αποφασίστηκε νέα συνάντηση για το Σάββατο 24/9 (12 μεσημέρι, ΕΜΠ οδού Πατησίων) για εκτίμηση της κατάστασης με στόχο τον συντονισμό των Συλλόγων, τόσο για τον αποτελεσματικό και επιτυχή αγώνα ενάντια στον νέο νόμο, όσο και για αντίδραση στην μισθολογική αφαίμαξη και εργασιακή επισφάλεια που αναδύεται.

Οι φοιτητικές κινητοποιήσεις στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο

2011-09-16T15:50:00.000+03:00

Οι φοιτητικές κινητοποιήσεις στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο

Στις 24/8/2011, κατά την διάρκεια του καλοκαιριού, ψηφίστηκε ο νέος νόμος για την παιδεία. Ένας νόμος, που στην ουσία, αφαιρεί τα δικαιώματα για δωρεάν σίτιση, στέγαση και γενικά για δωρεάν παιδεία, ιδιωτικοποιεί τα πανεπιστήμια και ορίζει σαν ανώτατο διοικητικό όργανο ένα δεκαπενταμελές συμβούλιο στο οποίο τα έξι μέλη θα είναι επιχειρηματίες. Αυτά είναι μόνο λίγα από τα νέα μέτρα του νόμου που χειροτερεύουν ακόμα περισσότερο το επίπεδο της παιδείας και σχεδόν κανένα μέτρο δεν είναι έστω και προς την ελάχιστη βελτίωση των ΑΕΙ - ΤΕΙ. Οι φοιτητές του Ιονίου Πανεπιστημίου δεν μπορούσαν να μείνουν άπραγοι τη στιγμή που το φοιτητικό κίνημα πανελλαδικά δίνει μια μεγάλη μάχη για την ανατροπή του νόμου.

Το Ιόνιο Πανεπιστήμιο (Ι.Π.) αποτελείται από έξι τμήματα, τέσσερα εκ των οποίων είναι υπό κατάληψη. Σε κατάληψη βρίσκονται: το τμήμα μουσικών σπουδών (Τ.Μ.Σ.), το τμήμα αρχειονομίας & βιβλιοθηκονομίας (ΤΑΒ), το τμήμα ξένων γλωσσών μετάφρασης και διερμηνείας (Τ.Ξ.Γ.Μ.Δ.) και το τμήμα τεχνών ήχου και εικόνας (Τ.ΗΧ.ΕΙ.). Τα τμήματα που δεν είναι σε κατάληψη είναι το ιστορικό και το πληροφορικής.

Αναλυτικότερα, στο Τ.Ξ.Γ.Μ.Δ, όπου αυτοδυναμία έχει η ΠΑΣΠ, μετά από πολύωρη γενική συνέλευση αποφασίστηκε κατάληψη, με πλαίσιο της Ρωγμής (φοιτητικό σχήμα που συνδέεται με το «Παιδεία Μάχης»), με 61 ψήφους υπέρ και 57 κατά. Χρειάστηκε όμως να γίνει 5 φορές ψηφοφορία, διότι η ΠΑΣΠ εσκεμμένα δήλωνε λάθος αποτελέσματα καταμέτρησης.

Η ΠΑΣΠ έχει αυτοδυναμία και στο ΤΑΒ. Όμως ένα μεγάλο μέρος των ανέντακτων φοιτητών που πριν λίγο καιρό απείχε από της γενικές συνελεύσεις, συμμετείχε στη συνέλευση της Τρίτης (13/9). Με αποτέλεσμα να ψηφιστεί κατάληψη, με κοινό πλαίσιο της ΠΚΣ και της Αδέσμευτης Σκέψης (μια ανεξάρτητη παράταξη), με 49 ψήφους κατά και 50 ψήφους υπέρ. Δυστυχώς και σε αυτό το τμήμα ήταν πολύ μικρή η διαφορά, παρόλα αυτά η απόφαση για κατάληψη παραμένει μια θετική εξέλιξη.

Στο Μουσικό τμήμα η ΠΑΣΠ για άλλη μια φορά χρησιμοποίησε μια ύπουλη τακτική για να μην τεθεί το τμήμα υπό κατάληψη, αλλά δεν τα κατάφερε. Στην προγραμματισμένη συνέλευση δεν εμφανίστηκε ούτε ένα μέλος της ΠΑΣΠ παρά μόνο το μέλος που προεδρεύει στο Διοικητικό Συμβούλιο. Στην καταμέτρηση ατόμων που έγινε, ήταν πέντε φοιτητές λιγότεροι από ότι χρειαζόταν για να πραγματοποιηθεί η συνέλευση και μολονότι 10 λεπτά μετά συμπληρώθηκε ο απαιτούμενος αριθμός η ΠΑΣΠ ισχυρίστηκε ότι ήταν πλέον αργά και αποχώρησε το μέλος που την εκπροσωπούσε. Τα υπόλοιπα μέλη του συλλόγου, όμως, πραγματοποίησαν την συνέλευση χωρίς την παρουσία της ΠΑΣΠ και αποφασίστηκε κατάληψη με 50 ψήφους υπέρ και 3 κατά. Δύο μέρες μετά η ΠΑΣΠ κάλεσε εκ νέου συνέλευση και προσπάθησε να ακυρώσει την προηγούμενη ισχυριζόμενη ότι δεν τηρούσε το καταστατικό, πράγμα το οποίο απέτυχε να κατορθώσει.

Όσον αφορά το τμήμα του Τ.ΗΧ.ΕΙ. δεν υπήρχαν τέτοια προβλήματα, καθώς ανέκαθεν η πλειοψηφία των φοιτητών είχε αριστερές αντιλήψεις, στο Διοικητικό Συμβούλιο έχει τρεις έδρες η Ρωγμή, τρεις έδρες η Π.Κ.Σ. και μόλις μία η ΠΑΣΠ. Στην πρώτη γενική συνέλευση, στις 5 Σεπτεμβρίου, ψηφίστηκε κατάληψη με 59 ψήφους υπέρ και 18 κατά και με κοινό πλαίσιο Ρωγμής-ΠΚΣ το οποίο συνδιαμορφώθηκε και από τους φοιτητές της συνέλευσης. Η δεύτερη γενική συνέλευση για το αν θα συνεχιστεί η κατάληψη και την επόμενη εβδομάδα, είχε πρωτάκουστη, για το τμήμα, συμμετοχή ατόμων καθώς οι παρόντες φτάσανε τους 131 και η ψηφοφορία έληξε με 89 υπέρ της κατάληψης και 35 κατά.

Υπάρχουν όμως και δυσάρεστα. Στο τμήμα του Ιστορικού, η ΠΑΣΠ όχι μόνο έχει αυτοδυναμία, αλλά έχει και την πλειοψηφία των φοιτητών να την στηρίζει. Αυτό φάνηκε στην συνέλευση όπου 90 άτομα ψήφισαν κατά και μόνο 29 υπέρ της κατάληψης. Τέλος, μεγάλη απογοήτευση ήταν το τμήμα της πληροφορικής. Εκεί αυτοδυναμία έχει μια ανεξάρτητη παράταξη, η «xobyte», οι οποία αν και είχε δημιουργήσει ένα αριστερό προφίλ, τα μέλη της έβαλαν το προσωπικό τους συμφέρον πάνω από το σύνολο, καθώς οι περισσότεροι είναι τελειόφοιτοι και ήθελαν να ξεμπερδέψουν με τα μαθήματα που χρώσταγαν, και έθεσαν πλαίσιο προς ψήφιση που ήταν κατά της κατάληψης. Οπότε η συνέλευση έληξε με 23 ψήφους κατά και 13 υπέρ.

Στο άρθρο αυτό αναφέρετε η κατάληψη ως επιτυχία, διότι είναι ο μόνος αποτελεσματικός τρόπος αντίδρασης. Παρόλα αυτά η κατάληψη δεν είναι αυτοσκοπός. Μια κατάληψη πρέπει να συνδυάζεται με δράσεις και αιτήματα. Μερικές από τις δράσεις που έχουν γίνει μέχρι στιγμής στο Ι.Π. είναι: πορείες, συζητήσεις και με καθηγητές για το νέο νόμο, προβολές ταινιών ακολουθούμενες από πολιτικές συζητήσεις, live με μουσικά σχήματα και ενημέρωση μαθητών σε λύκεια και γυμνάσια. Μπορεί κατά τη διάρκεια της μέρας τα άτομα στις καταλήψεις να περιορίζονται σε 10 με 15 άτομα, όμως στις δράσεις συμμετέχουν 100άδες φοιτητές. Το πρόγραμμα των δράσεων βγαίνει μια φορά την εβδομάδα από την συντονιστική συνέλευση των καταλήψεων, ώστε να μην συμπίπτουν οι ώρες και να υπάρχει σωστή ενημέρωση. Και τα αιτήματα όλων των καταλήψεων στο Ι.Π. είναι:

Να ανατραπεί ο νόμος Διαμαντοπούλου
Δωρεάν σίτιση, στέγαση, βιβλία, αναλώσιμα.
Όχι δίδακτρα στις σχολές.
Καμιά μορφή ιδιωτικοποίησης.
Να μην καταργηθεί το πανεπιστημιακό άσυλο.

Τα blog των καταλήψεων:

http://katalipsitxgmd.wordpress.com/

http://katalipsitexnon.wordpress.com/

http://katalipsitms.wordpress.com/

http://katalipshtab.wordpress.com/

Μητράκας Δημήτριος

ΡΩΓΜΗ Ιονίου Πανεπιστήμιου

Μπορεί το φοιτητικό κίνημα να νικήσει;

2011-09-16T15:37:00.005+03:00

Μπορεί το φοιτητικό κίνημα να νικήσει;

από Γ. Κ. 13:04, Δευτέρα 12 Σεπτεμβρίου 2011

Συμπληρώνοντας περίπου δύο εβδομάδες από την έναρξη του νέου ανοδικού κύματος του φοιτητικού κινήματος είναι, κατά τη γνώμη μας, ιδιαίτερα σημαντικό να γίνει μια συνολική αποτίμηση της κατάστασης, των δυνατοτήτων και αδυναμιών του κινήματος, των ισχυρών και ευάλωτων σημείων του αντιπάλου, των στόχων που επιδιώκονται καθώς και των μέσων που είναι κατάλληλα για την επίτευξή τους

Στο κείμενο που ακολουθεί θα επιχειρήσουμε μια τέτοια γενική σκιαγράφηση ευελπιστώντας ότι η συνειδητοποίηση της συνολικής κατάστασης μπορεί να συμβάλλει στη μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα των αναπτυσσόμενων αγώνων των φοιτητών. Στην ανάλυσή μας θα αναφερθούμε στην εμπειρία όχι μόνο του παρόντος φοιτητικού κινήματος, αλλά και αυτού που αναπτύχθηκε το 2006-7 ενάντια στο νόμο-πλαίσιο της Γιαννάκου και στην αναθεώρηση του άρθρου 16, καθώς θεωρούμε ότι υπάρχουν πολύ σημαντικές ομοιότητες ανάμεσα στις δύο αυτές διαδικασίες.

Πού βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή;

Μετά από τις πρώτες 15 ημέρες συνελεύσεων, καταλήψεων και κινητοποιήσεων φαίνεται ότι το κίνημα πλέον έχει απλωθεί σε πανελλαδικό επίπεδο (ιδιαίτερα στις μεγάλες πόλεις) τόσο στα πανεπιστήμια όσο και (σε μικρότερο βαθμό) στα ΤΕΙ. Προς το παρόν υπάρχει μια ανοδική τάση όσον αφορά τον αριθμό των καταλήψεων (ένας από τους σημαντικότερους δείκτες όσον αφορά τη δυναμική του κινήματος).

Κυριαρχώντας σε περίπου 200 σχολές μέσα στην πρώτη εβδομάδα φτάσαμε τον αριθμό των 300 σχολών στο τέλος της δεύτερης εβδομάδας. Καταρχήν είναι πολύ σημαντικό το γεγονός ότι οι φοιτητές μπόρεσαν να κινητοποιηθούν τόσο άμεσα ξεκινώντας στην ουσία μέσα στον Αύγουστο. Θα μπορούσαμε να εκτιμήσουμε βάσιμα (και με βάση την εμπειρία και του προηγούμενου φοιτητικού κινήματος) ότι ο αριθμός των υπό κατάληψη σχολών θα σταθεροποιηθεί γύρω στις 300 (με πιθανές μικρές διακυμάνσεις) για τις επόμενες (τουλάχιστον) 20-30 ημέρες, χωρίς να αποκλείεται και εξάπλωσή τους σε ακόμη περισσότερες σχολές.

Αυτή τη στιγμή έχει σχηματιστεί στις περισσότερες σχολές μπλοκ κατά του νομοσχεδίου και υπέρ των καταλήψεων και των κινητοποιήσεων, ενώ το αντίπαλο στρατόπεδο (σε επίπεδο φοιτητικού πληθυσμού) δεν είναι ακόμη ιδιαίτερα συγκροτημένο. Σε πολιτικό επίπεδο στην ουσία καμία φοιτητική παράταξη δεν υποστηρίζει το νομοσχέδιο. Υπάρχουν πολλές σχολές που η ΠΑΣΠ στηρίζει τις κινητοποιήσεις (και τα κοινά πλαίσια) ενώ σε ορισμένες το ίδιο κάνει ακόμη και η ΔΑΠ. Σε κάποιες σχολές έχουν εμφανιστεί συσπειρώσεις φοιτητών κατά της κατάληψης με επιχειρήματα να μη χαθεί η εξεταστική και το εξάμηνο κτλ. Ωστόσο και σε αυτές τις περιπτώσεις δεν υπάρχει πολιτική τοποθέτηση υπέρ του νομοσχεδίου. Έτσι σε πολιτικό-ιδεολογικό επίπεδο η απόρριψη του νομοσχεδίου από τους φοιτητές (οργανωμένους και μη) είναι σχεδόν καθολική. Η κατάσταση δε διαφοροποιείται σημαντικά ως προς αυτό και στους καθηγητές. Ακόμη και η ξεπουλημένη ηγεσία της ΠΟΣΔΕΠ απέρριψε το νομοσχέδιο, ενώ το ίδιο έχει κάνει επανειλημμένα και η σύνοδος των πρυτάνεων. Στο σώμα των καθηγητών πολλοί λίγοι είναι εκείνοι που αποδέχονται (έστω και με επιφυλάξεις) το νομοσχέδιο. Στην ουσία λοιπόν αυτή τη στιγμή το υπουργείο δεν έχει καθόλου εσωτερικούς συμμάχους στο πανεπιστήμιο που να μπορούν να συμβάλλουν στην εφαρμογή του νέου νόμου, κάτι που πιθανόν να του δημιουργήσει σημαντικά προβλήματα και να οδηγήσει σε επιμέρους τροποποιήσεις για να διαμορφωθεί και ένα εσωτερικό (ενδοπανεπιστημιακό) μέτωπο υπέρ των επιχειρούμενων αλλαγών.

Ενώ στο εσωτερικό του πανεπιστημίου αυτή τη στιγμή η μάχη (προς το παρόν) έχει κερδηθεί, σε γενικότερο πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο τα πράγματα είναι εξαιρετικά δυσκολότερα. Το νομοσχέδιο έχει ήδη ψηφιστεί κάτι που καθιστά πολύ δυσκολότερη την ανατροπή του, ενώ το πιθανότερο ενδεχόμενο είναι η επιδιωκόμενη απόσυρσή του να προϋποθέτει την πτώση της κυβέρνησης. Βέβαια, με δεδομένο ότι το νομοσχέδιο ψηφίστηκε από το σύνολο των δυνάμεων του μαύρου μπλοκ (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ-Ντόρα), ακόμη και ενδεχόμενη αλλαγή κυβέρνησης δεν διασφαλίζει την κατάργησή του.

Επομένως η υλοποίηση του βασικού στόχου του φοιτητικού κινήματος, της ανατροπής του νομοσχεδίου δηλαδή, φαντάζει πάρα πολύ δύσκολη. Ταυτόχρονα σε κοινωνικό επίπεδο υπάρχει ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας που λόγω κοινωνικού αυτοματισμού και συνεχούς πλύσης εγκεφάλου (για το άσυλο, τους καθηγητές, τις συντεχνίες, τις παρατάξεις, τη βία στα πανεπιστήμια κτλ) πιθανόν να τάσσεται θετικά απέναντι στις επιχειρούμενες αλλαγές (τουλάχιστον με τον στρεβλό τρόπο που παρουσιάζονται αυτές από κυβέρνηση και ΜΜΕ). Απαραίτητη προϋπόθεση για να αυξήσουμε τις πιθανότητες επιτυχούς έκβασης της αναμέτρησης αυτής είναι η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αλλαγή κλίματος στην κοινωνία. Σε αυτό βέβαια συμβάλλει και η διογκούμενη εναντίωση απέναντι στο σύνολο της κυβερνητικής πολιτικής.

Τι μπορούμε να κάνουμε για να νικήσουμε;

Κατά τη διάρκεια του προηγούμενου φοιτητικού κινήματος κυριάρχησε ως μορφή κινητοποιήσεων η διεξαγωγή επαναλαμβανόμενων πορειών ανά εβδομάδα στο κέντρο των πόλεων. Ταυτόχρονα έγιναν εξορμήσεις σε σχολεία (χωρίς τελικά να επιτύχουν την αφύπνιση του μαθητικού κινήματος), συναυλίες, λίγοι αποκλεισμοί δρόμων, παρεμβάσεις σε ραδιοφωνικούς (ή και τηλεοπτικούς) σταθμούς και πολύ λίγες καταλήψεις εκτός πανεπιστημίου (όπως η κινητοποίηση στο κέντρο ερευνών στη Θεσσαλονίκη). Σε γενικές γραμμές και παρά το δυναμισμό και τη διάθεση των πρώτων ημερών θα μπορούσαμε να εκτιμήσουμε ότι υπήρχε μια γενική αδυναμία να διοχετευθεί όλο το δυναμικό των φοιτητικών συλλόγων σε δράσεις συντονισμένες και αποτελεσματικές που θα πίεζαν με συστηματικό τρόπο την κυβέρνηση.

Από ένα σημείο και μετά κυριάρχησε ένα κλίμα στασιμότητας όπου το μόνο που επαναλαμβανόταν τακτικά ήταν οι καθιερωμένες πορείες, ενώ και μέσα στις σχολές οι καταλήψεις απομαζικοποιήθηκαν, καθώς δεν υπήρχε πλούσιο πρόγραμμα δράσεων.
Η μάχη που διεξάγεται αυτή την περίοδο είναι εξαιρετικά δυσκολότερη και γι’ αυτό απαιτεί πολύ εντονότερη δραστηριοποίηση των αγωνιζόμενων φοιτητών με συντονισμό και αποτελεσματικότητα. Είναι απαραίτητο να αποφευχθούν οι αδυναμίες του προηγούμενου φοιτητικού κινήματος και να αναπτυχθεί πληθώρα δράσεων που θα ασκεί συστηματική πίεση στην κυβέρνηση και θα μεγιστοποιήσει τις πιθανότητες επιτυχίας του αγώνα μας. Οι στοχεύσεις αυτών των δράσεων πρέπει να είναι οι εξής:

η ενημέρωση και η συστράτευση και άλλων κομματιών της κοινωνίας στο πλευρό μας
η κατάκτηση ευνοϊκής στάσης της υπόλοιπης κοινωνίας απέναντι στον αγώνα που διεξάγεται στο πανεπιστήμιο
η συμπαράταξη και η συνεργασία με άλλα αγωνιζόμενα τμήματα εργαζομένων και άλλων κοινωνικών ομάδων (πχ ταξίτζηδες, γιατροί, δάσκαλοι, εφοριακοί, μαθητές κτλ)
η άσκηση πίεσης στην κυβέρνηση μέσα από συγκεκριμένες κινήσεις με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αποφυγή ταλαιπωρίας των συμπολιτών μας

Παραδείγματα συγκεκριμένων δράσεων που θα μπορούσαν να συμβάλλουν σε αυτή την κατεύθυνση είναι:

οι μαζικές εξορμήσεις ομάδων φοιτητών στα κέντρα των πόλεων, καθώς και σε άλλους χώρους (ιδιαίτερης σημασίας αυτή την περίοδο είναι τα σχολεία, με στόχο την ανάπτυξη ταυτόχρονα και μαθητικού κινήματος-το χάος με την έλλειψη βιβλίων, καθηγητών και η γενικότερη δυσαρέσκεια κατά της κυβέρνησης αυξάνει τις πιθανότητες για ένα τέτοιο ενδεχόμενο)
κινητοποιήσεις με στόχο το μπλοκάρισμα του εισπρακτικού μηχανισμού του κράτους με ταυτόχρονη οικονομική ανακούφιση των συμπολιτών μας (τέτοιες δράσεις θα μπορούσαν να έχουν ως στόχο τα μέσα μαζικής μεταφοράς, τα νοσοκομεία, τα διόδια, τα δικαστήρια, τις εφορίες κτλ)
συγκεκριμένες δράσεις για ανάπτυξη συνεργασίας με τις άλλες κοινωνικές ομάδες που κινητοποιούνται αυτή την περίοδο. Αυτό προϋποθέτει ομάδες φοιτητών να προσεγγίζουν αυτά τα αγωνιζόμενα τμήματα της κοινωνίας και να διερευνήσουν τις δυνατότητες ανάπτυξης κοινών αγώνων (και δεν αναφερόμαστε απλά σε κοινές πορείες). Ιδιαίτερα θα πρέπει να τονιστεί η κοινότητα των στοχεύσεων καθώς ο αντίπαλος είναι κοινός.
κεντρικές εκδηλώσεις ανοιχτές στην υπόλοιπη κοινωνία (ιδιαίτερα θετική ήταν για παράδειγμα η εμπειρία συναυλίας που πραγματοποιήθηκε το 2007 στη Θεσσαλονίκη με συμμετοχή γνωστών καλλιτεχνών).

Φυσικά δε θεωρούμε ότι ο προηγούμενος κατάλογος είναι πλήρης. Εδώ έχει τεράστια σημασία η κατάθεση πρωτότυπων ιδεών, η μεταφορά εμπειρίας από αντίστοιχες κινητοποιήσεις στο παρελθόν (στην Ελλάδα ή το εξωτερικό) κτλ. Σε κάθε περίπτωση πρέπει όλοι να προβληματιστούμε για το πώς θα πετύχουμε τη βέλτιστη αξιοποίηση των δυνάμεών μας. Η κυριαρχία των καταλήψεων σε 300 σχολές σημαίνει την αποδέσμευση από άλλες υποχρεώσεις μιας πολύ μεγάλης μάζας φοιτητών, πολλοί από τους οποίους έχουν διάθεση να προβούν σε κινητοποιήσεις για την επίτευξη των στόχων που έχουν μπει. Είναι κρίμα αυτό το δυναμικό ανθρώπων να μην βρίσκει χώρο και τρόπο δράσης, να «λιμνάζει» στις καταλήψεις ή το σπίτι του και να κατεβαίνει απλά σε μια πορεία μια φορά τη βδομάδα. Είναι ανάγκη, με δεδομένη και την τεράστια δυσκολία του αγώνα αυτού, να αξιοποιηθεί όσο το δυνατόν περισσότερο.

Το ζήτημα του συντονισμού του κινήματος

Η ανάπτυξη κινητοποιήσεων και δράσεων όπως αυτές που προτάθηκαν προηγουμένως προϋποθέτει το (σε κάποιο βαθμό) συντονισμό μεταξύ των διαφόρων σχολών κατ’ αρχήν σε επίπεδο πόλης και δευτερευόντως (για δράσεις μεγαλύτερης κλίμακας) σε πανελλαδικό επίπεδο. Το ζήτημα του συντονισμού ήταν ίσως ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα του προηγούμενου φοιτητικού κινήματος και ένας από τους σοβαρότερους ανασταλτικούς παράγοντες στην ανάπτυξη περισσότερων και πιο πολύμορφων δράσεων.

Το πρόβλημα εκφράστηκε με ιδιαίτερη οξύτητα στη λειτουργία των συντονιστικών γενικών συνελεύσεων (τόσο των συντονιστικών πόλης, όσο και των πανελλαδικών συντονιστικών). Η εικόνα που αναπτυσσόταν στο εσωτερικό τους θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως διαλυτική: αρχικά αναπτυσσόταν ένας μακρύς κύκλος τοποθετήσεων από τα διάφορα συντονιστικά των σχολών, όπου παρουσιαζόταν στην ουσία το πλαίσιο που ψηφίστηκε από τη συνέλευση (σπανίως υπήρχε και κάποια επιπλέον πρόταση από κάποιο συντονιστικό). Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το 90% των τοποθετήσεων να είναι κοινό και να επαναλαμβάνεται συνεχώς, κάτι που οδηγούσε σε μια πολύωρη και βαρετή διαδικασία όπου παραγνωριζόταν το κύριο: ότι όσοι συμμετείχαν στο συντονιστικό δεν είχαν πάει εκεί για να καθορίσουν το γενικό πολιτικό πλαίσιο (κάτι που είχε γίνει ήδη στις συνελεύσεις των συλλόγων και με βάση τις αποφάσεις όλοι πάνω-κάτω συμφωνούσαν στα βασικά) αλλά για να συντονίσουν με πιο αποτελεσματικό τρόπο τις δράσεις τους για την επίτευξη των στοχεύσεων που είχαν μπει. Στη συνέχεια ακολουθούσαν οι δευτερολογίες που σε πολλές περιπτώσεις επαναλάμβαναν τα ίδια πράγματα.

Ταυτόχρονα βασικό πρόβλημα που ποτέ δεν επιλύθηκε ήταν η απουσία κοινά αποδεκτού τρόπου για τη λήψη αποφάσεων. Υπήρχε μια υπόρρητη (και κάποιες φορές σαφώς εκφρασμένη) παραδοχή ότι οι αποφάσεις πρέπει να βγαίνουν με σύνθεση, συνδιαμόρφωση κτλ. Ωστόσο, αν και σε κάποια θέματα κάτι τέτοιο μπορεί να είναι εφικτό, δεν μπορούν οι αποφάσεις για όλα τα ζητήματα να ληφθούν με αυτό τον τρόπο. Ιδιαίτερα το πρόβλημα επιτεινόταν όταν η θέση της μιας πλευράς ερχόταν εκ των πραγμάτων σε αντίθεση με τη θέση μιας άλλης πλευράς (για παράδειγμα στη Θεσσαλονίκη ένα τέτοιο ζήτημα ήταν το αν θα γίνει πορεία στην πόλη ή αν θα κατέβουμε στην Αθήνα για κεντρική κινητοποίηση). Επίσης η συνδιαμόρφωση προϋποθέτει καλή προαίρεση από τις αντιτιθέμενες πλευρές κάτι που ιδιαίτερα μεταξύ οργανώσεων είναι απολύτως ουτοπικό (όπως αποδείχθηκε επανειλημμένα).

Το αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν ένα συντονιστικό που αδυνατούσε να λάβει αποφάσεις ακόμη και για το πιο απλό ζήτημα, με αποτέλεσμα πολύωρες διαδικασίες (υπήρξε συντονιστικό πόλης στη Θεσσαλονίκη που διήρκεσε πάνω από 15 ώρες!!), απογοήτευση και κόπωση για όλους τους συμμετέχοντες, με συνέπεια την αδυναμία ανάπτυξης πολύμορφων δράσεων και πρωτοβουλιών. Δεν είναι τυχαίο που πολλές δράσεις αποφασίζονταν εκτός κεντρικού συντονιστικού με πρωτοβουλία επιμέρους συντονιστικών σχολών. Μετά από όλα αυτά, τα συντονιστικά, ενώ αρχικά ήταν πολύ μαζικά με συμμετοχή πολλών ανένταχτων, κατέληξαν σε εντελώς άμαζες διαδικασίες όπου συμμετείχαν μόνο οι οργανωμένοι.

Αντίστοιχη ήταν η εικόνα και των πανελλαδικών συντονιστικών που μετά από πολύωρες και κουραστικές διαδικασίες κατέληγαν (με τη συνήθη κοπτοραπτική μεταξύ οργανώσεων) σε ένα κείμενο-απόφαση, με γενικές εξαγγελίες, χωρίς ποτέ να λαμβάνονται αποφάσεις για πανελλαδικό συντονισμό κινητοποιήσεων (πλην των πανελλαδικών πορειών στην Αθήνα).

Η κατάσταση αυτή φαίνεται ότι επανεμφανίζεται και σε αυτό το φοιτητικό κίνημα και αν δεν αντιμετωπιστεί σύντομα θα αποτελέσει βασικό ανασταλτικό παράγοντα στην ανάπτυξη και την αποτελεσματικότητά του. Τελευταίο κρούσμα αυτής της παρακμιακής κατάστασης ήταν το συντονιστικό πόλης στη Θεσσαλονίκη που έγινε την Παρασκευή 9/11 και τα όσα τραγελαφικά επακολούθησαν στην πορεία της ΔΕΘ. Συγκεκριμένα ενώ το συντονιστικό διήρκεσε 7-8 ώρες και ενώ συζητήθηκε κυρίως ένα ζήτημα (το αν η πορεία των φοιτητικών συλλόγων για τη ΔΕΘ θα επιστρέψει στο πανεπιστήμιο σε μια κίνηση υπεράσπισης του ασύλου) τελικά δεν επετεύχθη μια κοινά αποδεκτή απόφαση (καθώς δεν υπάρχει σαφής τρόπος λήψης αποφάσεων), με αποτέλεσμα το ζήτημα να λυθεί στη διασταύρωση Εθν. Αμύνης με Εγνατία στο τέλος της πορείας για τη ΔΕΘ με ένταση, διαπληκτισμούς (μεταξύ όσων ισχυρίζονταν ότι πρέπει να επιστρέψουμε στο πανεπιστήμιο και όσους διαφωνούσαν) και με την υπόλοιπη πορεία που ακολουθούσε να έχει κολλήσει στην Αγγελάκη σε στενό αστυνομικό κλοιό, με άμεσο κίνδυνο να δεχτεί επίθεση ανά πάσα στιγμή.
Υπάρχει δυνατότητα δημοκρατικής λειτουργίας των δομών του φοιτητικού κινήματος;

Από τα παραπάνω γίνεται σαφές ότι η οργανωτική δομή του φοιτητικού κινήματος πάσχει σοβαρά με βλαπτικές επιπτώσεις στην όλη λειτουργία και αποτελεσματικότητά του. Και το πρόβλημα ξεκινάει από τη βάση: από τη λειτουργία των συντονιστικών των σχολών. Όπως και στα συντονιστικά πόλης έτσι και στα συντονιστικά των σχολών θεωρείται αυτονόητη η λήψη αποφάσεων με συνδιαμόρφωση. Κάτι τέτοιο είναι σίγουρα ευκολότερο σε αυτό το επίπεδο (ιδιαίτερα αν συμμετέχουν πολλοί ανένταχτοι) ωστόσο και εδώ η προϋπόθεση της συνδιαμόρφωσης οδηγεί πολλές φορές στην αδυναμία λήψης αποφάσεων. Ακόμη και αν παρθεί απόφαση για κάποια δράση και προταθεί αυτή στο κεντρικό συντονιστικό λόγω της προβληματικής λειτουργίας του τελευταίου, αυτή κατά κανόνα αγνοείται και δεν μπορεί να υλοποιηθεί.

Βασικός τρόπος για να αντιμετωπιστεί αυτή η διαλυτική κατάσταση είναι η αλλαγή του τρόπου λήψης αποφάσεων από (καταρχήν) τα συντονιστικά των σχολών. Θα πρέπει εκτός από τη συμφωνία όλων σε μια απόφαση ή τη συνδιαμόρφωση να υπάρχει τρόπος λήψης αποφάσεων και στις περιπτώσεις που τα προηγούμενα δε μπορούν να εφαρμοστούν: και αυτός δε μπορεί να είναι άλλος από την ψηφοφορία και τη λήψη αποφάσεων με βάση την άποψη της πλειοψηφίας.

Φυσικά δεν είναι απαραίτητο να παίρνονται όλες οι αποφάσεις με αυτό τον τρόπο, αλλά σίγουρα αυτό θα πρέπει να ισχύει για τα ζητήματα που κάθε άλλος τρόπος λήψης απόφασης είναι ανέφικτος. Αντίστοιχα θα πρέπει να λειτουργεί και το συντονιστικό πόλης, αλλά και το πανελλαδικό συντονιστικό (σε αυτά ιδιαίτερα λόγω της εντονότερης παρουσίας οργανώσεων η συνδιαμόρφωση είναι ακόμη δυσκολότερη).

Ωστόσο για να εκφράζει πραγματικά τις διαθέσεις των φοιτητών (και τις αποφάσεις των συντονιστικών των σχολών) θα πρέπει δικαίωμα ψήφου σε αυτό να έχουν μόνο αιρετοί και ανακλητοί αντιπρόσωποι των σχολών που θα προβάλλουν τις αποφάσεις των συλλόγων τους. Αν γινόταν ψηφοφορία στα κεντρικά συντονιστικά υπό τις παρούσες συνθήκες (όπου συμμετέχει όποιος θέλει, με ένα σώμα που μεταβάλλεται συνεχώς) δε θα μπορούσε να διασφαλιστεί ότι εκφράζεται η επιθυμία της βάσης.

Το ζήτημα της συμμετοχής αιρετών και ανακλητών αντιπροσώπων θέτει μια σειρά ερωτήματα που θα πρέπει να απαντηθούν όπως: πόσους αντιπροσώπους θα στέλνει η κάθε σχολή; Μέσα από ποια διαδικασία θα εκλέγονται αυτοί; κ.α. Στο πρώτο ερώτημα η απάντηση θα μπορούσε να είναι είτε η κάθε σχολή να στέλνει έναν αντιπρόσωπο ανεξαρτήτως μεγέθους είτε να στέλνει αντιπροσώπους ανάλογα με το μέγεθος της (πχ να χωριστούν οι σχολές σε 3 κατηγορίες ανάλογα με τον αριθμό των εισακτέων σε αυτές και αναλόγως να στέλνουν 1, 2 ή 3 αντιπροσώπους. Άλλη εκδοχή θα ήταν να στέλνονται αντιπρόσωποι με βάση τους συμμετέχοντες στη συνέλευση-κάτι που θεωρούμε πιο δύσκολο καθώς ο αριθμός αυτός μεταβάλλεται ανά εβδομάδα).

Όσον αφορά το δεύτερο ερώτημα τίθεται το ζήτημα ποιο σώμα θα εκλέγει τους αντιπροσώπους, αν αυτό θα είναι η γενική συνέλευση ή το συντονιστικό της σχολής. Με δεδομένο ότι την οργάνωση της δράσης του συλλόγου την αναλαμβάνει το συντονιστικό της σχολής και ότι το αντικείμενο της συνέλευσης είναι κατά κανόνα η επικράτηση επί των αντίπαλων δυνάμεων στα πανεπιστήμια, κρίνουμε ότι το συντονιστικό της σχολής θα πρέπει να είναι το πρωτοβάθμιο όργανο που θα εκλέγει τους αντιπροσώπους για τα κεντρικά συντονιστικά, ενώ θα είναι και αυτό που θα αποφασίζει για τις θέσεις που αυτοί θα προβάλλουν στα συντονιστικά αυτά (για όσα θέματα δεν υπάρχει δεσμευτική απόφαση της γενικής συνέλευσης).

Τα προηγούμενα σε καμία περίπτωση δεν αποτελούν ένα πλήρες και ολοκληρωμένο σχέδιο αλλά θέτουν κάποιους βασικούς άξονες για τη δημιουργία μιας πιο λειτουργικής και αποτελεσματικής δομής του φοιτητικού κινήματος. Η δομή αυτή δεν αποτελεί σπάνιο φαινόμενο στους διάφορους συνδικαλιστικούς ή και πολιτικούς αγώνες. Το αντίθετο μάλιστα: πληθώρα τέτοιων αγώνων ιστορικά αναγκάστηκε να υιοθετήσει ένα τέτοιο σχήμα για την αποτελεσματικότερη επίτευξη των στόχων που τίθονταν κάθε φορά. Κατά τη γνώμη μας η εξέλιξη των οργανωτικών δομών του φοιτητικού κινήματος προς μια τέτοια κατεύθυνση θα αποτελούσε βήμα ωρίμανσής του, τόσο στα πλαίσια του αγώνα που διεξάγεται σήμερα όσο και εν όψει των σκληρών μελλοντικών αναμετρήσεων που έρχονται.

Τέλος, θα πρέπει να διευκρινιστεί ότι δεν είναι απαραίτητο κάθε κινητοποίηση να πρέπει να εγκριθεί από το συντονιστικό πόλης. Για κινητοποιήσεις μικρότερης κλίμακας αρκεί η πρωτοβουλία και η αυτενέργεια των συντονιστικών των σχολών, ακόμη και η οριζόντια συνεννόηση ανάμεσα σε κάποια από αυτά. Ωστόσο κρίνουμε ότι σε γενικές γραμμές η καλύτερη λειτουργία και του κεντρικού συντονιστικού θα άνοιγε μεγαλύτερες δυνατότητες τόσο για κεντρικότερες κινητοποιήσεις σε επίπεδο πόλης (ή και σε πανελλαδικό επίπεδο), όσο και για πιο αποτελεσματικό συντονισμό των επιμέρους μικρότερων δράσεων.

Τελικά μπορεί το φοιτητικό κίνημα να νικήσει;

Η αναμέτρηση που έχει ξεκινήσει είναι αναμφισβήτητα η δυσκολότερη αλλά και η κρισιμότερη που έδωσε το φοιτητικό κίνημα στη χώρα μας τις τελευταίες δεκαετίες. Για να έχει πραγματικά ελπίδες επιτυχίας θα πρέπει να αξιοποιήσει το μέγιστο των δυνατοτήτων του, να εξελιχθεί και το ίδιο ώστε να γίνει πιο απειλητικό και αποτελεσματικό. Ένα κίνημα επανάληψη του 2006-7 κατά τη γνώμη μας δε θα μπορέσει να επιβληθεί απέναντι σε έναν πιο αποφασισμένο και ισχυρό αντίπαλο.

Είναι αναγκαίο τα πιο δημιουργικά στοιχεία που συμμετέχουν σε αυτό το κίνημα (είτε πρόκειται για οργανωμένες δυνάμεις και συλλογικότητες είτε για ανένταχτους αγωνιστές) να πάρουν πρωτοβουλίες τόσο για την εντονότερη και πιο πολύμορφη δραστηριοποίηση των φοιτητών, όσο και για την πιο αποτελεσματική και δημοκρατική οργανωτική τους συγκρότηση. Αν κάτι τέτοιο δε συμβεί (και μάλιστα άμεσα) τότε οι πιθανότητες επιτυχίας του φοιτητικού κινήματος θα μειωθούν σημαντικά.

Γ. Κ.

12/9/2011

Η ηγεσία της ΚΝΕ καρφώνει πισώπλατα το κίνημα της Παιδείας!

2011-09-15T11:25:00.001+03:00

Μόνο οργή και αγανάκτηση μπορεί να προκαλέσει σε κάθε αγωνιζόμενο φοιτητή και μαθητή η προσπάθεια διάσπασης του κινήματος στην παιδεία από την ηγεσία της ΚΝΕ.

Με άρθρο που δημοσιεύεται στο χτεσινό Ριζοσπάστη (14/09/2011), η ηγεσία της ΚΝΕ, φορώντας τη μάσκα του «Συντονιστικού Αγώνα Σχολείων Αθήνας» (ΣΑΣΑ) καλεί τους μαθητές να μην δώσουν κοινό αγώνα με τους φοιτητές αλλά μόνοι τους!

Συγκεκριμένα, η Γραμματεία (!) του ΣΑΣΑ

«καλεί αύριο Πέμπτη, 15 Σεπτέμβρη, σε κινητοποιήσεις σε γειτονιές και την Τρίτη 20 Σεπτέμβρη σε συλλαλητήριο, στις 10.30 στην Ομόνοια».

Το «μικρό» πρόβλημα αυτής της πρότασης είναι ότι σήμερα (15/09/2011) δεκάδες Φοιτητικοί Σύλλογοι οργανώνουν συλλαλητήριο στα Προπύλαια στις 12:30 το πρωί, ενώ την Τρίτη (20/09) οι περισσότεροι Φοιτητικοί Σύλλογοι θα κάνουν Γενικές Συνελεύσεις και δεν θα κατέβουν στους δρόμους.
Αντίθετα το επόμενο συλλαλητήριο προγραμματίζεται για την Πέμπτη 22/09, μέρα που έχει αποφασίσει 24ωρη απεργία η ΔΟΕ (δάσκαλοι) και στάση εργασίας η ΟΛΜΕ (καθηγητές).

Η προσπάθεια της ηγεσίας της ΚΝΕ να διασπάσει το εκπαιδευτικό κίνημα και να μην επιτρέψει τις κοινές διαδηλώσεις φοιτητών και μαθητών ξεπερνά κάθε όριο γελοιότητας και παράνοιας αν σκεφτούμε ότι το ίδιο το ΜΑΣ («Μέτωπο Αγώνα Σπουδαστών», η ταμπέλα της ΚΝΕ στα πανεπιστήμια) καλεί αύριο σε συλλαλητήριο στην Ομόνοια στις 12πμ (ανακοίνωση 12/09/20011). Δηλαδή η ηγεσία της ΚΝΕ λέει ακόμη και στα μέλη της να μην διαδηλώσουν μαζί αλλά ο ένας στην Ομόνοια και ο άλλος στη γειτονιά του!

Παράλληλα η ηγεσία της ΚΝΕ αντί να καλεί τους μαθητές να μπούνε και αυτοί σε μαζικές καταλήψεις για να ενισχυθεί το μέτωπο ενάντια στην κυβέρνηση, καλεί σε

«πολύμορφες κινητοποιήσεις (κλεισίματα δρόμων κ.ά.)».

Η κίνηση αυτή της ηγεσίας της ΚΝΕ δεν είναι απλά λάθος, είναι προδοτική! Γιατί το χτίσιμο του Πανεκπαιδευτικού Μετώπου (δηλαδή οι συντονισμένες καταλήψεις, απεργίες και διαδηλώσεις σε όλη την παιδεία) είναι βασική προϋπόθεση για να μπορέσει το κίνημα να ανατρέψει το νόμο Διαμαντοπούλου. Επιπλέον ένα τέτοιο πανεκπαιδευτικό μέτωπο μπορεί να παίξει καταλυτικό ρόλο δίνοντας νέα ώθηση στο εργατικό κίνημα, με στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης.

Γι’ αυτό η ηγεσία της ΚΝΕ μπαίνοντας εμπόδιο στο χτίσιμο αυτού του πανεκπαιδευτικού μετώπου, στην πράξη εξυπηρετεί την κυβέρνηση.

Βέβαια δεν είναι τυχαίο ότι σε καμιά ανακοίνωσή της η ΚΝΕ δεν καλεί σε ανατροπή του νόμου Διαμαντοπούλου και της κυβέρνησης αλλά μόνο σε «μη εφαρμογή» και σε «Ξεσηκωμό με οργανωμένο πολιτικοποιημένο κίνημα!» (ανακοίνωση του ΜΑΣ 12/09/2011).

Το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι, άξιοι οι συνεχιστές της Βάρκιζας!

Προκήρυξη του Παιδεία Μάχης

2011-09-07T16:09:00.003+03:00

Ο νόμος Διαμαντοπούλου μπορεί να ανατραπεί!

Ο νέος νόμος πλαίσιο για τα ΑΕΙ-ΤΕΙ, που ψηφίστηκε στις 24 Αυγούστου από το ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ, το ΛΑΟΣ και τη Δημοκρατική Συμμαχία, ανατρέπει ότι είχε απομείνει από το δημόσιο-δωρεάν χαρακτήρα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Το Φοιτητικό Κίνημα, στα πλαίσια ενός Πανεκπαιδευτικού Μετώπου, μπορεί να ανατρέψει το νόμο στους δρόμους και μαζί με τους αγώνες των εργαζομένων μπορεί να ρίξει τη μισητή κυβέρνηση των σοσια-ληστών.

Τα βασικά σημεία του νόμου είναι, συνοπτικά, τα παρακάτω:

Χρηματοδότηση

Ένα μέρος των αναγκών των ιδρυμάτων θα καλύπτεται από κρατική χρηματοδότηση, η οποία μάλιστα θα καθορίζεται από τις «συμφωνίες προγραμματικού σχεδιασμού», θα συνδέεται με την «αξιολόγηση» και θα κινείται «εντός ορίων του Κρατικού Προϋπολογισμού» (άρθρο 62). Τα ιδρύματα θα πρέπει να βρίσκουν τα υπόλοιπα - αναγκαία χρήματα για τη λειτουργία τους από την «αξιοποίηση της περιουσίας τους, …ιδιωτικές δωρεές, …και οποιαδήποτε άλλη πηγή» (άρ. 56).

Δηλαδή θεσμοθετείται η κρατική υπο-χρηματοδότηση και ανοίγουν διάπλατα οι πόρτες για την είσοδο του ιδιωτικού κεφαλαίου στις σχολές.

Πανεπιστήμια Ανώνυμες Εταιρίες

Σε κάθε ίδρυμα δημιουργείται «Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου», με τη μορφή «ανώνυμης εταιρίας», που διαχειρίζεται την «κινητή και ακίνητη περιουσία» του ιδρύματος, λαμβάνει «χρηματοδότηση από οποιαδήποτε πηγή» και σκοπός του είναι η «αύξηση της κεφαλαιακής αξίας και των εισοδηματικών αποδόσεων» (άρ. 58).

Το ΝΠΙΔ θα μπορεί να παρέχει εκπαιδευτικές υπηρεσίες «για λογαριασμό και με χρηματοδότηση ατόμων και φορέων του ιδιωτικού ή δημόσιου τομέα», να προχωρά στην παραγωγή και διάθεση «προϊόντων και υπηρεσιών έναντι τιμήματος» μέσα από τη «σύσταση θυγατρικών εταιριών ή με τη συμμετοχή σε οποιαδήποτε επιχείρηση». Θα μπορεί να ιδρύει «εταιρίες για την οικονομική αξιοποίηση των ερευνητικών αποτελεσμάτων», να πουλά ή να νοικιάζει «άδειες εμπορικής εκμετάλλευσης προϊόντων νοητικής ιδιοκτησίας», να «ιδρύει βιβλιοπωλεία και εκδοτικούς οίκους».

Επίσης, σε κάθε ίδρυμα μπορεί να ιδρυθεί «επώνυμη έδρα διδασκαλίας και έρευνας», σε «συγκεκριμένη γνωστική περιοχή», επιλογής του δωρητή, από οποιοδήποτε «φυσικό ή νομικό πρόσωπο» εφόσον κάνει την απαραίτητη «δωρεά κεφαλαίου» (αρ. 47).

Τέλος το ΝΠΙΔ μπορεί να αναλάβει «επ’ αμοιβή» τη «συντήρηση» και τη «φύλαξη» της περιουσίας των ιδρυμάτων καθώς και την «κάλυψη πάγιων λειτουργικών δαπανών» εκτός της «μισθοδοσίας του μόνιμου προσωπικού» (άρ.58).

Με δυο λόγια τα ΑΕΙ και ΤΕΙ θα λειτουργούν πλέον ως ιδιωτικές επιχειρήσεις παροχής εκπαιδευτικών υπηρεσιών και παραγωγής έρευνας και όχι ως δημόσια πανεπιστημιακά ιδρύματα.

Οι ιδιώτες χρηματοδότες θα καθορίζουν και το τι θα διδάσκεται

Οι σχολές που ενδιαφέρουν το κεφάλαιο (πχ Πολυτεχνεία, Οικονομικά) θα μπορούν να συγκεντρώνουν σχετικά εύκολα ιδιωτικές χρηματοδοτήσεις. Όμως κανείς ιδιώτης δεν πρόκειται να επενδύσει σε τμήματα ιστορίας, κοινωνιολογίας κοκ γιατί από εκεί δεν θα προσδοκά κέρδος και οφέλη. Έτσι οι κοινωνικές-ανθρωπιστικές σπουδές θα μαραζώσουν σε συνθήκες υποχρηματοδότησης. Αυτή άλλωστε είναι η εμπειρία και από το εξωτερικό.

Σοβαρές θα είναι οι επιπτώσεις και στις «χρήσιμες», για το κεφάλαιο, σχολές καθώς οι ιδιώτες χρηματοδότες θα καθορίζουν τι θα διδάσκεται, και που θα στρέφεται η έρευνα (αν όχι και τα αποτελέσματά της) και όχι η πρόοδος της επιστήμης και οι κοινωνικές ανάγκες.

Ας φανταστούμε για παράδειγμα τα αποτελέσματα μιας έρευνας για τις επιπτώσεις της κινητής τηλεφωνίας αν αυτή χρηματοδοτείται από την Vodafone ή την Cosmote, ή το που θα στραφεί η έρευνα σε μια Γεωπονική σχολή αν ο κύριος χορηγός είναι εταιρία προώθησης μεταλλαγμένων σπόρων. Ας φανταστούμε αν ο χρηματοδότης «Κόκα Κόλα» θα επιτρέψει ποτέ να βγει στη δημοσιότητα μια έρευνα που αποδεικνύει ότι η Κόκα Κόλα zero είναι καρκινογόνα…

Τα ιδιωτικά κεφάλαια θα επενδύσουν στα πανεπιστήμια μόνο για να βγάλουν κέρδος είτε από την παροχή υπηρεσιών εκπαίδευσης είτε από τα αποτελέσματα της έρευνας!

Δίδακτρα, φοιτητικά δάνεια, ανταποδοτικές υποτροφίες

Θεσμοθετούνται δίδακτρα στο «μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών» (άρ.8) και στα «προγράμματα σπουδών δια βίου μάθησης». Σύμφωνα με το νέο νόμο το«μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών» θα είναι ουσιαστικά το σημερινό 4ο έτος των σημερινών βασικών σπουδών (λόγω της διάσπασης των πτυχίων – βλέπε συνέχεια). Επίσης επιβάλλονται δίδακτρα στους φοιτητές από χώρες εκτός ΕΕ και για τις προπτυχιακές σπουδές (άρ.33).
Τα δίδακτρα αργά ή γρήγορα θα επεκταθούν σε όλο το εύρος των σπουδών και για ολόκληρο το φοιτητικό πληθυσμό. Γι’ αυτό ο νόμος προβλέπει τα «φοιτητικά δάνεια» (άρ. 54) τα οποία διεθνώς αποτέλεσαν τον προάγγελο των διδάκτρων.

Στο μέλλον, κάθε νέος/νέα που θα θέλει να σπουδάσει θα χρεώνεται στις τράπεζες για να το καταφέρει. Για να καταλάβουμε τι έρχεται, αρκεί να κοιτάξουμε τι έγινε στην Αγγλία το χειμώνα που μας πέρασε όταν η κυβέρνηση προχώρησε στον τριπλασιασμό των διδάκτρων στα πανεπιστήμια (από τις 3 στις 9 χιλιάδες στερλίνες – περίπου 10.250 € το χρόνο!). Επίσης προβλέπονται οι «ανταποδοτικές υποτροφίες», σε αντάλλαγμα για τις οποίες οι φοιτητές θα έχουν την υποχρέωση «να προσφέρουν εργασία» στο ίδρυμα (άρ. 54).

Συγγράμματα – Σίτιση - Στέγαση

Σύμφωνα με το νόμο «διδακτικό σύγγραμμα θεωρείται κάθε έντυπο ή ηλεκτρονικό βιβλίο καθώς και οι έντυπες ή ηλεκτρονικές σημειώσεις» (άρ.37).
Δηλαδή τα βιβλία μπορούν να αντικατασταθούν από CD και ουσιαστικά να μην διανέμονται δωρεάν… Όποιος έχει λεφτά μπορεί να τα αγοράζει…
Επίσης το υπ. Οικονομικών μαζί το υπ. Παιδείας θα καθορίζουν τις «προϋποθέσεις για τη δωρεάν σίτιση και στέγαση» κάτι που δίνει τη δυνατότητα δρακόντειων περικοπών και στη φοιτητική μέριμνα.

Τρεις κύκλοι σπουδών - ευέλικτα πτυχία ημιμάθειας

Πολύ σοβαρές είναι οι ανατροπές και στη διάρθρωση των ΑΕΙ και τη δομή των σπουδών. Ουσιαστικά καταργείται το τμήμα και το ενιαίο πτυχίο(1) ανά γνωστικό αντικείμενο.
Οι σπουδές διασπώνται σε τρεις κύκλους. O πρώτος (3 έτη) οδηγεί σε «τίτλο σπουδών» (bachelor). Ο δεύτερος (τουλάχιστον ένα έτος) οδηγεί σε «μεταπτυχιακό δίπλωμα σπουδών» (master) και ο τρίτος (3 έτη) οδηγεί σε «διδακτορικό δίπλωμα σπουδών».

Επίσης, προβλέπεται και «σύντομος κύκλος σπουδών» (2 έτη) που οδηγεί σε «πιστοποιητικό κατάρτισης…το οποίο δεν είναι ισότιμο με τίτλο σπουδών πρώτου κύκλου» (άρ.30) ενώ τέλος υπάρχουν και τα «προγράμματα σπουδών δια βίου μάθησης» που οδηγούν σε «πιστοποιητικά μη τυπικής εκπαίδευσης» (άρ.43).

Οι ταχύρρυθμες αυτές σπουδές (βασικό πτυχίο σε 3 έτη αντί για 4 ή 5 που ήταν ως σήμερα, σύντομες σπουδές κλπ) υποβαθμίζουν την επιστημονική γνώση των αποφοίτων και οδηγούν σε κατάρτιση και ημιμάθεια. Επιπλέον η διάσπαση του σημερινού 4ετούς(2)πτυχίου, σε 3+1 χρόνια, βάζει τα δίδακτρα από την πίσω πόρτα στον 4ο χρόνο σπουδών, τον οποίο ο νόμος βαφτίζει μεταπτυχιακό κύκλο (όπως είπαμε και πιο πάνω).

Τέλος η κατάργηση των ενιαίων πτυχίων και η ύπαρξη τίτλων σπουδών πολλών ταχυτήτων (ανάγονται σε διδακτικές μονάδες) έρχεται να συμπληρώσει την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και βοηθά στην κατάργηση της συλλογικής διεκδίκησης εργασιακών δικαιωμάτων.

Εντατικοποίηση των σπουδών

Με σειρά μέτρων ο νόμος εντατικοποιεί τις σπουδές. Στόχος η καθυπόταξη των «ατίθασων» φοιτητών και όχι η αναβάθμιση της ποιότητας των σπουδών. Οι φοιτητές που δεν εγγράφονται «για δυο συνεχόμενα εξάμηνα» ή που ξεπερνάνε την ελάχιστη διάρκεια σπουδών κατά «τέσσερα εξάμηνα» θα διαγράφονται. Θα υπάρχει «μέγιστος αριθμός επαναλήψεως της εξέτασης σε ένα μάθημα» και ανάλογα με το ίδρυμα αυτό μπορεί να σημαίνει και διαγραφή. Για να εξεταστεί ένα μάθημα θα απαιτούνται τουλάχιστον 13 βδομάδες διδασκαλίας και η όποια «παράταση εξαμήνου δεν μπορεί να υπερβαίνει τις 2 εβδομάδες», μέτρα που σαφώς στρέφονται ενάντια στις καταλήψεις στο μέλλον. Τέλος, προβλέπονται οι «υποχρεωτικές παρακολουθήσεις» και τα «προαπαιτούμενα» μαθήματα (άρ.34).

Στόχος είναι οι φοιτητές να μην συμμετέχουν ενεργά στην πολιτική-συνδικαλιστική δραστηριότητα και να μη προχωράνε σε αγώνες και καταλήψεις υπό τον φόβο του χαμένου εξαμήνου και της πιθανότητας να διαγραφούν από το πανεπιστήμιο, τη στιγμή μάλιστα που είναι πολύ πιθανόν να είναι ήδη χρεωμένοι στις τράπεζες με κάποιο φοιτητοδάνειο. Επιπλέον οι εργαζόμενοι φοιτητές θα είναι σχεδόν αδύνατο να ανταπεξέλθουν σε τέτοιους εξοντωτικούς ρυθμούς σπουδών.

Η πρόβλεψη για δυνατότητα «μερικής φοίτησης» για τους εργαζόμενους φοιτητές που «αποδεδειγμένα εργάζονται τουλάχιστον 20 ώρες τη βδομάδα» (άρ.33) είναι εντελώς υποκριτική! Γιατί οι φοιτητές/τριες κατά κανόνα δουλεύουν σε συνθήκες μαύρης εργασίας (χωρίς ένσημα και αποδείξεις). Στις ευρωπαϊκές χώρες και ειδικά στη Βρετανία (την οποία τόσο αγαπά η Διαμαντοπούλου) ένα σημαντικό ποσοστό των φοιτητών αναγκάζεται να εγκαταλείψει τις σπουδές του λόγω της δουλειάς.

Κατάργηση του ασύλου

Το πανεπιστημιακό άσυλο καταργείται και ο Πρύτανης είναι «υπεύθυνος για τη λήψη μέτρων για την προστασία και ασφάλεια του προσωπικού και της περιουσίας του ιδρύματος» (άρ.8).

Δίνεται η δυνατότητα για ανάθεση της φύλαξης σε ιδιωτικές «σεκιούριτι» ενώ η αστυνομία θα μπορεί πλέον να μπαίνει ανά πάσα στιγμή στους πανεπιστημιακούς χώρους για να διαλύει καταλήψεις και να αποτρέπει κινητοποιήσεις.
Αυτή είναι η εμπειρία όλων των ευρωπαϊκών χωρών όπου δεν υπάρχει άσυλο: η άγρια καταστολή κάθε κινητοποίησης. Καθόλου τυχαία για το θέμα του ασύλου η Διαμαντοπούλου κέρδισε το χειροκρότημα και την επιδοκιμασία των πιο αντιδραστικών στοιχείων στη Βουλή όπως του ακροδεξιού, εθνικιστή και φιλοφασίστα, Άδωνη Γεωργιάδη, ο οποίος μάλιστα αμέσως μετά την ψήφιση του νόμου έσπευσε να απειλήσει ότι η αστυνομία θα κλείσει το indymedia τώρα που καταργήθηκε το άσυλο.

Διοίκηση ιδιωτικής επιχείρησης

Αλλάζει εκ βάθρων ο τρόπος διοίκησης και γίνεται πιο αντιδημοκρατικός. Η «αυτοδιοίκηση» των πανεπιστημίων (Σύγκλητος, Συνελεύσεις Τμήματος κλπ) παρά τα σοβαρά προβλήματα που είχε, ήταν μια διαδικασία στην οποία συμμετείχαν (έστω και λειψά) όλα τα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας.

Το κύριο διοικητικό όργανό είναι πλέον το 15μελές «Συμβούλιο Διοίκησης». Τα έξι μέλη του θα είναι εξω-πανεπιστημιακοί (υπάρχει μήπως αμφιβολία ότι αυτοί θα είναι βασικά μεγαλοστελέχη επιχειρήσεων και δη εκπρόσωποι του εκάστοτε χορηγού;) τα οχτώ, εσωτερικά μέλη θα είναι καθηγητές, και ένας φοιτητής με συμβουλευτική(!) ψήφο. Τα εσωτερικά μέλη θα εκλέγονται μόνον από τους «καθηγητές του ιδρύματος…με ενιαίο ψηφοδέλτιο». Κατόπιν, τα εσωτερικά μέλη, επιλέγουν μόνα τους τα 6 εξωτερικά! Οι φοιτητές, οι εργαζόμενοι, οι μη μόνιμοι καθηγητές δεν έχουν κανέναν λόγο σε όλα αυτά!

Το Συμβούλιο θα παίρνει όλες τις σοβαρές αποφάσεις (χαράζει τη στρατηγική του ιδρύματος, τις συνεργασίες με την οικονομία, κλείνει τις προγραμματικές συμφωνίες με το κράτος, αποφασίζει για τον εσωτερικό κανονισμό, ορίζει τα δίδακτρα για τα μεταπτυχιακά κα). Ουσιαστικά θα διοικεί κάθε ίδρυμα. Η Σύγκλητος θα έχει μόνον «ακαδημαϊκές» αρμοδιότητες (στα πλαίσια φυσικά των αποφάσεων του Συμβουλίου). Ο Πρύτανης θα είναι καθηγητής από οποιοδήποτε πανεπιστήμια της χώρας ή του εξωτερικού, θα έχει πολύ αυξημένες εξουσίες (πχ «οργανώνει και καταργεί προγράμματα σπουδών με απόφασή του, με γνώμη της Συγκλήτου και απόφαση του Συμβουλίου») και θα εκλέγεται μόνον από τους καθηγητές μέσα από 2 ή 3 υποψηφίους που θα προεπιλέγονται (!) από το Συμβούλιο (άρθρο8).

Πρόκειται ένα μοντέλο διοίκησης ουσιαστικά ίδιο με αυτό μιας ιδιωτικής επιχείρησης με τον Πρύτανη – manager – διευθύνοντα σύμβουλο, και το Διοικητικό Συμβούλιο, στο οποίο οι εργαζόμενοι δεν έχουν κανέναν ουσιαστικό λόγο. Αυτού του τύπου η διοίκηση θα έχει σαν βασικό μέλημα τη μείωση των εξόδων και την αύξηση των εσόδων και η ποιότητα των σπουδών θα έρχεται φυσικά σε δεύτερη μοίρα.

Λουκέτα σε ιδρύματα και σχολές

Τέλος, ο νόμος (άρ.7) προβλέπει ότι με προεδρικό διάταγμα των υπουργείων Οικονομικών και Παιδείας μπορούν να «συγχωνεύονται, καταργούνται ΑΕΙ και σχολές» σύμφωνα με τις «δυνατότητες της εθνικής οικονομίας». Αυτό σημαίνει ότι ανά πάσα στιγμή η κυβέρνηση μπορεί να βάλει λουκέτο σε ολόκληρο πανεπιστήμιο με βάση τις επιταγές του Μνημονίου και της Τρόικα.

Ιστορική στιγμή – προτάσεις για το κίνημα

Το φοιτητικό και εκπαιδευτικό κίνημα βρίσκεται μπροστά σε μια μεγάλη μάχη. Οι φοιτητικές καταλήψεις έχουν εξαπλωθεί σε δεκάδες και εκατοντάδες σχολές. Η ιστορία έχει δείξει ότι το κίνημα μπορεί να ανατρέπει ψηφισμένους νόμους. Η ανατροπή του νόμου όμως δεν είναι κάτι απλό ή εύκολο. Όπως έδειξε η εμπειρία του 2006-2007 εκτός από μαζικότητα και διάρκεια το φοιτητικό κίνημα χρειάζεται σχέδιο και πάνω από όλα συμμαχίες με τα άλλα στρώματα της εκπαίδευσης και το εργατικό κίνημα. Σε αυτή την κατεύθυνση προτείνουμε:

Ζωντανές καταλήψεις – με εκδηλώσεις και συζητήσεις μέσα στις σχολές. Για αυτό χρειάζονται καλά οργανωμένες και λειτουργικές Συντονιστικές Επιτροπές Κατάληψης, που να συνεδριάζουν σε τακτική βάση όχι για να συζητούν «αιωνίως» αλλά για να λαμβάνουν αποφάσεις που αφορούν την πορεία του κινήματος πρακτικά και συγκεκριμένα και να τις υλοποιούν.

Πανεκπαιδευτικό Μέτωπο - καταλήψεις διαρκείας σε σχολές και σχολεία, κλιμακούμενες απεργίες (αρχικά επαναλαμβανόμενες 24ωρες και 48ωρες στην κατεύθυνση των απεργιών διαρκείας) από τους εκπαιδευτικούς και τους εργαζόμενους σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης.

Δημιουργία κοινών Πανεκπαιδευτικών Συντονιστικών – με εκπροσώπους από τους φοιτητές, τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς για να οργανωθεί το Πανεκπαιδευτικό Μέτωπο. Τα Πανεκπαιδευτικά Συντονιστικά χρειάζεται να προχωρήσουν στην επεξεργασία ενός κοινού προγράμματος πάλης.

Σύνδεση με το εργατικό κίνημα. Η πάλη για την ανατροπή του νόμου πρέπει να σημαίνει και πάλη για την ανατροπή της κυβέρνησης. Έτσι κι αλλιώς αυτοί προτιμούν να πέσουν παρά να χαλάσουν το χατίρι της τρόικας. Ακόμα όμως κι αν κάτω από την έκρηξη της κοινωνίας υποχωρούσαν, ποιος ανόητος θα εμπιστευόταν ληστές για να φυλάνε το σπίτι του; Γι’ αυτό, το φοιτητικό και εκπαιδευτικό κίνημα χρειάζεται να κερδίσουν την ενεργή υποστήριξη του υπόλοιπου εργατικού κινήματος και της κοινωνίας. Χρειάζεται συντονισμός με τους κλάδους των εργαζομένων που είτε βρίσκονται ήδη είτε θα μπούνε σε αγώνες την επόμενη περίοδο.
Χρειάζονται κοινές απεργίες και γενικές απεργίες.

Δημοκρατικά και λειτουργικά φοιτητικά συντονιστικά – Για να γίνουν όλα τα παραπάνω το φοιτητικό κίνημα χρειάζεται ένα πραγματικά δημοκρατικό και αποτελεσματικό όργανο αγώνα. Το Φοιτητικό Συντονιστικό λειτουργούσε μέχρι σήμερα με χαοτικό και αντιδημοκρατικό τρόπο. Για να αλλάξει αυτό χρειάζεται τις αποφάσεις στο Φοιτητικό Συντονιστικό να τις παίρνουν εκλεγμένοι αντιπρόσωποι των γενικών συνελεύσεων των σχολών, οι οποίοι να λογοδοτούν στις ΓΣ, και αυτές να μπορούν να τους αλλάζουν ανά πάσα στιγμή(3).

_________________________________
Σημειώσεις
1 Για παράδειγμα μέχρι σήμερα όλοι οι φοιτητές/τριες που ολοκλήρωναν τις 4ετεις σχολές του τμήματος Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου έπαιρναν το ίδιο πτυχίο, αυτό του Φιλόλογου. Το ίδιο ίσχυε και για τους απόφοιτους του τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του ΕΜΠ κοκ.
2 Για τα Πολυτεχνεία και τις Γεωπονικές 5ετές και τις Ιατρικές 6ετές πτυχίο
3 Βλέπε: http://www.xekinima.org/arthra/view/article/foititiko-syntonistiko-eklegmenon-anakliton-antipro/

Παιδεία Μάχης
αριστερό φοιτητικό περιοδικό
paideiamaxis.blogspot.com – paideia_maxis@yahoo.gr –
τηλ επικοινωνίας 6934614474 - 6973322182

Συντονιστικό εκλεγμένων & ανακλητών αντιπροσώπων

2011-09-05T11:00:00.000+03:00

Προτάσεις για τη λειτουργία του Φοιτητικού Συντονιστικού

Ο τρόπος λειτουργίας του Φοιτητικού Συντονιστικού πρέπει να αλλάξει. Αυτό το αναγνωρίζει το ίδιο το Συντονιστικό Φοιτητικών Συλλόγων Αθήνας καθώς καλεί «…τους Φοιτητικούς Συλλόγους και τις Συντονιστικές Επιτροπές Κατάληψης να συζητήσουν για τη δημοκρατική ανασυγκρότηση του Οργάνου.» (ανακοίνωση 1η Σεπτέμβρη).

Το Φοιτητικό Κίνημα χρειάζεται ένα Συντονιστικό που να το ελέγχει η βάση των φοιτητών, να είναι πραγματικά αντιπροσωπευτικό και πραγματικά δημοκρατικό. Μόνον έτσι θα μπορέσει το Συντονιστικό να αποτελέσει αποτελεσματικό όργανο αγώνα ενάντια στην κυβέρνηση. ΄

Στην κατεύθυνση ενός λειτουργικού και πραγματικά δημοκρατικού Συντονιστικού προτείνουμε:

Διαδικασία συζήτησης

Στην αρχή κάθε συνεδρίασης του Συντονιστικού ορίζεται προεδρείο αποτελούμενο από 3 φοιτητές/τριες - μέλη Συντονιστικών Επιτροπών Κατάληψης διαφορετικών σχολών. Τα άτομα αυτά αλλά και οι σχολές από τις οποίες προέρχονται αλλάζουν σε κάθε συνεδρίαση του Συντονιστικού. Αν υπάρχει διαφωνία στη σύσταση του προεδρείου λύνεται με ψηφοφορία.

Το προεδρείο ανοίγει κατάλογο ομιλητών και κάθε ομιλητής έχει συγκεκριμένο χρόνο ομιλίας με στόχο να μιλήσουν όσο το δυνατόν περισσότεροι. Πρώτα μιλάνε φοιτητές/τριες από διαφορετικές σχολές. Κατόπιν υπάρχει δυνατότητα δευτερολογίας από φοιτητές σχολής που έχει ήδη μιλήσει. Οι ομιλητές καταθέτουν τις προτάσεις τους γραπτά στο προεδρείο. Στο τέλος το Συντονιστικό αποφασίζει μέσα από ψηφοφορία ποιες προτάσεις υιοθετούνται και ποιες απορρίπτονται. Τα παραπάνω αποτελούν αποκτημένη εμπειρία από τις Συνελεύσεις της πλατείας Συντάγματος και μπορούν να εφαρμοστούν άμεσα.

Τρόπος λήψης αποφάσεων – ψηφοφορία

Το Συντονιστικό πρέπει να παίρνει τις αποφάσεις του με ψηφοφορία. Οι διαδικασίες λήψης απόφασης στην «επιτροπή κειμένου» με βάση τη μέχρι σήμερα εμπειρία του φοιτητικού κινήματος είναι αντιδημοκρατική, γιατί τελικά τις αποφάσεις τις παίρνουν οι ηγετικοί των φοιτητικών παρατάξεων μέσα από «παζάρι».

Για να υιοθετηθεί μία πρόταση πρέπει να έχει την πλειοψηφία των παρευρισκομένων. Σε περίπτωση πολλών προτάσεων, από τις οποίες καμία δεν αποκτά πλειοψηφία, στην τελική ψηφοφορία να κατατίθενται οι δύο επικρατέστερες.

Εκλογή αντιπροσώπων

Ποιος πρέπει να ψηφίζει στο Συντονιστικό; Το να ψηφίζουν απλά όσοι είναι παρόντες δεν είναι δημοκρατικό. Γιατί τότε ο κομματικός μηχανισμός που θα κινητοποιεί τα περισσότερα μέλη-«κουκιά» θα παίρνει και τις αποφάσεις. Ο μόνος δημοκρατικός τρόπος είναι η Γενική Συνέλευση κάθε Φοιτητικού Συλλόγου να εκλέγει αντιπροσώπους και αυτοί να παίρνουν μέρος στις ψηφοφορίες του Συντονιστικού. Αυτό δεν αποκλείει τη δυνατότητα οποιουδήποτε να παρευρεθεί και να τοποθετηθεί στις συναντήσεις του Συντονιστικού – με την κατανόηση ότι η προτεραιότητα ανήκει στους εκλεγμένους αντιπροσώπους.

Οι αντιπρόσωποι αυτοί πρέπει να λογοδοτούν στις Γενικές τους Συνελεύσεις και αυτές να μπορούν να τους αλλάξουν αν δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Έτσι οι Γενικές Συνελεύσεις θα μπορούν πραγματικά να ελέγξουν το Φοιτητικό Συντονιστικό.

Το «μέτρο» εκλογής των αντιπροσώπων είναι ένα ζήτημα που το κίνημα μπορεί να λύσει εύκολα. Ένας τρόπος είναι 5 αντιπρόσωποι από κάθε Γενική Συνέλευση που αποφασίζει κατάληψη (ο αριθμός είναι ενδεικτικός). Αυτό ενισχύει τις μικρότερες συνελεύσεις. Σήμερα αυτό θα σήμαινε περίπου 100 αντιπρόσωποι για το Συντονιστικό της Αθήνας και περίπου 400 για το Πανελλαδικό Συντονιστικό. Ένας άλλος τρόπος είναι ένας αντιπρόσωπος για κάθε 50 ή 70 ή 100 φοιτητές (ενδεικτικοί αριθμοί) από κάθε Γενική Συνέλευση που αποφασίζει κατάληψη. Αυτό ενισχύει τις πιο μαζικές συνελεύσεις και κάνει κάπως πιο σύνθετη την εκλογή αντιπροσώπων.

Ο τρόπος εκλογής των αντιπροσώπων είναι επίσης κάτι που το κίνημα μπορεί να λύσει χωρίς ιδιαίτερες δυσκολίες. Ο τρόπος μπορεί να διαφέρει από σχολή σε σχολή. Ένας πιθανός τρόπος είναι εκλογή μέσα από λίστα υποψηφίων με απλή ανάταση χεριού (καθολική ψηφοφορία για όλους τους υποψήφιους, εκλογή των 5 πρώτων). Όσοι υποψήφιοι ανήκουν σε παρατάξεις ή στηρίζονται απ’ αυτές οφείλουν να το δηλώνουν ανοιχτά. Έχουμε εμπιστοσύνη ότι η βάση των φοιτητών θα επιλέξει σαν αντιπρόσωπους τόσο τα πιο μαχητικά μέλη των παρατάξεων και σχημάτων που συμμετέχουν και στηρίζουν το κίνημα όσο και ανένταχτους αγωνιστές.

Προτάσεις για το φοιτητικό κίνημα - προκήρυξη του Παιδεία Μάχης που μοιράστηκε στο φοιτητικό συλλαλητήριο της Αθήνας της 1ης Σεπτέμβρη

2011-09-01T16:26:00.001+03:00

Πάνω από 100 σχολές σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Κρήτη, Λάρισα, Βόλο, Γιάννενα, Ξάνθη κα βρίσκονται υπό κατάληψη. Το Φοιτητικό Κίνημα εμφανίζεται ξανά στο προσκήνιο, παρά την προσπάθεια της κυβέρνησης να αποφύγει τις κοινωνικές αντιδράσεις ψηφίζοντας το νέο νόμο πλαίσιο Αύγουστο (λίγες ημέρες πριν την εξεταστική) με τη συναίνεση της ΝΔ, του ΛΑΟΣ και της Δημοκρατικής Συμμαχίας. Ο στόχος δεν μπορεί παρά να είναι η ανατροπή του νόμου Διαμαντοπούλου. Γιατί καταργεί κάθε έννοια δημόσιας-δωρεάν παιδείας σε πανεπιστήμια και ΤΕΙ. Στόχος δεν μπορεί να είναι η «μη εφαρμογή» του νόμου (όπως υποστηρίζει το ΜΑΣ) γιατί ότι ψηφίζεται σήμερα θα εφαρμοστεί και στην πράξη αργά ή γρήγορα. Όμως η ανατροπή ενός ψηφισμένου νόμου δεν είναι κάτι απλό ή εύκολο, ειδικά καθώς η κυβέρνηση έχει καταφέρει να περάσει όλα τα μέτρα που κατέβασε την προηγούμενη περίοδο. Το ερώτημα λοιπόν είναι πως μπορούμε να ανατρέψουμε το νόμο;

Εξάπλωση των καταλήψεων

Το πιο άμεσο καθήκον είναι οι καταλήψεις να εξαπλωθούν παντού, σε κάθε σχολή, σε κάθε πανεπιστήμιο, σε όλη την Ελλάδα. Για να γίνει αυτό χρειάζεται κάθε φοιτητής και φοιτήτρια να ενημερωθεί για το νόμο Διαμαντοπούλου και τις επιπτώσεις του. Σε αυτό μπορούν να βοηθήσουν οι Συντονιστικές Επιτροπές Κατάληψης μαζί με τα Φοιτητικά Συντονιστικά. Να οργανωθούν ομάδες φοιτητών οι οποίες να κάνουν ενημερώσεις στους φοιτητές των σχολών που είναι ανοιχτές (σε συνεργασία με αγωνιστές φοιτητές των σχολών αυτών) για να τους πείσουν να προχωρήσουν και αυτοί σε καταλήψεις.

Ζωντανές Καταλήψεις, παρέμβαση στην κοινωνία

Οι καταλήψεις χρειάζεται να είναι μαζικές και ζωντανές και να γίνουν πραγματικά κέντρα αγώνα του κινήματος. Αυτό σημαίνει εβδομαδιαίο πρόγραμμα καλά οργανωμένων εκδηλώσεων όπως: ανοιχτές συζητήσεις (για το νόμο πλαίσιο και όχι μόνο), προβολές, συναυλίες κλπ. Παράλληλα, με βάση τις κατειλημμένες σχολές, είναι σημαντικό να γίνονται και παρεμβάσεις στην τοπική κοινωνία γύρω από τα πανεπιστήμια, σε κοντινούς εργασιακούς χώρους, στις γειτονιές, σε σταθμούς μετρό κλπ. Για να γίνουν όλα αυτά χρειάζονται καλά οργανωμένες και λειτουργικές Συντονιστικές Επιτροπές Κατάληψης, που να συνεδριάζουν σε τακτική βάση όχι για να συζητούν «αιωνίως» αλλά για να λαμβάνουν αποφάσεις που αφορούν την πορεία του κινήματος πρακτικά και συγκεκριμένα και να τις υλοποιούν.

Πανεκπαιδευτικό Μέτωπο

Όμως οι φοιτητές, από μόνοι τους, δεν θα μπορέσουν να ανατρέψουν τον νόμο, ούτε με τις πιο ζωντανές και πολύμηνες καταλήψεις. Ολόκληρη η εκπαίδευση πρέπει να παραλύσει. Γιατί η επίθεση δεν αφορά μόνον τα πανεπιστήμια αλλά ολόκληρη την παιδεία (συγχωνεύσεις σχολείων, ανύπαρκτες προσλήψεις εκπαιδευτικών, περικοπές στα κονδύλια κλπ). Παράλυση της παιδείας σημαίνει καταλήψεις και στα σχολεία, απεργίες από τους εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων, και τους εργαζόμενους μέσα στα πανεπιστήμια, και κοινά μαζικά συλλαλητήρια. Με δυο λόγια, Πανεκπαιδευτικό Μέτωπο. Για να γίνει αυτός ο συντονισμός πρακτικά, χρειάζεται οι εκπρόσωποι από όλα τα παραπάνω στρώματα να προχωρήσουν σε κοινές συναντήσεις στις οποίες να αποφασίσουν ένα πρόγραμμα κοινής δράσης το οποίο στη συνέχεια να το προτείνει ο καθένας στο χώρο του. Αν οι ηγεσίες των ομοσπονδιών δεν είναι διατεθειμένες να το κάνουν αυτό τότε συντονισμός μπορεί να υπάρξει και σε επίπεδο πρωτοβάθμιων συλλόγων (τοπικές ΕΛΜΕ, τοπικοί σύλλογοι δασκάλων, σύλλογοι ΔΕΠ συγκεκριμένων πανεπιστημίων).

Σύνδεση με τους εργαζόμενους – ανατροπή της κυβέρνησης

Στις σημερινές συνθήκες ανατροπή του νόμου Διαμαντοπούλου σημαίνει ανατροπή της κυβέρνησης. Γιατί η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν πρόκειται να εφαρμόσει καμιά άλλη πολιτική πέρα από αυτή που απαιτούν η ΕΕ, το ΔΝΤ και οι Έλληνες και ξένοι τραπεζίτες. Ο νόμος για τα πανεπιστήμια δεν είναι παρά ένα ακόμη κομμάτι της συνολικής άγριας επίθεσης που δέχεται το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων και της κοινωνίας για να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα των τραπεζιτών και μεγάλου κεφαλαίου συνολικά.

Για να γίνει όμως αυτό χρειάζεται η κινητοποίηση του εργατικού κινήματος πλατιά. Για αυτό το εκπαιδευτικό κίνημα χρειάζεται να καλέσει το εργατικό κίνημα σε στήριξη των εκπαιδευτικών κινητοποιήσεων αλλά και σε απεργίες. Το εκπαιδευτικό κίνημα χρειάζεται να συνδεθεί με το εργατικό σε ένα κοινό στόχο ανατροπής της κυβέρνησης.

Περιφρούρηση των διαδηλώσεων

Η κυβέρνηση θα προσπαθήσει να καταστείλει το κίνημα από την αρχή, με τον πιο άγριο τρόπο. Για να μην το αφήσει να σηκώσει κεφάλι και κυρίως επειδή φοβάται τις επιπτώσεις μιας εκπαιδευτικής έκρηξης στην υπόλοιπη κοινωνία. Πέρα από τα ΜΑΤ και τα χημικά πιθανά να δούμε κλιμάκωση της καταστολής με «κανόνια» νερού (αύρες) και διάφορα άλλα. Για να δικαιολογήσει την καταστολή η κυβέρνηση θα επιδιώξει για άλλη μια φορά να αξιοποιήσει τα «επεισόδια», τις πέτρες, τις μολότοφ, τους κουκουλοφόρους. Για αυτό το κίνημα εξαρχής χρειάζεται να πάρει μια καθαρή θέση ότι αυτές οι πρακτικές, τα μπάχαλα, βοηθάνε την κυβέρνηση και είναι ενάντια στο κίνημα. Και οι ίδιοι οι φοιτητικοί σύλλογοι χρειάζεται να οργανώσουν την περιφρούρηση των διαδηλώσεων από τους μπάχαλους και από τα ΜΑΤ.

Φοιτητικό Συντονιστικό

Για να γίνουν όλα τα παραπάνω χρειάζεται οργάνωση του κινήματος. Χρειάζεται οι ίδιοι οι φοιτητές να έχουν τον έλεγχο του αγώνα τους. Το Φοιτητικό Συντονιστικό πρέπει να πάψει να λειτουργεί με τον γνωστό χαοτικό και τελικά αντιδημοκρατικό τρόπο όπου οι διάφοροι κομματικοί μηχανισμοί μπορεί να κουβαλήσουν «κουκιά» για να τα καπελώσουν και όπου μιλάνε κυρίως οι ηγετικοί των φοιτητικών παρατάξεων της αριστεράς και δεν γίνονται συγκεκριμένες προτάσεις ούτε και ψηφοφορίες! Για να αλλάξει αυτό είναι απαραίτητο τα Συντονιστικά να λειτουργούν στη βάση εκλεγμένων αντιπροσώπων από κάθε Γενική Συνέλευση. Οι αντιπρόσωποι αυτοί θα πρέπει να είναι υπόλογοι στις Συνελεύσεις και να αλλάζουν ανά πάσα στιγμή με απόφαση των Συνελεύσεων. Τα Συντονιστικά ασφαλώς θα πρέπει να είναι ανοιχτά για όλους τους φοιτητές όμως τις αποφάσεις για την πορεία του αγώνα (δηλαδή τις προτάσεις του Συντονιστικού στις επόμενες γενικές συνελεύσεις) θα πρέπει να τις παίρνουν οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι μέσα από ψηφοφορίες, ώστε κανένας μηχανισμός να μην μπορεί να καπελώσει τη διαδικασία με «κουβαλητούς». Μόνο έτσι η βάση των φοιτητών μπορεί να έχει στα χέρια της τον έλεγχο του αγώνα.

Σχέδιο δράσης

Οι επόμενες ημέρες είναι ιδιαίτερα κρίσιμες. Θα κρίνουν το αν το κίνημα θα καταφέρει να μαζικοποιηθεί και να κλιμακωθεί και έτσι να βάλει τις προϋποθέσεις για την ανατροπή του νόμου ή αν θα γίνει η εξεταστική. Για αυτό είναι απαραίτητο να χαραχτεί από τώρα ένα πρόγραμμα κινητοποιήσεων και ένα σχέδιο που δίνει το μήνυμα στη μεγάλη μάζα των φοιτητών ότι «πάμε για κίνημα». Σε αυτή την κατεύθυνση προτείνουμε:

· Νέο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο την Πέμπτη 8 Σεπτέμβρη

· Μέχρι τότε συνάντηση με πρωτοβάθμιους συλλόγους ή/και ομοσπονδίες από τους κλάδους των πανεπιστημιακών, καθηγητών δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και δασκάλων για κοινό συντονισμό

· Οργανωμένη συμμετοχή των Φοιτητικών Συλλόγων στη διαδήλωση της ΔΕΘ το Σάββατο 10 Σεπτέμβρη, σε κοινή συγκέντρωση με τους εργαζόμενους και τα συνδικάτα τους

· Κάλεσμα από τώρα νέου πανελλαδικού πανεκπαιδευτικού συλλαλητηρίου στην Αθήνα την Πέμπτη 15 Σεπτέμβρη με έμφαση στη συμμετοχή και των μαθητών (τα σχολεία ανοίγουν τη Δευτέρα 12/09) και των εκαπιδευτικών.

· Συνεδρίαση Πανελλαδικού Συντονιστικού εκλεγμένων και ανακλητών αντιπροσώπων από όλες τις πόλεις στις 15/09 για καθορισμό των επόμενων βημάτων του κινήματος

Προκήρυξη για το νόμο Διαμαντοπούλου

2011-08-30T11:07:00.007+03:00

Ο νόμος Διαμαντοπούλου πρέπει και μπορεί να ανατραπεί!

Ο νέος νόμος για τα πανεπιστήμια, που ψηφίστηκε από τους 250 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, του ΛΑΟΣ και της Δημοκρατικής Συμμαχίας της Μπακογιάννη, καταργεί το δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης στα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ. Η περιβόητη «συναίνεση» για την οποία πανηγύρισε όλο το αντιδραστικό κατεστημένο προσπαθεί να δημιουργήσει ένα πλαστό κλίμα κοινωνικής αποδοχής του νέου νόμου. Η πραγματικότητα όμως είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία των φοιτητών, της νεολαίας, των εργαζομένων και συνολικά της κοινωνίας δεν συναινεί στην ανατροπή του δικαιώματος στη δημόσια-δωρεάν παιδεία. Ο νέος νόμος πρέπει και μπορεί να ανατραπεί στους δρόμους! Αυτό έχει γίνει ξανά στο παρελθόν. Για να γίνει αυτό ξανά χρειάζεται το φοιτητικό κίνημα, όλοι εμείς, να επιλέξουμε τον αγώνα αντί για την εξεταστική.

Οι σχολές στον έλεγχο του κεφαλαίου

Ο νέος νόμος θα οδηγήσει στον έλεγχο των ιδρυμάτων από το ιδιωτικό κεφάλαιο μέσα από μέτρα όπως:

· η θεσμοθέτηση «επώνυμων» εδρών στα ιδρύματα (δηλαδή έδρες που θα ελέγχονται από ιδιώτες χορηγούς)

· η εξάρτηση της χρηματοδότησης από την «αξιολόγηση»

· η ίδρυση «Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου» για την αξιοποίηση της περιουσίας του κάθε ιδρύματος

Η κρατική χρηματοδότηση (πέρσι μειώθηκε κατά 50%) θα μειωθεί ακόμη περισσότερο και τα ιδρύματα θα είναι υποχρεωμένα να βρουν ιδιώτες χορηγούς. Έτσι το κεφάλαιο θα ελέγξει ουσιαστικά την εκπαίδευση και την έρευνα. Παράλληλα προετοιμάζεται η επιβολή διδάκτρων (όπως ισχύει και στο εξωτερικό) για αυτό και ο νέος νόμος προβλέπει τα φοιτητικά δάνεια. Η φοιτητική μέριμνα καταργείται και αντικαθίσταται από τις λεγόμενες «ανταποδοτικές υποτροφίες» ενώ προετοιμάζεται και η κατάργηση των δωρεάν συγγραμμάτων. Οι φοιτητές θα πληρώνουν για τις σπουδές τους και όσοι δεν έχουν αρκετά χρήματα θα χρεώνονται στις τράπεζες. Τα ιδρύματα θα λειτουργούν σαν να είναι ιδιωτικές επιχειρήσεις. Η εκπαίδευση και η έρευνα δεν θα εξυπηρετούν τις ανάγκες της κοινωνίας και της επιστήμης αλλά τις άμεσες ανάγκες των ιδιωτικών επιχειρήσεων. Ουσιαστικά καταργείται ο δημόσιος-δωρεάν χαρακτήρα της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης.

Ευέλικτα πτυχία ημιμάθειας

Πολύ σοβαρές και βαθιές είναι οι ανατροπές στη δομή και την ποιότητα των σπουδών. Καταργείται το ενιαίο πτυχίο ανά τμήμα και δημιουργούνται 3 κύκλοι σπουδών (συνθήκη Μπολόνια). Ο πρώτος, 3ετής κύκλος, θα οδηγεί στο λεγόμενο bachelor και ο δεύτερος, μονοετής ή διετής, στο λεγόμενο master. Κατόπιν θα ακολουθεί το διδακτορικό. Παράλληλα τα ιδρύματα θα προσφέρουν και διάφορα άλλα ταχύρρυθμα προγράμματα σπουδών (κατάρτισης, δια βίου μάθησης κλπ) τα οποία θα διαρκούν ένα- δυο χρόνια και θα οδηγούν σε πιστοποιητικά παρακολούθησης και όχι σε «πτυχία». Το αποτέλεσμα θα είναι σπουδές και πτυχία πολλών ταχυτήτων. Μια μερίδα φοιτητών θα λαμβάνει υποβαθμισμένης ποιότητας ταχύρρυθμη κατάρτιση με στόχο την κάλυψη των αναγκών των επιχειρήσεων σε εργατικό δυναμικό με περιορισμένες γνώσεις. Μια άλλη μερίδα (κατόπιν εξετάσεων και φυσικά με το αζημίωτο) θα συνεχίζει στον επόμενο κύκλο σπουδών που θα καλύπτει τις ανάγκες των επιχειρήσεων σε στελεχιακό δυναμικό. Πρόκειται για μια διαδικασία που (πέρα από το ότι υποβαθμίζει την ποιότητα των σπουδών και τις γνώσεις των αυριανών επιστημόνων) έρχεται να συμπληρώσει την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και την κατάργηση κάθε έννοιας συλλογικής διεκδίκησης εργασιακών δικαιωμάτων.

Καθυπόταξη του φοιτητικού κινήματος: άσυλο και εντατικοποίηση σπουδών

Με τον νέο νόμο καταργείται το πανεπιστημιακό άσυλο και εντατικοποιούνται οι σπουδές. Μέγιστη διάρκεια σπουδών θα είναι τα ν+2 χρόνια (όπου ν η ελάχιστη διάρκεια σπουδών), μετά από αυτά ο φοιτητής θα διαγράφεται. Κάθε φοιτητής που δεν εγγράφεται σε 2 συνεχόμενα εξάμηνα επίσης θα διαγράφεται. Για να εξεταστεί ένα μάθημα θα απαιτούνται τουλάχιστον 13 εβδομάδες διδασκαλίας ενώ θεσμοθετούνται τα προαπαιτούμενα μαθήματα και οι αλυσίδες μαθημάτων. Η πρόβλεψη για «μερική φοίτηση» για όσους φοιτητές μπορούν να αποδείξουν ότι εργάζονται τουλάχιστον 20 ώρες τη βδομάδα είναι εντελώς υποκριτική γιατί οι εργαζόμενοι φοιτητές δουλεύουν κατά κανόνα «μαύρα». Στόχος αυτών των μέτρων δεν είναι η αναβάθμιση των σπουδών αλλά η καθυπόταξη του φοιτητικού κινήματος και η αποτροπή της συνδικαλιστικής δραστηριότητας, των κινητοποιήσεων και των καταλήψεων υπό τον φόβο του χαμένου εξαμήνου και της διαγραφής από τη σχολή. Με την κατάργηση του ασύλου η αστυνομία θα μπορεί πλέον να μπαίνει ανά πάσα στιγμή στους πανεπιστημιακούς χώρους για να διαλύει καταλήψεις και να αποτρέπει κινητοποιήσεις. Η δημόσια απειλή του εθνικιστή και φιλοφασίστα Άδωνη Γεωργιάδη ότι τώρα που καταργήθηκε το άσυλο η αστυνομία θα πρέπει να μπει στο ΕΜΠ για να κλείσει το indymedia δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρερμηνείας για το πώς θα χρησιμοποιηθεί η κατάργηση του ασύλου.

Νέος πιο αντιδημοκρατικός τρόπος διοίκησης

Ο νέος τρόπος διοίκησης καταργεί κάθε δυνατότητα συμμετοχής των φοιτητών και των εργαζομένων στη λήψη των αποφάσεων (όσο περιορισμένη και προβληματική και αν ήταν αυτή μέχρι σήμερα). Το κύριο διοικητικό όργανό θα είναι το 15μελές Συμβούλιο Διοίκησης, στο οποίο θα συμμετέχουν έξι εξω-πανεπιστημιακοί παράγοντες (βασικά μεγαλοστελέχη επιχειρήσεων και δη εκπρόσωποι του εκάστοτε χορηγού), 8 καθηγητές και ένας φοιτητής με συμβουλευτική (!) ψήφο, που θα εκλέγεται μάλιστα από ενιαίο ψηφοδέλτιο. Το Συμβούλιο θα παίρνει όλες τις σοβαρές αποφάσεις και ουσιαστικά θα διοικεί κάθε ίδρυμα. Η Σύγκλητος θα έχει μόνον «ακαδημαϊκές» αρμοδιότητες. Ο Πρύτανης, που θα έχει αυξημένες εξουσίες όπως και κάθε άλλος «διευθύνοντας σύμβουλος» κάποιας ιδιωτικής επιχείρησης, θα εκλέγεται μόνον από τους καθηγητές μέσα από 2 ή 3 υποψηφίους που θα προεπιλέγονται (!) από το Συμβούλιο. Πρόκειται ένα μοντέλο διοίκησης ουσιαστικά ίδιο με αυτό μιας ιδιωτικής επιχείρησης με τον manager – διευθύνοντα σύμβουλο και το Διοικητικό Συμβούλιο, στο οποίο οι εργαζόμενοι δεν έχουν κανέναν ουσιαστικό λόγο.

Προτείνουμε:

· Άμεση απάντηση στην κυβέρνηση με κλιμακούμενες καταλήψεις στην κατεύθυνση των καταλήψεων διαρκείας σε συνδυασμό με μαζικά συλλαλητήρια σε κάθε πόλη. Το κάλεσμα του ΜΑΣ για κινητοποιήσεις την Πέμπτη 1^η Σεπτέμβρη μπορεί να αποτελέσει έναν πρώτο σταθμό.

· Νέο συλλαλητήριο και καταλήψεις την ερχόμενη βδομάδα 5-9 Σεπτέμβρη, πιθανά το διήμερο Τετάρτη-Πέμπτη 7-8 Σεπτέμβρη.

· Μαζική κινητοποίηση και συμμετοχή των Φοιτητικών Συλλόγων στο συλλαλητήριο της ΔΕΘ το Σάββατο 10 Σεπτέμβρη στη Θεσσαλονίκη.

· Άμεση συγκρότηση Φοιτητικού Συντονιστικού (σε κάθε πόλη και πανελλαδικά) αποτελούμενο από εκλεγμένους και ανακλητούς αντιπροσώπους από κάθε Γενική Συνέλευση. Ο αγώνας στα χέρια των φοιτητών μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες γενικών συνελεύσεων και συντονιστικών.

· Το Φοιτητικό Συντονιστικό να καλέσει εκπροσώπους από όλα τα στρώματα της εκπαίδευσης σε κοινή συνάντηση για τη δημιουργία κοινού Πανεκπαιδευτικού Συντονιστικού. Στόχος το Πανεκπαιδευτικό Μέτωπο και η παράλυση ολόκληρης της παιδείας μέσα από συντονισμένες καταλήψεις, απεργίες και συλλαλητήρια.

· Κάλεσμα στο εργατικό κίνημα και ειδικά τους εργαζόμενους στο δημόσιο τομέα για ενεργή στήριξη του πανεκπαιδευτικού αγώνα με απεργίες.

· Οι δυνάμεις της αριστεράς οφείλουν να συνεργαστούν και να κατεβάσουν κοινές προτάσεις στις γενικές συνελεύσεις των επόμενων ημερών γιατί οι διασπαστικές τακτικές και οι ξεχωριστές κινητοποιήσεις το μόνο που θα καταφέρουν είναι να βοηθήσουν την κυβέρνηση.

Παιδεία Μάχης

αριστερό φοιτητικό περιοδικό

paideia_maxis@yahoo.gr – paideiamaxis.blogspot.com - τηλ. επικοινωνίας 6934614474 - 6973322182

Νέος νόμος για τα πανεπιστήμια: Πρέπει και μπορεί να ανατραπεί στους δρόμους!

2011-08-29T15:10:00.004+03:00

Διάλυση της δημόσιας παιδείας από τους σοσια-ληστές του κ. ΓΑΠ.
Ανάγκη άμεσης και δυναμικής απάντησης από το κίνημα

Η ψήφιση του νέου νόμου για τα πανεπιστήμια από το ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ, το ΛΑΟΣ και τη Δημοκρατική Συμμαχία δείχνει ότι οι αλλαγές στα πανεπιστήμια – δηλαδή η ουσιαστική κατάργηση της δημόσιας δωρεάν παιδείας – αποτελούν μια στρατηγική επιλογή μεγάλης σημασίας για το κεφάλαιο και τα κόμματα αυτά που το υπηρετούν.

Παράλληλα, η αγωνία τους για να επιτευχθεί η περιβόητη «συναίνεση» και οι πανηγυρισμοί που ακολούθησαν την ψήφιση του νόμου από τους 250 βουλευτές αντανακλούν την προσπάθεια του κατεστημένου να δημιουργήσει ένα πλαστό κλίμα κοινωνικής αποδοχής της κυβερνητικής πολιτικής. Γιατί όλη η αυτή η παρέα των λωποδυτών ξέρει καλά ότι η πολιτική τους δεν έχει την κοινωνική συναίνεση και ότι ένα πιθανό μέτωπο στον χώρο της παιδείας μπορεί να βάλει ξανά φωτιά σε μια κοινωνία που βρίσκεται σε κατάσταση βρασμού εδώ και καιρό. Η δική τους «συναίνεση» είναι προσπάθεια να αποτρέψουν ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

Όμως η δύναμη των 250 δεν είναι τίποτα μπροστά στη δύναμη των εκατομμυρίων. Η τελευταία λέξη ανήκει στους δρόμους. Εκεί μπορούν να καταργηθούν οι νόμοι ανεξάρτητα από το πόσοι βουλευτές τους ψήφισαν στη Βουλή. Και ο νόμος Διαμαντοπούλου πρέπει και μπορεί να ανατραπεί στους δρόμους!

Δημόσια παιδεία τέλος

Ο νέος νόμος για τα πανεπιστήμια καταργεί οριστικά ότι θετικό είχε απομείνει στη δημόσια δωρεάν παιδεία στα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ και προσαρμόζει την τριτοβάθμια εκπαίδευση στα συμφέροντα του κεφαλαίου.

Οι σχολές στον έλεγχο του κεφαλαίου

Καταρχήν ανοίγουν οι πόρτες για την είσοδο του ιδιωτικού κεφαλαίου στις σχολές με μέτρα όπως:

- η θεσμοθέτηση «επώνυμων» εδρών στα ιδρύματα (δηλαδή έδρες που θα ελέγχονται από ιδιώτες χορηγούς),
- η εξάρτηση της χρηματοδότησης από την «αξιολόγηση» και
- η ίδρυση «Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου» για την αξιοποίηση της περιουσίας του κάθε ιδρύματος.

Η ήδη πενιχρή κρατική χρηματοδότηση θα μειωθεί ακόμη περισσότερο με αποτέλεσμα την εξάρτηση των ιδρυμάτων από τις ιδιωτικές χορηγίες. Στο κυνήγι των ιδιωτικών χρηματοδοτήσεων τα ιδρύματα θα προσφέρουν «γη και ύδωρ» στον εκάστοτε επενδυτή προσαρμόζοντας την έρευνα και την εκπαίδευση στις δικές του ορέξεις και συμφέροντα.

Παράλληλα κάθε ίδρυμα θα προσπαθεί να προσελκύσει όσο το δυνατόν μεγαλύτερη φοιτητική «πελατεία» για τις εκπαιδευτικές υπηρεσίες που θα προσφέρει αλλά και πελάτες για τα ερευνητικά του προϊόντα που θα πουλά προς ενίσχυση των εσόδων του. Τα ελληνικά πανεπιστήμια θα μπορούν επίσης να ανοίγουν παραρτήματα στο εξωτερικό έτσι οι επιχειρηματίες της εκπαίδευσης θα μπορούν να διευρύνουν τις «δουλειές» σε νέες «αγορές» και να αυξάνουν τα κέρδη τους. Με δυο λόγια τα ιδρύματα θα μετατραπούν σε «μαγαζιά» και θα λειτουργούν με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια.

Δίδακτρα

Τα δίδακτρα θα έρθουν σύντομα να συμπληρώσουν αυτή την ιδιωτικοοικονομική λειτουργία όπου η παροχή πανεπιστημιακής εκπαίδευσης δεν θα είναι υποχρέωση του κράτους και δικαίωμα του καθένα μας αλλά προϊόν προς αγορά και πώληση. Σε ένα τέτοιο πανεπιστήμιο δεν θα έχουν θέση τα δωρεάν συγγράμματα, η δωρεάν στέγαση ή σίτιση (έστω και ως ένα βαθμό όπως ίσχυε ως τώρα) και οι άλλες φοιτητικές παροχές. Αντίθετα ο φοιτητής- πελάτης θα πληρώνει για κάθε «υπηρεσία».

Γι’ αυτό μάλιστα ο νόμος προβλέπει τα φοιτητικά δάνεια και τις «ανταποδοτικές υποτροφίες». Δηλαδή κάθε νέος που θα θέλει να σπουδάσει θα χρεώνεται στις τράπεζες για να το καταφέρει. Πρόκειται για την οριστική κατάργηση κάθε έννοιας δημόσιας-δωρεάν παιδείας. Για να καταλάβουμε τι έρχεται στην πλήρη διάσταση αρκεί να κοιτάξουμε τι έγινε στην Αγγλία το χειμώνα που μας πέρασε όταν η κυβέρνηση προχώρησε στον τριπλασιασμό (!) των διδάκτρων στα πανεπιστήμια (από 3 στις 9 χιλιάδες στερλίνες - 8 χλ ευρώ - το χρόνο!). Αυτή η απόφαση στερεί το δικαίωμα στην πανεπιστημιακή μόρφωση από εκατοντάδες χιλιάδες νέους, κάθε χρόνο, που πολύ απλά δεν έχουν αρκετά χρήματα για να σπουδάσουν.

Ευέλικτα πτυχία ημιμάθειας

Πολύ σοβαρές και βαθιές είναι οι ανατροπές και στη δομή των σπουδών. Ουσιαστικά οι σπουδές γίνονται πιο «ευέλικτες» και παύει να ισχύει ότι ξέραμε μέχρι σήμερα: οι βασικές σπουδές που οδηγούν σε ένα ενιαίο πτυχίο ανά τμήμα, οι μεταπτυχιακές σπουδές και το διδακτορικό. Οι παλιές προπτυχιακές σπουδές σπάνε σε δυο κύκλους (συνθήκη της Μπολόνια).

Ο πρώτος, 3ετής κύκλος, θα οδηγεί στο λεγόμενο bachelor και ο δεύτερος, μονοετής ή διετής, στο λεγόμενο master. Κατόπιν θα ακολουθεί το διδακτορικό. Παράλληλα τα ιδρύματα θα μπορούν να παρέχουν και διάφορα άλλα «προγράμματα σπουδών» κατάρτισης, δια βίου μάθησης κλπ, τα οποία θα μπορούν να είναι ακόμη πιο σύντομα (ένα - δύο χρόνια) και θα οδηγούν σε πιστοποιητικά παρακολούθησης και όχι σε «πτυχία».

Δηλαδή μιλάμε για πτυχία, τίτλους και «πιστοποιητικά» πολλών ταχυτήτων. Όλες αυτές οι "ευέλικτες" σπουδές θα μετρώνται με τις γνωστές «διδακτικές μονάδες» που ο κάθε φοιτητής θα συγκεντρώνει κατά τη διάρκεια της περιπλάνησής του από πρόγραμμα σε πρόγραμμα και από σχολή σε σχολή καθώς θα προσπαθεί να φτιάξει έναν όσο το δυνατόν πιο «ισχυρό» ατομικό φάκελο προσόντων.

Ουσιαστικά πρόκειται για μια διαδικασία ταχύρυθμης κατάρτισης – ημιμάθειας, και όχι ολοκληρωμένης επιστημονικής εκπαίδευσης, ενός μέρους του εργατικού δυναμικού ώστε να εξυπηρετούνται οι πιο άμεσες ανάγκες των ιδιωτικών επιχειρήσεων. Το ερώτημα βέβαια είναι τι είδους επιστήμονας μπορεί να γίνει κάποιος με τέτοιες fast-track διαδικασίες; Αυτό βέβαια δεν απασχολεί το ΠΑΣΟΚ και τους συμμάχους του (ΝΔ, ΛΑΟΣ, Δ.Σ).

Ένα άλλο μικρότερο μέρος του φοιτητικού δυναμικού θα προχωρά (κατόπιν εξετάσεων και πάντα με το αζημίωτο) στις υψηλότερες βαθμίδες ώστε να αποτελέσει το στελεχιακό δυναμικό των επιχειρήσεων. Πρόκειται για μια διαδικασία που (πέρα από το ότι υποβαθμίζει την ποιότητα των σπουδών και τις γνώσεις των αυριανών επιστημόνων) έρχεται να συμπληρώσει την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και την κατάργηση κάθε έννοιας συλλογικής διεκδίκησης εργασιακών δικαιωμάτων.

Καθυπόταξη του φοιτητικού κινήματος, κατάργηση του ασύλου

Ένα τέτοιο «επιχειρηματικό» πανεπιστήμιο, που στόχο θα έχει την αύξηση των εσόδων και τη μείωση των εξόδων, ώστε να είναι «ανταγωνιστικό» δεν μπορεί φυσικά να δεχτεί το «αγκάθι» που ονομάζεται φοιτητικό κίνημα. Τα ιδιωτικά συμφέροντα δεν μπορούν να δεχτούν καταλήψεις, αποχές, συνελεύσεις και κάθε είδους κινητοποιήσεις που θίγουν την εύρυθμη λειτουργία της «επιχείρησής» τους. Παράλληλα το κατεστημένο, συνολικά, θέλει να καθυποτάξει το φοιτητικό κίνημα που, παρά τις όποιες αδυναμίες, "κοιλιές" και προβλήματα, έχει δώσει πολύ μεγάλους αγώνες στο παρελθόν, με πιο πρόσφατο το 2006-2007 (νόμος Γιαννάκου και άρθρο 16).

Γι’ αυτό το λόγο ο νέος νόμος καταργεί το πανεπιστημιακό άσυλο. Η αστυνομία θα μπορεί πλέον να μπαίνει ανά πάσα στιγμή στους πανεπιστημιακούς χώρους για να διαλύει καταλήψεις και να αποτρέπει κινητοποιήσεις και αποφάσεις συνελεύσεων.

Αυτή είναι η εμπειρία όλων των ευρωπαϊκών χωρών όπου δεν υπάρχει άσυλο: η άγρια καταστολή κάθε κινητοποίησης των φοιτητών, των καθηγητών ή των εργαζομένων στα πανεπιστήμια. Καθόλου τυχαία για το θέμα του ασύλου η Διαμαντοπούλου κέρδισε το χειροκρότημα και την επιδοκιμασία των πιο αντιδραστικών στοιχείων στη Βουλή όπως του ακροδεξιού, εθνικιστή και φιλοφασίστα, Άδωνη Γεωργιάδη. Ο Γεωργιάδης μάλιστα αμέσως μετά την ψήφιση του νόμου έσπευσε να μας διευκρινίσει πως θα χρησιμοποιηθεί η κατάργηση του ασύλου απειλώντας ανοιχτά το indymedia (σάιτ αντιπληροφόρησης που εκπέμπει από το ΕΜΠ) ότι τώρα θα μπει στο Πολυτεχνείο και τους τσακίσει.

Παράλληλα με την κατάργηση του ασύλου ο νόμος περιέχει και σειρά άλλων μέτρων που στοχεύουν στην καθυπόταξη των «ατίθασων» φοιτητών. Τέτοια μέτρα είναι η πρόβλεψη για 13 βδομάδες ελάχιστο χρόνο διδασκαλίας για κάθε μάθημα ειδάλλως αυτό δεν θα εξετάζεται, η ανώτατη διάρκεια σπουδών (ν+2 χρόνια, όπου ν=ελάχιστη διάρκεια σπουδών) οι υποχρεωτικές παρακολουθήσεις, οι αλυσίδες μαθημάτων και τα προαπαιτούμενα μαθήματα.

Ο συνδυασμός αυτών των μέτρων θα δημιουργήσει ένα ασφυκτικό και εντατικοποιημένο περιβάλλον σπουδών, όπου πολλοί φοιτητές θα φοβούνται να συμμετέχουν ενεργά στην πολιτική-συνδικαλιστική δραστηριότητα ή σε καταλήψεις υπό τον φόβο του χαμένου εξαμήνου και της πιθανότητας να διαγραφούν από το πανεπιστήμιο τη στιγμή μάλιστα που είναι πολύ πιθανόν να είναι ήδη χρεωμένοι με κάποιο φοιτητοδάνειο γι' αυτές τις σπουδές.
Επιπλέον οι εργαζόμενοι φοιτητές θα είναι σχεδόν αδύνατο να ανταπεξέλθουν σε τέτοιους εξοντωτικούς ρυθμούς σπουδών - με διαρκή το φόβο της διαγραφής τους.

Η πρόβλεψη του νόμου για δυνατότητα «μερικής φοίτησης» για τους εργαζόμενους φοιτητές που μπορούν να αποδείξουν ότι δουλεύουν τουλάχιστον 20 ώρες την εβδομάδα είναι γελοία και εξοργιστική για τους φοιτητές και τις φοιτήτριες που εργάζονται για να σπουδάσουν! Γιατί όλοι ξέρουν ότι οι φοιτητές κατά κανόνα δουλεύουν σε συνθήκες μαύρης εργασίας (χωρίς ένσημα και αποδείξεις) ενώ πολλές φορές μπορεί να δουλεύουν τον ένα μήνα αλλά όχι τον επόμενο. Στις ευρωπαϊκές χώρες και ειδικά στη Βρετανία (την οποία τόσο αγαπά η Διαμαντοπούλου) ένα σημαντικό ποσοστό των φοιτητών αναγκάζεται να εγκαταλείψει τις σπουδές του λόγω της δουλειάς.

Διοίκηση ιδιωτικής επιχείρησης

Καταλαβαίνουμε τώρα ποιο σκοπό έρχεται να υπηρετήσει ο νέος, εντελώς αντιδημοκρατικός, τρόπος διοίκησης των ιδρυμάτων.

Η λεγόμενη «αυτοδιοίκηση» των πανεπιστημίων έτσι όπως αυτή εκφράζονταν στα διάφορα όργανα συν-διοίκησης (Σύγκλητος, Συνελεύσεις Τμήματος, κλπ) παρά τα σοβαρά προβλήματα που είχε ήταν μια διαδικασία στην οποία συμμετείχαν (έστω και λειψά) όλα τα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας (καθηγητές όλων των βαθμίδων, ερευνητικό προσωπικό, εργαζόμενοι, φοιτητές). Ήταν μια διαδικασία όπου η διοίκηση είχε ένα στοιχείο δημοκρατικής ανάδειξης από την πανεπιστημιακή κοινότητα. Όλα αυτά τώρα καταργούνται και ο τρόπος διοίκησης γίνεται πιο αντιδημοκρατικός και ανεξέλεγκτος.

Το κύριο διοικητικό όργανό θα είναι πλέον το 15μελές Συμβούλιο Διοίκησης, στο οποίο θα συμμετέχουν έξι εξω-πανεπιστημιακοί παράγοντες (βασικά μεγαλοστελέχη επιχειρήσεων και δη εκπρόσωποι του εκάστοτε χορηγού) 8 καθηγητές και ένας φοιτητής με συμβουλευτική (!) ψήφο. Ο φοιτητής μάλιστα θα εκλέγεται από ενιαίο ψηφοδέλτιο, γεγονός που δείχνει την προσπάθεια της κυβέρνησης για ουσιαστική κατάργηση των πολιτικών παρατάξεων.

Το Συμβούλιο θα παίρνει όλες τις σοβαρές αποφάσεις και ουσιαστικά θα διοικεί κάθε ίδρυμα. Η Σύγκλητος θα έχει μόνον «ακαδημαϊκές» αρμοδιότητες. Ο Πρύτανης, που θα έχει αυξημένες εξουσίες όπως και κάθε άλλος «διευθύνοντας σύμβουλος» κάποιας ιδιωτικής επιχείρησης, θα εκλέγεται μόνον από τους καθηγητές μέσα από 2 ή 3 υποψηφίους που θα προεπιλέγονται (!) από το Συμβούλιο. Πρόκειται ένα μοντέλο διοίκησης ουσιαστικά ίδιο με αυτό μιας ιδιωτικής επιχείρησης με τον manager – διευθύνοντα σύμβουλο και το Διοικητικό Συμβούλιο, στο οποίο οι εργαζόμενοι δεν έχουν κανέναν ουσιαστικό λόγο.

Ιστορική στιγμή

Το φοιτητικό και εκπαιδευτικό κίνημα βρίσκονται μπροστά σε μια ιστορική στιγμή. Η κυβέρνηση έχει ήδη ψηφίσει το νόμο και προσπαθεί να αξιοποιήσει τη «συναίνεση» για να εμφανιστεί πιο δυνατή απέναντι στον «εχθρό λαό». Στην πραγματικότητα όμως φοβάται. Γιατί η ιστορία έχει δείξει ότι το κίνημα μπορεί να ανατρέπει ψηφισμένους νόμους.
Φυσικά η ανατροπή του νόμου δεν είναι μια απλή ή εύκολη υπόθεση, ειδικά στις σημερινές συνθήκες όπου η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχει καταφέρει να περάσει όλα τα μέτρα που έχει κατεβάσει ως τώρα (μνημόνιο, μεσοπρόθεσμο κλπ). Πρέπει επίσης να είναι καθαρό ότι ανατροπή του νόμου Διαμαντοπούλου σημαίνει ανατροπή της ίδιας της κυβέρνησης. Γιατί ο Παπανδρέου και η συμμορία του δεν πρόκειται να εφαρμόσουν καμιά άλλη πολιτική εκτός από αυτήν που υπαγορεύουν τα συμφέροντα των ελλήνων και ξένων καπιταλιστών και της Τρόικα.

Η μάχη θα είναι δύσκολη. Όμως πρέπει να δοθεί και να οργανωθεί με στόχο τη νίκη. Διαφορετικά όχι μόνο καταργείται οριστικά η δημόσια-δωρεάν πανεπιστημιακή εκπαίδευση αλλά επιπλέον η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ καταγράφει άλλη μια νίκη απέναντι στο εργατικό κίνημα συνολικά.

Πανεκπαιδευτικό Μέτωπο για την ανατροπή του νόμου

Για να ανατραπεί ο νόμος χρειάζεται να παραλύσει ολόκληρη η εκπαίδευση μέσα από συντονισμένες πανεκπαιδευτικές κινητοποιήσεις.

Η κυβέρνηση κατεδαφίζει ολόκληρη την δημόσια παιδεία και όχι μόνο τα πανεπιστήμια και οι επιθέσεις αφορούν τους πάντες και όχι μόνο τους φοιτητές ή τους πανεπιστημιακούς. Οι συγχωνεύσεις – καταργήσεις σχολείων θα συνεχιστούν και θα συμπληρωθούν από λουκέτα και σε πανεπιστήμια και ΤΕΙ (το προβλέπει και ο νόμος Διαμαντοπούλου).

Αυτό πρακτικά σημαίνει καταλήψεις διαρκείας σε πανεπιστήμια, ΤΕΙ και σχολεία και παράλληλα κλιμακούμενες απεργίες (επαναλαμβανόμενες 24ωρες και κατόπιν 48ωρες στην κατεύθυνση των απεργιών διαρκείας) από τους εκπαιδευτικούς και τους εργαζόμενους σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Για να επιτευχθεί το Πανεκπαιδευτικό Μέτωπο πρέπει να δημιουργηθούν κοινά Πανεκπαιδευτικά Συντονιστικά Αγώνα εκπροσώπων (εκλεγμένων από τις συνελεύσεις, υπόλογων σε αυτές και ανακλητών) των φοιτητών, των μαθητών, των εκπαιδευτικών και των εργαζομένων.

Ένα από τα πρώτα βήματα ενός τέτοιου Πανεκπαιδευτικού Μετώπου χρειάζεται να είναι το να κερδίσει την ενεργή υποστήριξη του υπόλοιπου εργατικού κινήματος. Τα Πανεκπαιδευτικά Συντονιστικά Αγώνα θα πρέπει να καλέσουν το υπόλοιπο εργατικό κίνημα και ειδικά το μαχητικό του μέρος να κατέβει σε απεργίες, με στόχο όχι μόνο την ανατροπή του ψηφισμένου νόμου Διαμαντοπούλου αλλά της ίδιας της κυβέρνησης.

Προτάσεις για το φοιτητικό κίνημα

Το Φοιτητικό Κίνημα πρέπει και μπορεί να παίξει καταλυτικό ρόλο σε αυτή τη διαδικασία. Ιδιαίτερα καθώς η αριστερά έχει ισχυρές δυνάμεις στο χώρο και οι φοιτητές έχουν μεγάλες παραδόσεις αγώνες, πολύμηνων καταλήψεων και μαζικών διαδηλώσεων.

Τις επόμενες ημέρες και βδομάδες χρειάζεται σε κάθε σχολή να γίνει προσπάθεια για αναβολή της εξεταστικής και για πραγματοποίηση γενικής συνέλευσης των φοιτητών. Σήμερα αυτό που προέχει είναι ο αγώνας και όχι η εξεταστική. Η κυβερνητική επίθεση είναι τόσο απροκάλυπτη που ούτε καν η ΠΑΣΠ και η ΔΑΠ δεν τολμούν να υπερασπιστούν τον νέο νόμο και προσυπογράφουν αποφάσεις σε ΔΣ φοιτητικών συλλόγων για την άμεση σύγκλιση συνελεύσεων (πχ Πολιτικοί Μηχανικοί Βόλου). Η ΠΑΣΠ μάλιστα φαίνεται να έχει σοβαρό πρόβλημα στις γραμμές της και ο γραμματέας της αναγκάστηκε να κάνει πύρινες δηλώσεις ενάντια στον νόμο και την υπουργό παιδείας. Αυτό το κλίμα ευνοεί τις πιθανότητες να ξεσπάσει φοιτητικό κίνημα, χωρίς φυσικά να το κάνει εύκολο ή απλό.

Οι συνελεύσεις χρειάζεται να πάρουν αποφάσεις για να δοθεί μια άμεση και δυνατή απάντηση στην κυβέρνηση με κάποιες πρώτες καταλήψεις και συλλαλητήρια. Το Μέτωπο Αγώνα Σπουδαστών καλεί για την Πέμπτη 1η Σεπτέμβρη. Επόμενο σταθμό μπορεί να αποτελέσει και η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης όπου το εκπαιδευτικό κίνημα πρέπει να δώσει δυναμικό παρόν.

Οι ευθύνες της αριστεράς

Η αριστερά μέσα και έξω από τα πανεπιστήμια βρίσκεται μπροστά σε μεγάλες ευθύνες.
Το ΚΚΕ (στις σχολές ΜΑΣ) έχει σηκώσει υψηλούς τόνους ενάντια στην κυβέρνηση σε σχέση με τον νόμο Διαμαντοπούλου. Αν όμως δεν εγκαταλείψει τον απομονωτισμό του, την προσπάθεια για ξεχωριστές, κατ` ουσία κομματικές, κινητοποιήσεις και δεν επιδιώξει τη συνεννόηση με τις άλλες αριστερές δυνάμεις στις σχολές (ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΕΑΑΚ και ΣΥΡΙΖΑ-ΑΡΕΝ) για κοινές προτάσεις στις συνελεύσεις τότε αυτά θα μείνουν κούφια λόγια και κορώνες.

Ταυτόχρονα το σύνολο των αριστερών οργανώσεων και κομμάτων οφείλουν να κινητοποιήσουν τις συνδικαλιστικές τους δυνάμεις σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης στην κατεύθυνση του πανεκπαιδευτικού μετώπου. Το Πανεκπαιδευτικό Μέτωπο μπορεί να χτιστεί μόνο μέσα από δημοκρατικά συντονιστικά εκλεγμένων αντιπροσώπων των συνελεύσεων, μακριά από προσπάθειες για αντιδημοκρατικά καπελώματα κλπ. Εξαιρετικά σημαντικό ρόλο στην παραπάνω κατεύθυνση έχουν να παίξουν και οι ανένταχτοι αγωνιστές της αριστεράς, πιέζοντας τις οργανωμένες δυνάμεις και παίρνοντας και οι ίδιοι πρωτοβουλίες όπως αυτές που περιγράψαμε.

Η ψήφιση του νέου νόμου για τα πανεπιστήμια είναι ακόμη ένα επεισόδιο στον πόλεμο που έχει κηρύξει η κυβέρνηση, με τη «συναίνεση» των φίλων της, στην κοινωνία. Μπορεί να ψήφισε το νόμο αλλά τρέμει μπροστά στην προοπτική ενός νέου κινήματος στην παιδεία. Τρέμει την κοινωνία που βράζει. Το κίνημα μπορεί να ανατρέψει το νόμο! Μπορεί μαζί του να ανατρέψει και την κυβέρνηση! Αυτή τη δυνατότητα έχουμε καθήκον να παλέψουμε να την κάνουμε πραγματικότητα στις επόμενες μέρες και βδομάδες!

Ρωγμή Ιονίου Παν/μιου - Πρυτανικές Εκλογές: Κριτική στήριξη στον κ. Κεντρωτή

2011-05-30T13:15:00.004+03:00

Δημοσιεύουμε ανακοίνωση του φοιτητικού σχήματος Ρωγμή για τις πρυτανικές εκλογές που γίνονται στις 30 και 31/5 στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο (Κέρκυρα).

Στις 30 και 31 Μαΐου θα διεξαχθούν οι πρυτανικές εκλογές στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο. Οι εκλογές αυτές διεξάγονται σε μια περίοδο, όπου η δημόσια παιδεία (και συνολικά τα δικαιώματα των εργαζομένων και της νεολαίας) δέχεται μια σκληρή επίθεση. Υποχρηματοδότηση, κλεισίματα τμημάτων, διαρκής υποβάθμιση και προσπάθειες πλήρους ιδιωτικοποίησης της σίτισης και της στέγασης, απολύσεις συμβασιούχων καθηγητών και …ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό.

Υποψήφιοι πρυτάνεις

Το μόνο από τα υποψήφια πρυτανικά σχήματα που παίρνει καθαρή θέση ενάντια στις επιθέσεις που δέχεται το δημόσιο πανεπιστήμιο, ενάντια στην κυβέρνηση που διαλύει τα πάντα και υπέρ των αγώνων του φοιτητικού και του εκπαιδευτικού κινήματος, είναι το πρυτανικό σχήμα του οποίου είναι επικεφαλής ο κ. Κεντρωτής. Οι υπόλοιποι υποψήφιοι, ανοιχτά ή συγκαλυμμένα, στηρίζουν την πολιτική της κυβέρνησης για το δημόσιο πανεπιστήμιο και δηλώνουν πρόθυμοι να εφαρμόσουν τον νέο νόμο-πλαίσιο για την ανώτατη παιδεία που θα κατατεθεί το καλοκαίρι και θα αποτελέσει ακόμα ένα χτύπημα στα δικαιώματα μας, ακόμα ένα βήμα προς την πλήρη κατάργηση της δημόσιας και δωρεάν παιδείας.

Σε ποια βάση;

Ο κ. Κεντρωτής δεσμεύτηκε και σε ιδιωτική συνάντηση που είχαμε, αλλά και δημόσια, ότι αν εκλεγεί:

Θα στηρίξει με όλες του τις δυνάμεις τον αγώνα ενάντια στα αντιεκπαιδευτικά μέτρα της κυβέρνησης
Θα στηρίξει έμπρακτα τους αγώνες των φοιτητών και των εκπαιδευτικών (πορείες, απεργίες, καταλήψεις) που αναπόφευκτα θα ξεσπάσουν την επόμενη περίοδο
Δεν θα εφαρμόσει στο Ιόνιο το νέο νόμο-πλαίσιο που θα ψηφιστεί το καλοκαίρι
Θα διεκδικήσει την αύξηση των κονδυλίων ώστε να απολαμβάνουμε όλοι δωρεάν σίτιση και στέγαση
Θα παλέψει για περισσότερη δημοκρατία μέσα στο πανεπιστήμιο, με την δημοσίευση όλων των αποφάσεων, καθώς και των πρακτικών από τις συνεδριάσεις των οργάνων διοίκησης, καθώς και την άμεση διερεύνηση οποιονδήποτε καταγγελιών φοιτητών ή εργαζομένων στο πανεπιστήμιο.

Όλα τα παραπάνω, σε συνδυασμό με το γεγονός πως ο κ. Κεντρωτής, ήταν ο μόνος από τους υποψήφιους πρυτάνεις, που στήριξε ανοιχτά και καθαρά τον αγώνα που δώσαμε την προηγούμενη περίοδο για το δικαίωμα στην δωρεάν στέγαση, μας οδήγησαν στην απόφαση στις ερχόμενες πρυτανικές εκλογές να δώσουμε κριτική στήριξη στην υποψηφιότητα του σχήματος στο οποίο είναι επικεφαλής.

Γιατί κριτική και όχι άκριτη υποστήριξη;

Βέβαια, η στήριξη μας στο σχήμα του κ. Κεντρωτή είναι κριτική και όχι άκριτη, για τους εξής δύο λόγους:

Από την μια, γιατί είμαστε γενικά αντίθετοι με τον τρόπο διοίκησης του πανεπιστημίου, όπως αυτός είναι τώρα. Τελικός μας στόχος είναι, η κατάργηση της θέσης του πρύτανη και του πρυτανικού συμβουλίου και η διοίκηση του πανεπιστημίου από εκλεγμένους και ανακλητούς αντιπροσώπους των φοιτητών, των καθηγητών, των διοικητικών υπαλλήλων, με την συμμετοχή των αντίστοιχων επιστημονικών φορέων και συνδικάτων.
Από την άλλη, γιατί κρατάμε τις επιφυλάξεις μας (και όχι μόνο εμείς, αλλά το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας σήμερα), όπως νομίζουμε πως όλοι πρέπει να κάνουν, μέχρι να δούμε τι κάνει κανείς όταν πια έχει ήδη εκλεγεί και όχι απλά με βάση του τι έχει κάνει μέχρι τότε. Στηρίζουμε τον κ. Κεντρωτή με βάση την μέχρι τώρα θετική στάση του και τα όσα δηλώνει ότι θα κάνει. Αν, σε περίπτωση εκλογής του, αθετήσει τις δεσμεύσεις του, θα είμαστε από τους πρώτους που θα βρει απέναντι του.

Αρκεί ένας καλός πρύτανης;

Όσο καλές προθέσεις και αν έχει ένας πρύτανης, δεν μπορεί να διασφαλίσει την αποτελεσματική απόκρουση της επίθεσης που δεχόμαστε. Ο μόνος τρόπος να μπορέσουμε να νικήσουμε είναι ο μαζικός, ενωτικός και ανυποχώρητος αγώνας, τόσο των φοιτητών και των εργαζομένων στο πανεπιστήμιο, όσο και συνολικά των εργαζομένων, των ανέργων και όλων των καταπιεσμένων. Έχει βέβαια, μεγάλη σημασία σε αυτούς τους αγώνες να έχουμε μαζί μας έναν πρύτανη που θα στηρίζει τους αγώνες και δεν θα είναι απέναντι μας. Όμως, δεν μπορούμε να ελπίζουμε σε κανενός είδους «σωτήρα», που θα κάνει για εμάς, αυτά που εμείς πρέπει να κάνουμε για τον εαυτό μας. Οι πρυτανικές εκλογές είναι μια σημαντική μάχη, αλλά μόνο μία από τις πολλές που θα έχουμε να δώσουμε την επόμενη περίοδο.